คอมม่ามัลเล็ตคือใครในจักรวาลเรื่องไหน

ชื่อเล่นที่แฟชั่นนิสต้ามักเรียกกันคือ 'คอมม่า มัลเล็ต' — ทรงผมที่ผสมกลิ่นอายวินเทจกับความโมเดิร์นได้อย่างลงตัว พูดแบบง่าย ๆ คือมันคือการนำสององค์ประกอบเด่นมารวมกัน: ขอบหน้าม้าที่โค้งเป็นรูปตัวคอมม่า (comma bangs) ซึ่งโอบใบหน้าและให้ความหวานนุ่มกับสายตา มาผสานกับทรงมัลเล็ตแบบดั้งเดิมที่ด้านหลังตัดยาวกว่า ด้านข้างและด้านหน้าอาจสั้นหรือเป็นเลเยอร์ชัดเจน ทำให้เกิดซิลลูเอตที่มีความคอนทราสต์ระหว่างความนุ่มของหน้าม้าและความเท่ของด้านหลัง ต้นกำเนิดของชื่อนั้นมาจากสองกระแสแยกกัน: หน้าม้าแบบคอมม่ามีที่มาจากวิกฤตแฟชั่นเอเชียสมัยใหม่โดยเฉพาะสไตล์เกาหลีที่เน้นหน้าม้าที่ทำให้หน้าดูเรียวในช่วงทศวรรษ 2010s ส่วนมัลเล็ตเป็นทรงที่มีประวัติยาวนาน เกิดรูปร่างที่ชัดเจนในวงการดนตรีตะวันตกยุค 70s–80s แล้วก็ถูกนำมาปรับตีความใหม่ในวงการอินดี้และแฟชั่นสตรีทยุคหลัง จากนั้นช่างผมกับแฟชั่นนิสต้าก็ทดลองผสานทั้งสองอย่างจนเกิดเป็นรูปแบบที่เราเห็นกันบ่อย ๆ ในนักร้องอินดี้ นักร้องแนวสตรีทของเอเชีย และบรรดาครีเอเตอร์บนโซเชียลมีเดีย ฉันชอบความยืดหยุ่นของทรงนี้ เพราะแต่งให้ดูนุ่มหวานหรือดุดันก็ได้ ขึ้นกับการตัดเลเยอร์ การเซต และสีผม เหมาะกับคนที่อยากได้อะไรที่เด่นแต่ไม่สุดโต่งจนดูย้อนยุคเกินไป สรุปคือเป็นทรงที่เล่นกับเส้นผมและหน้าตาเราได้สนุกทีเดียว

เราอยากเล่าเรื่องที่มาของชื่อคอมม่ามัลเล็ตแบบสั้น ๆ แต่ชัดเจน เพราะมันเป็นการรวมกันของภาพสองอย่างที่คนเห็นแล้วจำได้ทันที คำว่า 'comma' ที่ถูกยืมมาในบริบททรงผมมาจากลักษณะขนนุ่มตรงหน้าม้าที่ม้วนเป็นรูปเครื่องหมายลูกน้ำ คล้าย ๆ กับทรงที่ฮิตในเกาหลีใต้ช่วงหนึ่งที่เรียกกันว่า 'comma hair' ซึ่งเน้นการม้วนข้างหน้าเป็นเส้นโค้งเล็ก ๆ ส่วนคำว่า 'mullet' มาจากทรงผมที่สั้นด้านหน้าและยาวด้านหลัง ซึ่งมีประวัติขึ้นลงในวัฒนธรรมป็อปหลายยุคเมื่อรวมกันแล้วก็ได้ภาพทรงผมแบบที่มีหน้าม้าหรือช่อผมด้านหน้าม้วนเป็นรูปลูกน้ำ แต่ด้านหลังยังคงยาวตามแบบมัลเล็ต สรุปอย่างง่ายคือชื่อ 'คอมม่ามัลเล็ต' เกิดจากการผสมคำเชิงพรรณนา — บรรยายหน้าผมเหมือนลูกน้ำและรูปทรงด้านหลังแบบมัลเล็ต ที่สำคัญคือชื่อมันทำให้คนเห็นภาพทันทีว่ารูปทรงหน้าตาจะออกมาเป็นอย่างไร เหมาะกับการอธิบายในโพสต์แฟชั่นหรือสไตลิ่งมาก ๆ

