ฝนที่ตกพรำใน 'The Garden of Words' ทำให้ทุกครั้งที่ดูผมเหมือนได้ยืนอยู่ใต้ร่มเดียวกับตัวละครทั้งคู่—น้ำนักของมันไม่ได้อยู่ที่พล็อตแต่เป็นบรรยากาศที่ล้อมรอบการพบกัน พื้นถนนที่เปียก แสงสะท้อนจากใบไม้ และเสียงฝนที่ซับซ้อนจนแทบจะกลายเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่ง ทำให้ฉากนั้นถูกพูดถึงอย่างกว้างขวางเพราะมันจับความเปราะบางของความสัมพันธ์ที่ไม่สมมาตรได้อย่างเจ็บปวดและละเอียดอ่อน