ฉากถ่ายทำของ นางพญางูขาว 2019 ถ่ายที่ไหนบ้าง?

บรรยากาศสตูดิโอใน 'เดชนางพญางูขาว' มักถูกพูดถึงเสมอ เพราะหลายฉากที่เราคิดว่าเป็นเมืองโบราณจริงๆ ในความเป็นจริงมาจากฟิล์มบล็อกใหญ่กลางชนบท ผมเคยเดินเล่นในบรรยากาศแบบเดียวกันที่สตูดิโอขนาดใหญ่ซึ่งมักใช้ถ่ายฉากยุคโบราณของเรื่องนี้ — เส้นทางกว้างหลังคาเรียง ใต้ถุนบ้านโบราณ และวัดจำลองขนาดมหึมา ทั้งหมดถูกออกแบบให้ถ่ายช็อตใกล้ ๆ ได้โดยไม่ต้องย้ายโลเคชั่นบ่อย ๆ จุดที่สร้างความประทับใจคือ 'วัดจำลอง' ที่มักทำหน้าที่แทนฉากเผชิญหน้าสำคัญ ๆ ของเรื่อง นักถ่ายทำเลือกสตูดิโอใหญ่เพราะคุมแสง เสียง และบรรยากาศได้ตามต้องการ เมื่อดูฉากที่ถ่ายในสตูดิโอแล้ว ผมจะชอบสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นร่องรอยการใช้งานบนบันไดหินหรือรอยฟกช้ำบนผนัง ซึ่งทำให้ฉากรู้สึกมีชีวิตแม้จะถูกสร้างขึ้นจากไม้และปูน นี่แหละเสน่ห์ของงานสตูดิโอที่ช่วยให้โลกแฟนตาซีของ 'เดชนางพญางูขาว' ยิ่งน่าเชื่อถือ

เรื่องนี้พาไปทั่วนิวซีแลนด์จริง ๆ — 'เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ 2' ใช้ทั้งโลเคชันจริงและสตูดิโอเพื่อให้โลกของกองทัพและม้าพยศดูมีมิติ ผมค่อนข้างชอบความผสมผสานระหว่างงานสตูดิโอกับฉากกลางแจ้งที่เห็นได้ชัด เช่น งานภายในสตูดิโอในเมืองเวลลิงตันซึ่งเป็นฐานหลักสำหรับงานฝีมือ อุปกรณ์ และฉากจำลองใหญ่ ๆ ที่ต้องควบคุมสภาพแสงและเอฟเฟกต์พิเศษ จุดที่เด่นชัดอีกจุดหนึ่งคือพื้นที่บนที่ราบและภูเขาในแถบแคนเทอร์เบอรี ซึ่งให้พื้นหลังกว้างขวางสำหรับเมืองที่ทหารเดินทัพและฉากขบวน คือถ้าต้องบอกจุดเด่นผมจะยกตำแหน่งบนที่สูงอย่าง Mount Sunday เป็นหนึ่งในโลเคชันที่แฟน ๆ จดจำได้เพราะให้ภาพของเมืองบนเนินเขาแบบที่ไม่ต้องพึ่ง CGI ทั้งหมด ความรู้สึกตอนอยู่ตรงนั้นเหมือนย้อนกลับไปดูฉากของชนเผ่าและการเมืองระหว่างเผ่า นี่แหละทำให้การชมซ้ำสนุกขึ้นอีกแบบ

ไม่มีอะไรจะคลาสสิกเท่าการตามรอยฉากถ่ายทำของตำนานงูขาวในสถานที่จริง—สำหรับฉันมันเหมือนเป็นการเดินทางข้ามเวลาไปเจอฉากที่เคยเห็นบนจอ ฉบับละครโทรทัศน์อย่าง 'The Legend of White Snake' มักใช้สตูดิโอขนาดใหญ่ควบคู่กับโลเคชันจริง โดยที่จุดที่เด่นสุดคือบริเวณทะเลสาบตะวันตก (West Lake) ในหางโจว — เลฟงป้าโกว (Leifeng Pagoda) และสวนริมทะเลสาบที่ให้บรรยากาศโบราณแบบนิยายจีน นอกจากนั้นยังใช้เมืองน้ำโบราณอย่างหวู่เจิ้น (Wuzhen) เป็นฉากหลังของชุมชนริมน้ำ และบางครั้งก็ขึ้นไปถ่ายวิวภูเขาในพื้นที่อย่างหวงซาน (Huangshan) เพื่อได้ทัศนียภาพแบบภูเขาและทะเลหมอก ฉันชอบโมเมนต์ที่เห็นทิวทัศน์จริง ๆ ผสมกับฉากสตูดิโอ เพราะมันทำให้รู้สึกว่าเรื่องราวยังคงลมหายใจของสถานที่โบราณเหล่านั้นอยู่ แม้แต่แผงคัทหรือซอยเล็ก ๆ บนถนนโบราณก็มีรายละเอียดที่ทำให้โลกของงูขาวน่าเชื่อถือขึ้น