การเดินทางของ 'คอมม่ามัลเล็ต' นับเป็นการเติบโตที่ละเอียดอ่อนและมีหลายชั้น ความเป็นตัวละครเริ่มต้นจากคนที่มีบาดแผลทางใจและมุมมองค่อนข้างขาวดำต่อโลก เขามีนิสัยปากแข็ง หวาดระแวง และมักเลือกหนทางที่ปลอดภัยสำหรับตัวเองก่อน ซึ่งฉันรู้สึกว่านั่นเป็นจุดเริ่มที่สมจริงมากเพราะหลาย ๆ คนก็ผ่านช่วงเวลาแบบนี้ในชีวิตจริง การตัดสินใจเล็ก ๆ ในช่วงต้นเรื่อง เช่น การหลีกเลี่ยงความสัมพันธ์หรือการปฏิเสธความช่วยเหลือ แสดงให้เห็นว่าความกลัวและความไม่มั่นคงเป็นแรงขับเคลื่อนหลักของเขาในตอนแรก กลางเรื่องมีการทดสอบความเชื่อและค่านิยมของ 'คอมม่ามัลเล็ต' อย่างต่อเนื่อง เหตุการณ์สำคัญบางตอนต้องให้เขาเลือกระหว่างประโยชน์ส่วนตัวกับความรับผิดชอบต่อผู้อื่น ฉากที่เขาต้องเผชิญกับการสูญเสียหรือการทรยศเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ ฉากเหล่านั้นไม่เพียงแต่ทดสอบความสามารถของเขา แต่ยังเปิดเผยความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะด้านนอก การได้เห็นเขาค่อย ๆ เริ่มยอมรับความช่วยเหลือจากคนรอบข้างและเริ่มเปิดใจมากขึ้นทำให้ตัวละครมีมิติขึ้น นอกจากนี้ยังมีการพัฒนาเชิงทักษะและกลยุทธ์: เขาไม่เพียงแค่เก่งขึ้นในเรื่องภายนอก แต่ยังเรียนรู้การจัดการความกลัว การประเมินความเสี่ยง และการแก้ไขความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงด้วยวิธีที่ละเอียดอ่อนกว่าเดิม ในส่วนสุดท้ายการเปลี่ยนแปลงของ 'คอมม่ามัลเล็ต' สะท้อนจากการกระทำมากกว่าคำพูด ฉากไคลแมกซ์ที่เขาต้องทำการเสียสละเล็ก ๆ หรือยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง แสดงให้เห็นความเป็นผู้ใหญ่ทางจิตใจและศีลธรรมที่เติบโตขึ้นจริง ๆ การตัดสินใจเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความเก่งขึ้นอย่างฉับพลัน แต่เกิดจากการเก็บเกี่ยวบทเรียนจากความเจ็บปวดและการเข้าใจคนอื่นมากขึ้น การจบเรื่องจึงให้ความรู้สึกสมเหตุสมผล เพราะทุกการกระทำของเขาต่อเนื่องจากพัฒนาการที่ผ่านมา จนทำให้ผู้อ่านเชื่อมโยงได้ว่าเขาเป็นคนใหม่ที่ยังคงมีอดีต แต่ไม่ยึดติดกับมันอีกต่อไป มุมมองส่วนตัวคือความพัฒนาของตัวละครนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีความหวัง การเปลี่ยนแปลงไม่ใช่แบบฉาบฉวยหรือจู่โจม แต่ค่อยเป็นค่อยไปและมีความสอดคล้องในเชิงจิตวิทยา หลายฉากทำให้ฉันคิดถึงช่วงเวลาที่ต้องเลือกแบบเดียวกันในชีวิตจริง และนั่นทำให้การติดตามเรื่องราวของ 'คอมม่ามัลเล็ต' มีความหมายมากกว่าแค่ความบันเทิงอย่างเดียว ความรู้สึกตอนจบจึงเป็นทั้งการพอใจและความคาดหวังว่าเส้นทางของเขาจะยังมีมิติให้ขยายต่อไปอีกในความทรงจำของผม

