Novel & Cerita กาช่วยเหลือ

คะแนนความซาบซึ้งของหนิงหลวนเคอที่มีต่อฉีชิงอีเป็นศูนย์ แต่คะแนนความช่วยเหลือกลับแสดงถึงหนึ่งพัน ‘เชอะ! ช่วยเหลือแต่กลับไม่ซาบซึ้ง ดีนะที่ยังมีคะแนนความช่วยเหลือให้’

ชดตอบ “งั้นไปคุยกันข้างในดีกว่า มึงกับกูมีหลายเรื่องที่ต้องเคลียร์กัน” ชดไม่มีทางเลือกและไม่มีทางเลี่ยง การได้พบคชากับดำเกิงถือเป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อยๆ ก็มีคนให้ความช่วยเหลือ เพราะตอนนี้เขาจนตรอกมาก หมดเงินและไม่มีที่ซุกหัวนอน ต้องเร่ร่อนนอนไม่เป็นที่มานานหลายเดือน ค่ำคืนนี้เ ขาได้พบเจอคชา ผู้ร่วมชะตาเดียวกันคือ หลบหนีตำรวจและอำนาจของวิเศษ ชดไม่รู้ว่า คชาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร แต่รู้ดีว่า คชาเป็นคนเก่ง พวกพ้องมาก มีทั้งดีและไม่ดี คงมีใครสักคนยื่นมือเข้าช่วยเหลือคชา ชดอยากได้โอกาสนั้นบ้างเพราะเริ่มทนไม่ไหวกับชีวิตที่เป็นอยู่เต็มแก่

ข้าหัวใจเต้นตึกตักทันทีเมื่อนึกถึงหน้าอี้เซี๋ยเค่อ เป็นเขาที่ช่วยเหลือข้าอีกแล้ว ตัวไม่อยู่แต่ก็ยังช่วยเหลือข้าได้ ข้าจะตอบแทนเขาด้วยอันใดหนอ

“ขอบคุณนะครับพี่พายุ” “ขอบคุณที่ช่วยกาศนะคะ” “ถ้าพี่พายุต้องการให้ผมช่วยอะไร บอกผมได้เลยนะครับ โทพร้อมช่วยเหลือพี่อย่างเต็มที่”

คำว่า ‘ช่วยเหลือ’ จากปากจีน่าบอกเป็นนัยว่าทุกอย่างไม่ใช่เพียงเรื่องบังเอิญ เธอไม่รู้ว่าตนพลาดตอนไหนถึงเปิดช่องว่างให้กิตติภัทรเอาเปรียบ หญิงสาวโกรธจนตัวสั่นเทิ้มตั้งแต่โรงพยาบาลจนถึงบ้าน ตั้งใจจะบอกเรื่องนี้ให้ภูธเนศรับรู้ เพราะการกระทำของกิตติภัทรเลวร้ายมากจน ไม่สามารถปล่อยผ่านได้

ฉันพยักหน้าพรางทึ่ง "ง่ายขนาดนั้นเลยหรอคะ?" "มันก็ไม่ได้ยากนี่ครับ...เราก็ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์" เค้าดูเป็นคนจิตใจดี "แบบนี้พิมพ์ให้สร้างร้านให้และบอกไม่มีเงินได้ไหมคะ?"

"ค่ะ...เดินทางปลอดภัยนะคะ" "มีอะไรที่จะให้ผมช่วยเหลือ โทรหาผมได้ตลอดเวลานะครับ" ก่อนจะจากไปเขาก็ยังทิ้งท้ายให้ความช่วยเหลือ แม้ว่าฉันจะไม่ได้ร้องขอก็ตาม...คุณเชรคเป็นคนดีและอบอุ่นฉันสัมผัสได้ แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอหน้ากันจัง ๆ "ขอบคุณค่ะ"

“ใช่ค่ะ...พิชญ์ต้องผ่าตัดสมองและที่เขาผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความช่วยเหลือจากคุณที่กรุณาฉันซาบซึ้งน้ำใจของคุณมากที่ช่วยเหลือพวกเราและไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณได้ทางไหนบ้าง” “ไม่ต้องหรอกครับ การช่วยเหลือกันเป็นสิ่งที่มนุษย์พึงมีให้กันเพื่อมนุษยธรรมอยู่แล ้ว”

แพรวาไม่อ้อมค้อม “ข้าก็แค่ ผู้ที่คอยช่วยเหลือเจ้า” “ช่วยทำไม เป็นท่านใช่ไหมที่พาข้ามาที่นี่”

"อืม ๆ" คาเตอร์ไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากช่วยเหลือรุ่นน้อง จึงให้ลูกพีชเกาะแขนของเขาไว้เป็นตัวช่วยพยุง ไม่ให้เธอล้มไปกลางทาง ค่อย ๆ ก้าวเชื่องช้าระมัดระวังเพื่อพาเดินออกจากห้องซ้อมไปกลางคัน