เวอร์ชันคลาสสิกส่วนใหญ่พาเรื่องไปสู่การปะทะที่วัดจินซาน ซึ่งเป็นฉากที่ผมเห็นว่ามีพลังทางภาพและอารมณ์ที่สุดในหลาย ๆ ฉบับ ฉันมักจะนึกภาพน้ำทะเลที่ถูกกระตุ้นจนท่วมทะลัก แล้วนางพญางูขาวต้องแสดงพลังที่แท้จริงเพื่อปกป้องคนรัก ขณะที่พระฟาห่ายยืนหยัดด้วยความมุ่งมั่นทางศีลธรรม สังเกตได้ว่าในหนังเก่าสไตล์โรงภาพยนตร์ฮ่องกงมักทำให้ฉากนี้ดูยิ่งใหญ่ผ่านการใช้มุมกล้องใกล้ ใบหน้า และการเคลื่อนไหวช้า ฉากการปะทะที่วัดจินซานไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางกาย แต่ยังเป็นการปะทะของค่านิยมและความรักกับข้อจำกัดของสังคม ซึ่งฉันคิดว่าทำให้คนดูรู้สึกร่วมได้ง่าย เมื่อดูฉบับเก่าอย่าง 'The White Snake' ฉากที่วัดจินซานกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ชัดเจน: หลังจากเหตุการณ์นั้น ผลลัพธ์นำไปสู่ชะตากรรมของนางพญางูขาวและเป็นที่มาของตำนานเรื่องการถูกจองจำหรือไถ่ถอนในภายหลัง ฉันชอบการแสดงอารมณ์ของตัวละครในฉากนี้ เพราะมันจับความขัดแย้งได้ทั้งระดับของการเสียสละและความโหยหาที่ละเอียดอ่อน ทำให้ฉากจบไม่ได้เป็นเพียงฉากแอ็กชัน แต่ยังเป็นพิธีกรรมทางความหมายที่ค้างคาใจ

บอกเลยว่าฉากถ้ำใน 'ถ้ำปีศาจแดนสวรรค์' ทำให้ผมตื่นเต้นตั้งแต่เห็นภาพแรก เพราะงานภาพผสมผสานทั้งถ่ายในสตูดิโอและถ่ายจริงได้เนียนสุด ๆ ผมสังเกตจากเบื้องหลังและบทสัมภาษณ์ที่เคยอ่านว่า ส่วนใหญ่ฉากภายในถ้ำที่มีแสงไฟสลัว ๆ และมุมกล้องซับซ้อนทำบนสตูดิโอใหญ่ในกรุงเทพฯ เพื่อควบคุมแสง เสียง และสภาพแวดล้อมให้ปลอดภัย ฉากน้ำท่วมในโพรงถ้ำซึ่งต้องใช้น้ำปริมาณมากกับเอฟเฟกต์ควัน ถูกจำลองในแท็งก์น้ำของสตูดิโอเพื่อความปลอดภัยของนักแสดงและทีมงาน ส่วนฉากภายนอกที่เห็นช่องปากถ้ำและหน้าผาหินปูนจะใช้โลเคชันจริงในภาคใต้ซึ่งมีภูมิประเทศเป็นหินปูนและหน้าผาชัน นักถ่ายทำเน้นถ่ายช่วงเช้าตรู่หรือยามเย็นเพื่อเก็บแสงบาทที่สวยงาม ฉากทางเข้าถ้ำและพื้นที่รอบ ๆ ที่มีป่าและชายหาดปรากฏชัดเจนว่าถ่ายนอกสถานที่ ทำให้ความรู้สึกของเรื่องเชื่อมต่อกับธรรมชาติได้มากขึ้น นี่แหละคือเหตุผลที่ฉากถ้ำในเรื่องนี้ทั้งอึดอัดและงามในเวลาเดียวกัน