ชื่อ 'เฟรนเนล' ทำให้ผมต้องหยุดคิดสักพัก เพราะมันไม่ใช่ชื่อตัวละครที่ผมเจอบ่อยในนิยายภาษาอังกฤษหรือแปลไทยที่เป็นที่รู้จักทั่วๆ ไป ผมเป็นคนอ่านงานแนวแฟนตาซีและนิยายสืบสวนมาเยอะ จึงชอบจับสัญญาณว่าชื่อแบบนี้มักจะเกิดจากสามกรณีหลัก: การทับศัพท์ที่เพี้ยน การสร้างชื่อตัวละครใหม่ในการแต่งแฟนฟิคหรือเว็บนิยายอิสระ หรือเป็นชื่อตัวละครสมทบในงานแปลที่ไม่โด่งดังนัก ในกรณีของ 'เฟรนเนล' ผมมีความรู้สึกว่าโอกาสสูงสุดคือเป็นการทับศัพท์ผิดจากชื่อที่คล้ายกันในภาษาตะวันตก แล้วถูกใช้ต่อในชุมชนออนไลน์หรือเว็บลงนิยาย ถ้าต้องให้สรุปความคิดแบบตรงไปตรงมา ผมคิดว่า 'เฟรนเนล' น่าจะไม่ได้เป็นตัวละครหลักจากจักรวาลนิยายเลื่องชื่อระดับโลก แต่มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นตัวละครจากนิยายออนไลน์หรือผลงานอินดี้ที่วงจำกัด ซึ่งมักจะผ่านการเปลี่ยนแปลงชื่อเมื่อถูกแปลหรือคัดลอกไปในฟอรัมต่างๆ สุดท้ายแล้วชื่อนี้ฟังแล้วมีเสน่ห์แบบงานแฟนตาซียุคใหม่ เหมาะกับบทบาทผู้ช่วยหรือผู้รอบรู้ แต่ก็ยังอยากเห็นต้นทางของชื่อนี้บ้าง เพื่อความชัดเจนในการยืนยันตัวตนของ 'เฟรนเนล'

สไตล์คอมม่า มัลเล็ตกำลังเป็นอะไรที่ฉันตามดูหนักมากในช่วงหลังนี้ เพราะมันรวมความน่ารักของ 'คอมม่าแบง' กับความเท่ของมัลเล็ตเข้าด้วยกันได้แบบลงตัว เห็นหลายคนในวงการทำแล้วออกมาน่าสนใจมาก โดยเฉพาะคนไทยที่ทำให้เห็นเป็นแรงบันดาลใจ เช่นไอดอลไทยในต่างประเทศที่กลับมาสู่สายตาชาวไทยบ่อย ๆ อย่าง 'LISA' ที่ชอบเล่นกับหน้าม้าและทรงผมช่วยเพิ่มเฟรมหน้าให้คมขึ้น ในบางลุคเธอเคยปรับทรงให้มีความแอดจ์ขึ้นจนให้ฟีลมัลเล็ตได้เลย ส่วนอีกคนที่มักจะทดลองทรงแหวกแนวคือ 'BAMBAM' ซึ่งมักเล่นสีผมและตัดทรงที่มีการเล่นชั้นต่ำ-ชั้นสูง ทำให้เห็นวิธีผสมผสานคอมม่ากับทรงสั้นยาวได้ชัด ถ้าย้อนไปดูยุคก่อน ๆ จะเจอนักร้องร็อกที่ให้ฟีลมัลเล็ตแบบดั้งเดิมอย่าง 'เสก โลโซ' ซึ่งสามารถเป็นไอเดียถ้าชอบลุคดิบ ๆ มากกว่าสไตล์กึ่งหวาน คอนเซ็ปต์ที่ฉันแนะนำคือเลือกความยาวด้านหลังให้เข้ากับการแต่งตัวและงานที่ต้องทำ เช่น ถ้าทำงานที่เป็นทางการบ่อย ๆ อาจทำให้ด้านข้างเก็บเรียบร้อย ส่วนถ้าอยากปังขึ้นในอินสตาแกรม เล่นสีหรือไฮไลต์ชั้นผมก็ช่วยได้ การดูรูปจากคนดังที่ชอบเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี แล้วค่อยคุยกับช่างตัดผมเพื่อปรับให้เข้ากับรูปหน้าและไลฟ์สไตล์ จะได้ทรงที่ทั้งสวยและใช้งานได้ในชีวิตจริง

