ตัวอย่างที่ผมคิดถึงคือ 'Anohana: The Flower We Saw That Day' ฉากจบที่เกี่ยวกับการจากไปของคนหนึ่งคนกลับเป็นเครื่องมือให้ตัวละครที่เหลือได้เผชิญหน้ากับความทรงจำและสิ่งที่ค้างคาใจ มันไม่ได้จบแบบเศร้าเพียงอย่างเดียว แต่กลายเป็นการเยียวยาในทางหนึ่ง ฉากนั้นทำให้ผู้อ่านตีความเรื่องว่าแท้จริงแล้วงานนี้พูดถึงการยอมรับและการเรียนรู้ที่จะปล่อยมือมากกว่าการสูญเสียเพียงอย่างเดียว
โมเน่หญิงสาวที่ผิดหวังในความรักจึงประชดชีวิ ตด้วยการไปนั่งดื่มที่บาร์หรูคนเดียวจึงได้เจอกับดราก้อนมาเฟียหนุ่มที่ทำงานอยู่ที่นั้นในคืนนั้น
"รู้จักไหม one night stand ?"
"....ทนให้ได้แล้วกันเพราะฉันจะไม่หยุด!"