หางโจวในมณฑลเจ้อเจียงเป็นชื่อที่โผล่ขึ้นมาในใจทันทีเมื่อพูดถึงสถานที่ถ่ายทำผลงานที่อิงจากตำนาน 'ตำนานนางพญางูขาว' เพราะภาพจำของทะเลสาบตะวันตก (West Lake) สะพานแตก และพระเจดีย์เล่ยเฟิงนั้นฝังแน่นกับเรื่องราวรักโรแมนติกผสมแฟนตาซีนี้มาตั้งแต่ต้น ยิ่งได้เดินเล่นรอบทะเลสาบยามเช้า เห็นเรือพายและหมอกบางๆ ลอยคลอ ก็ยิ่งเข้าใจว่าทำไมผู้สร้างงานภาพยนตร์และซีรีส์ถึงเลือกใช้ฉากนี้เป็นตัวแทนของโลกในนิทาน ความงามที่เก็บรักษาไว้และกลิ่นอายของเมืองโบราณช่วยเติมความสมจริงให้กับการถ่ายทอดตำนานได้อย่างกลมกลืน ฉากสำคัญหลายฉากมักถ่ายทำแถบสะพานแตก (Broken Bridge), เจดีย์เล่ยเฟิง (Leifeng Pagoda) และสวนวัฒนธรรมบริเวณทะเลสาบ ซึ่งทุกจุดล้วนมีความเกี่ยวพันกับเรื่องเล่าของงูขาวและความทรงจำของตัวละคร การได้เห็นเจดีย์ที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่กลางภาพยนตร์ทำให้ตัวละครที่เป็นมนุษย์และสิ่งลี้ลับดูมีพื้นที่ร่วมกัน ในหลายเวอร์ชัน ผู้กำกับยังขยายพื้นที่ถ่ายทำออกไปนอกตัวเมืองหางโจว ทั้งหมู่บ้านเก่าและทางน้ำเล็กๆ เพื่อจับบรรยากาศชนบทและวิถีชีวิตพื้นถิ่นที่เติมอารมณ์ให้ทั้งเรื่อง การเล่าเรื่องของ 'ตำนานนางพญางูขาว' ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ฉากตระการตา แต่ยังพึ่งพาบทสนทนา มุมกล้อง และเสียงดนตรีที่จับจังหวะความเศร้าและความหลงใหลของความรักระหว่างมนุษย์กับนางพญางู เมื่อฉากถ่ายทำใช้สถานที่จริงอย่างหางโจว ความรู้สึกของสถานที่—เสียงคลื่นเล็กๆ ของทะเลสาบ กลิ่นชาพื้นเมือง และเงาทอดของต้นหลิว—กลายเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งที่ทำให้เรื่องราวน่าเชื่อถือมากขึ้น ฉากในสวนโบราณหรือซอยแคบๆ ก็ช่วยสร้างมิติให้กับฉากที่ต้องการความเป็นส่วนตัวหรือความเงียบงันของความลับ ในฐานะแฟนที่ชอบตามรอยฉากถ่ายทำ ประทับใจกับวิธีที่เมืองหางโจวรักษามรดกทางวัฒนธรรมไว้และเปิดพื้นที่ให้ผลงานสร้างสรรค์นำไปใช้โดยไม่ทำลายสภาพแวดล้อม ส่วนตัวคิดว่าสถานที่จริงอย่างหางโจวช่วยยกระดับเรื่องราวให้เป็นสิ่งที่สัมผัสได้จริงมากกว่าเป็นเพียงนิทาน โทนภาพและบรรยากาศที่เกิดจากสถานที่นั้นยังคงทำให้ผู้ชมรู้สึกร่วมและเชื่อมโยงกับตัวละครได้ลึกขึ้น การเดินผ่านสะพานหรือยืนมองทะเลสาบในใจยังมีร่องรอยของเรื่องราวเก่าๆ อยู่เสมอ นี่แหละคือความงดงามแบบที่ไม่อยากให้เลือนหายไป

ทำเลในหนังเรื่องนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยแบบคนเมืองมากกว่าจะเป็นทริปลุยธรรมชาติ จังหวะการถ่ายทำเน้นฉากชีวิตประจำวันที่คนกรุงเทพฯ คุ้นเคย—คาเฟ่มีมุมโปรด, ห้างสรรพสินค้าย่านกลางเมือง, และถนนเส้นที่คนเดินช้อปกันแออัด เห็นได้ชัดจากช่วงที่ตัวละครคุยกันอย่างจริงจังบนทางเท้าและในร้านกาแฟที่ตกแต่งทันสมัย การเลือกย่านในเมืองทำให้บทสนทนาและมู้ดของหนังแฝงความเป็นสมัยใหม่ แต่ก็ไม่ทิ้งความอบอุ่นของมิตรภาพ ฉากดินเนอร์บนรูฟท็อปหรือการเดินเล่นที่สยามมีความใกล้ตัวและเข้าถึงง่าย พวกฉากภายในอพาร์ตเมนต์หรือร้านอาหารหลายฉากถูกจัดแสงให้ดูอบอุ่นจนแทบลืมไปว่าเป็นการถ่ายทำ ทั้งหมดช่วยส่งอารมณ์ให้กับเรื่องราวความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงตามเวลา โดยรวมแล้ว 'รัก 7 ปี ดี 7 หน' ใช้สถานที่ในเมืองเพื่อเน้นความเรียลของตัวละครมากกว่าการเน้นวิวสวยอลังการ ฉากถ่ายทำส่วนใหญ่เลยรู้สึกเป็นมิตรกับคนดู สามารถจินตนาการตามได้เลยว่าถ้าอยากตามรอยก็แค่เดินสำรวจย่านที่เป็นฉากในหนัง ก็จะได้มู้ดและภาพที่คุ้นตาจากหนังกลับมาอีกครั้ง

