เสียงกรีดและภาพที่เละจนแทบจำรูปไม่ได้นั้นอยู่ใน 'Art of the Devil' เวอร์ชันต้นฉบับ ซึ่งฉากบางฉากเลือกใช้ความโหดแบบไม่ปราณีให้ชัดเจนและจงใจสร้างความอึ้ง การจัดองค์ประกอบแบบใกล้ชิดกับใบหน้า การใช้เมกอัพที่หนาและแสงที่เย็นจัดช่วยทำให้หน้าที่บิดเบี้ยวดูสมจริงจนคนดูเริ่มรู้สึกอึดอัดในลำคอ ฉันรู้สึกว่าความน่าสะพรึงของหนังเรื่องนี้มาจากการผสมผสานระหว่างความเชื่อเกี่ยวกับการสาปแช่งและการลงโทษทางร่างกาย ทำให้การเห็นหน้าเละกลายเป็นสัญลักษณ์มากกว่าแค่ช็อตสยอง ๆ นั่นแหละ
อย่างไรก็ตาม ฉากที่น่ากลัวสุดสำหรับคนหนึ่งอาจไม่ได้โดนใจอีกคนหนึ่ง เพราะบางคนกลัวเลือด บางคนกลัวการถูกตามไล่ แต่สำหรับฉันแล้ว 'Art of the Devil' ตอกย้ำความน่ากลัวด้วยความตั้งใจในการนำเสนอรายละเอียดจนไม่มีที่หลบให้ความสยองหายไป