ทอยเล็ตเป็นตัวละครที่คนอ่านไม่ควรพลาดเพราะความลึกลับและความหลากหลายของบทบาทที่เขาได้รับ ซึ่งไม่ใช่แค่ตัวละครรองธรรมดา แต่เป็นจุดเชื่อมโยงระหว่างธีมหลักหลายอย่างของจักรวาลนิยายที่เขาปรากฏ ตัวตนของเขามักถูกวาดด้วยเส้นสีเทา—ทั้งเป็นผู้กระทำและผู้ถูกกระทำ มีอดีตที่บาดลึกและแรงจูงใจที่ซับซ้อน ทำให้ทุกครั้งที่เขาปรากฏ ฉากนั้นมีน้ำหนักและความคาดหวัง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมแฟนๆ ถึงชอบคุ้ยรายละเอียดของเขาไม่จบไม่สิ้น ผมมองว่าเสน่ห์ของทอยเล็ตอยู่ที่ความไม่แน่นอน—เราไม่เคยรู้ว่าเขาจะเลือกเส้นทางไหนจริงๆ และนั่นทำให้เขาน่าติดตามกว่าตัวละครที่ชัดเจนแนวดี-ชั่ว เบื้องหลังของเขามักเล่าถึงการเติบโตในสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย ความสูญเสีย หรือการถูกตราหน้าว่าเป็นสิ่งผิดปกติ ซึ่งทั้งหมดนี้กลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้เขาทั้งฉลาดและระแวง แง่มุมนี้ทำให้นึกถึงตัวละครจากงานวรรณกรรมที่เราคุ้นเคย เช่นรูปแบบการเป็น 'anti-hero' ที่คล้ายกับบางตัวใน 'Game of Thrones' แต่ทอยเล็ตมักถูกออกแบบให้มีมิติด้านศิลปะหรือความละเอียดอ่อนด้านจิตใจมากขึ้น การกระทำของเขาที่ดูโหดร้ายบางครั้งมีเหตุผลซ่อนอยู่ และฉากสำคัญที่มักถูกยกขึ้นมาในชุมชนแฟนคือฉากที่เขาต้องเผชิญหน้ากับอดีตหรือยอมเสียสละเพื่อคนใกล้ตัว ซึ่งฉากแบบนี้ส่งผลกับผู้อ่านในเชิงอารมณ์อย่างแรง ในด้านความสัมพันธ์ ทอยเล็ตมีบทบาทเป็นทั้งเพื่อน คู่แข่ง และตัวกระตุ้นให้ตัวละครอื่นเติบโต ความสัมพันธ์เหล่านี้ไม่ได้ถูกเขียนให้เป็นเพียงอุปกรณ์ขับเคลื่อนพล็อต แต่สะท้อนธีมหลักของนิยายอย่างชัดเจน เช่น ความไว้วางใจ ความแค้น และการไถ่บาป ฟังเรื่องของเขาแล้วจะเห็นว่าบทบาทของทอยเล็ตมีผลต่อโลกรอบข้างมากกว่าที่คิด ทำให้ผู้เขียนสามารถใช้เขาเป็นกระจกหรือทดสอบศีลธรรมของตัวละครหลักได้อย่างเฉียบคม นอกจากนี้การนำเสนอในสื่อต่างๆ อย่างการดัดแปลงเป็นงานแสดงหรือหนังสือเสียงมักเพิ่มเลเยอร์ให้ตัวละครด้วยวิธีการแสดงที่ต่างกัน เช่นน้ำเสียงนักพากย์ การตัดต่อฉาก และเพลงประกอบ ซึ่งช่วยให้แฟนๆ มองเห็นมิติใหม่ๆ ของเขาและกระตุ้นให้เกิดแฟนอาร์ต ทฤษฎี และคอสเพลย์ตามมา สุดท้ายนี้ เหตุผลสำคัญที่แฟนๆ ห้ามพลาดทอยเล็ตคือการที่เขาทำให้เรื่องราวใหญ่ในจักรวาลนั้นมีฐานอารมณ์ที่เข้มข้นขึ้น