เราโตมากับเวอร์ชันจีนของ 'พญางูขาว' ที่เต็มไปด้วยฉากสะพานโค้งและทะเลสาบใส ซึ่งบ่อยครั้งถูกถ่ายทำในมณฑลทางฝั่งตะวันออกของจีน ฉากในสตูดิโอใหญ่ที่จำลองเมืองโบราณมักอยู่ที่ Hengdian (เมืองในมณฑลเจ้อเจียง) เพราะที่นั่นมีเซ็ตประวัติศาสตร์ครบถ้วน ส่วนฉากริมทะเลสาบสวยงามที่ให้ความรู้สึกโรแมนติกมักถ่ายรอบๆ West Lake ในเมือง Hangzhou (เจ้อเจียง) อีกพื้นที่ที่ผู้ชมมักจำได้คือสวนจีนโบราณกับคลองเล็กๆ ซึ่งมักใช้สถานที่ในมณฑล Jiangsu อย่าง Suzhou เพื่อเสริมบรรยากาศโบราณ ใช้ภูเขาหินและทิวทัศน์แบบเทพนิยายบ้างก็มาจากมณฑล Anhui เช่น Huangshan พูดง่ายๆ คือถ้าต้องการตามรอยเวอร์ชันจีนของ 'พญางูขาว' ให้เตรียมแผนเที่ยวที่รวมทั้งสตูดิโอจำลองและเมืองเก่าริมน้ำ แล้วจะเข้าใจว่าทำไมภาพถึงดูคุ้นตาและมีเสน่ห์แบบนิยายมากขึ้น

เรามักนึกถึงฉากที่สายน้ำกลายเป็นอาวุธมากกว่าฉากโรแมนติกของเรื่อง 'นางพญางูขาว' เสมอ ฉากการต่อสู้ที่วัดจินซาน (Jinshan Temple) ยังติดตาเพราะมันแสดงทั้งพลังของรักและความโกรธอย่างสุดขั้ว — งูขาวใช้พลังธรรมชาติเรียกฝนและน้ำจนท่วมวัด เพื่อพยายามช่วยชายที่รักให้ออกมาจากอำนาจของพระอาจารย์ฝ่ายตรงข้าม สภาพแวดล้อมที่เป็นทะเลสาบ หมอก คลื่นน้ำพัดกร่อนองค์ประกอบของวัดกลายเป็นภาพเปรียบเปรยถึงความขัดแย้งระหว่างโลกมนุษย์กับโลกเหนือธรรมชาติ ฉากนี้ไม่ได้มีแค่การต่อสู้ทางกาย แต่มันสื่อถึงความสิ้นหวังและการเสียสละของตัวละครฝ่ายหญิงด้วย ในหลายฉบับที่อ่านและดู ฉากน้ำท่วมจินซานถูกเล่าแตกต่างกันไป บางเวอร์ชันให้โทนดราม่าเข้มข้น บางเวอร์ชันเน้นความอลังการเหนือมนุษย์ แต่ทุกเวอร์ชันมีจุดร่วมคือการที่ผู้ชมต้องเผชิญหน้ากับคำถามว่า “ความรักจะทำให้ใครเป็นคนที่ดีหรือทำให้คนคนนั้นทำสิ่งรุนแรงได้” ตอนจบของเหตุการณ์ที่วัดเชื่อมโยงกับสถานที่สำคัญอีกจุดคือเจดีย์เล่อเฟิง (Leifeng Pagoda) ซึ่งในเรื่องมักใช้เป็นสัญลักษณ์ของการถูกจองจำและการสูญเสีย ความรู้สึกที่เห็นตัวละครถูกขังใต้เจดีย์ทำให้ฉันหยุดคิดถึงการไถ่บาปและการยอมสละ นี่เป็นหนึ่งในฉากที่ทำให้เรื่องนิรันดร์กว่าวรรณกรรมพื้นบ้านทั่วไป — เพราะมันมีทั้งความรัก, ความทรมาน, และการต่อสู้กับอำนาจที่เหนือธรรมชาติ ซึ่งยังคงสะท้อนกับผู้อ่านจนทุกวันนี้