การวางตัวเป็นตัวละครที่มีทั้งด้านมืดและด้านสว่างทำให้บทสนทนาในชุมชนมีชีวิตชีวา—มีการถกเถียง มีการตีความ และมีการยกย่องฉากโปรดของแต่ละคน ผมเห็นว่าตัวละครแบบนี้คือไวรัลของความคิดสร้างสรรค์ เพราะเขาไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน แต่ชวนให้ตั้งคำถามและจินตนาการต่อไป สรุปแล้ว การติดตามทอยเล็ตไม่ใช่แค่การติดตามตัวละครหนึ่งคน แต่มันคือการเข้าร่วมการเดินทางสำรวจด้านมนุษย์ที่ซับซ้อน ซึ่งสำหรับผมแล้วเป็นประสบการณ์ที่ทั้งท้าทายและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

ทรงคอมม่ามัลเล็ตที่เราเห็นกันบ่อยๆ จริงๆ แล้วคือการผสมผสานระหว่างสองสิ่งที่มีประวัติยาวนาน: มัลเล็ตจากฝั่งตะวันตกกับแฟรนจ์แบบ 'คอมมา' ที่ฮิตในเอเชียตะวันออก ฉันชอบมองว่าจุดเริ่มต้นของมัลเล็ตย้อนกลับไปยังวงการร็อกในยุค 70s ที่คนดังอย่าง David Bowie ช่วยทำให้ทรงผมสั้นด้านหน้า ยาวด้านหลัง กลายเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของความกล้าแสดงออก หลังจากนั้นทรงนี้ผ่านวัฒนธรรมต่างๆ ทั้งแนวร็อก คันทรี และป๊อป จนกลับมาฮิตอีกครั้งในรอบหลายปี เมื่อนำมารวมกับ 'คอมมา' แฟรนจ์ที่เน้นเป็นโค้งๆ เหมือนเครื่องหมายจุลภาค ซึ่งฮิตในเกาหลีและเอเชียตะวันออก ทรงคอมม่ามัลเล็ตจึงเกิดขึ้นเป็นเทรนด์ร่วมสมัยที่ทั้งแบดและน่ารักไปพร้อมกัน สำหรับฉันมันคือการยกเอาดีเทลจากคนละยุคมาปะติดปะต่อจนได้ลุคที่ไม่จำเจ แล้วก็เห็นความคิดสร้างสรรค์ของช่างผมกับไอดอลที่ทำให้เทรนด์นี้อยู่รอดจนถึงปัจจุบัน

คอมเบมีรากเหง้าที่ซับซ้อนกว่าที่คิดไว้มาก — เขาไม่ใช่แค่ตัวร้ายตามบท แต่เป็นผลลัพธ์ของการทดลอง ความสิ้นหวัง และการเลือกของหลายคนที่ไหลมาบรรจบกัน ต้นกำเนิดของคอมเบมักถูกเล่าผ่านเลนส์ความโศกของชนบท: ครอบครัวหนึ่งสูญเสียคนรักเพราะโรคระบาด ทางเลือกสุดท้ายคือการใช้เทคโนโลยีโบราณเพื่อสร้างสิ่งมีชีวิตที่สามารถทนทานต่อสภาพแวดล้อม แต่สิ่งที่ได้กลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่อยู่ในกรอบของมนุษย์หรือสิ่งประดิษฐ์ทั่วไป ฉากใน 'รอยแผลแห่งคอมเบ' ที่เก็บรายละเอียดตอนเขาค่อย ๆ ตื่นขึ้นกลางห้องทดลองนั้นช่วยให้เห็นความขัดแย้งในตัวเขาอย่างชัด — ความทรงจำเศษเสี้ยวที่ไม่แน่นอนผสมกับสัญชาตญาณดิบ ทำให้เขาเป็นทั้งผู้ถูกทำร้ายและผู้สร้างความหวาดกลัว หลังจากที่คอมเบหลุดออกจากห้องทดลอง เขาเริ่มสร้างกลุ่มเล็ก ๆ รอบ ๆ ตัวเอง เป็นทั้งผู้นำและเงาของอดีตผู้สร้าง คนในชุมชนที่ติดตามเขาไม่ใช่แค่ผู้ยึดถืออุดมการณ์เดียว แต่คือผู้ที่เห็นความเป็นไปได้ของการเปลี่ยนแปลงในแบบที่รุนแรง บทบาทของคอมเบในสงครามกลางเมืองภายในเรื่องไม่ได้เกิดจากความอยากยึดอำนาจเสมอไป แต่จากความตั้งใจจะเปลี่ยนโครงสร้างสังคมให้พ้นจากการใช้ชีวิตแบบเก่าที่ทำร้ายกัน โดยรวมแล้ว ประวัติของเขาเป็นเรื่องของการถูกกำหนดโดยผู้อื่น การค้นหาตัวเอง และการตัดสินใจที่จะทำลายหรือสร้างใหม่ — ซึ่งฉากปะทะในตอนท้ายของ 'รอยแผลแห่งคอมเบ' เป็นภาพสะท้อนของการตัดสินใจนั้นที่ยังคงทำให้ผมคิดต่อเนื่องอยู่เสมอ

มุมมองแฟนตัวยงบอกได้เลยว่าแซมาอึลไม่ใช่แค่ตัวละครสมทบธรรมดา — เขาเป็นเสาหลักทางอารมณ์ที่ทำให้เรื่องราวมีมิติขึ้น ผมชอบมองแซมาอึลในบทบาทของคนที่แบกรับอดีตหนักหน่วงไว้คนเดียว: เขาเป็นอดีตผู้ที่เคยอยู่ในสนามรบ แล้วเปลี่ยนมาเป็นผู้เก็บรวบรวมความทรงจำของชุมชน จอมเก็บเอกสารและจดหมายที่คนอื่นโยนทิ้งไป ทำให้เขารู้ความจริงที่คนอื่นไม่รู้ และนั่นคือจุดที่เขาน่าสนใจมาก เพราะทุกครั้งที่ตัวเอกมาถึงจุดเปลี่ยน แซมาอึลมักจะปรากฏพร้อมกับข้อมูลหรือคำเตือนที่เปลี่ยนเส้นทางพล็อต สไตล์การแสดงและบทพูดของเขามักมีโทนเย็นๆ แต่เต็มไปด้วยความเศร้า เขาไม่ใช่คนร้ายแบบตรงไปตรงมา แต่การกระทำบางอย่างของเขาเผยให้เห็นความขัดแย้งภายใน — เหมือนกับตัวละครจาก 'The Godfather' ที่ทำให้เราเห็นว่าความจงรักภักดีและหน้าที่สามารถเบียดเบียนศีลธรรมได้ ผมชอบตอนที่แซมาอึลยอมเสียสละบางอย่างเพื่อรักษาความลับ เพราะนั่นทำให้เขาเป็นตัวละครที่มีชั้นเชิงและน่าจดจำ เป็นหนึ่งในตัวละครที่ผมมักจะคิดถึงหลังหนังจบ

ความจริงแล้ว ตี๋น้อย ริม เล เป็นตัวละครที่หลายคนอาจไม่คุ้นชื่อทันที เพราะเธอมาจากนิยายจีนกำลังภายในที่ไม่ได้โด่งดังมากในไทย แต่ถ้าพูดถึง 'The Legend of the Condor Heroes' หรือ 'มังกรหิมะ' หลายคนคงร้องอ๋อ! เธอคือลูกสาวของ Mei Chaofeng และ Chen Xuanfeng คู่ร้ายในเรื่องที่โดดเด่นด้วยวิชาประจำตระกูล 'Nine Yin White Bone Claw' แต่ชีวิตของริม เลกลับแตกต่างจากพ่อแม่ เพราะเธอเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างปกติ ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมายเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เรื่องราวของเธอสอนเราว่าแม้แต่คนที่เกิดมาในเงามืดก็สามารถเลือกเดินทางแห่งแสงสว่างได้