ซานต้าคลอส ประวัติ ถูกเปลี่ยนภาพลักษณ์โดยโฆษณาเมื่อไร

เรื่องเล่าที่ผูกกับภาพชายแก่ใส่ชุดแดงแจกของขวัญมีรากฐานมายาวนานและซับซ้อนมากกว่าที่หลายคนคิด ผมมักจะเล่าให้เพื่อนฟังว่าต้นตอสำคัญที่นักประวัติศาสตร์ชี้คือ 'นักบุญนิโคลัส' หรือ Saint Nicholas ตำแหน่งบิชอปในเมืองไมรา (สมัยลิเซีย, ปัจจุบันอยู่ในตุรกี) ซึ่งมีเรื่องเล่ามหัศจรรย์หลายเหตุการณ์ เช่น การให้ทองคำแก่หญิงสาวยากจนเพื่อช่วยแต่งงาน การช่วยชีวิตนักเดินเรือ และการช่วยเด็กที่ตกทุกข์ได้ยาก พฤติกรรมการให้โดยไม่เปิดเผยตัวของสังฆราชคนนั้นเป็นต้นแบบของแนวคิด 'ผู้ให้' ในประเพณี แต่ภาพซานต้าคลอสสวมชุดแดงตัวกลมมีหนวดยาวที่เรารู้จักกันในยุคปัจจุบันเกิดจากการผสมผสานของวัฒนธรรมหลายแห่ง ร้อยเรียงด้วยบทกวีและภาพประกอบ: บทกวีชื่อ 'A Visit from 'A Visit from St. Nicholas'' (ที่มักเรียกกันว่า 'Twas the Night Before Christmas') แนะนำกวางเรนเดียร์และการขึ้นหลังคาให้ของขวัญ ส่วนภาพวาดของ Thomas Nast ในศตวรรษที่ 19 ช่วยกำหนดรูปลักษณ์ของซานต้าให้ชัดขึ้น สุดท้ายการตลาดและสื่อในศตวรรษที่ 20 ทำให้ชุดแดงและรอยยิ้มกลายเป็นไอคอนเดียวที่แพร่หลาย โดยรวมแล้วผมมองว่านี่คือการวิวัฒนาการจากบุคคลจริงสู่สัญลักษณ์สากล ซึ่งสะท้อนทั้งศรัทธา ขนบประเพณี และความเปลี่ยนแปลงของสังคมในแต่ละยุค

ต้นกำเนิดของซานต้าคลอสย้อนรอยไปไกลกว่าภาพชุดแดงที่เราเห็นทุกปี — เรื่องราวเริ่มจากบุคคลจริงอย่าง 'Saint Nicholas' บิชอปแห่งไมราในศตวรรษที่ 4 ผู้โด่งดังเรื่องการให้ทานและการปกป้องเด็ก ๆ ซึ่งเรื่องเล่าของท่านผสมผสานกับความเชื่อพื้นบ้านยุโรป เช่น บทบาทของ 'Sinterklaas' ในเนเธอร์แลนด์ และการเฉลิมฉลองหน้าหนาวของชนพื้นเมืองนอร์ดิก มองในแง่ชุดและลักษณะ ผมเห็นการเปลี่ยนผ่านที่ชัดเจน: จากเสื้อครุยบิชอป เครื่องหมายศาสนา และหมวกทรงสูง ไปสู่สัญลักษณ์โลกตะวันตกอย่างเสื้อคลุมยาวสีแดง แต้มขนเฟอร์ และหมวกปอมปอม ภาพลักษณ์ใหม่ถูกหลอมจากบทกวีชาวอเมริกัน ขบวนเทศกาลท้องถิ่น และภาพประกอบเชิงพาณิชย์ จนกลายเป็นไอคอนที่ทั้งอบอุ่นและเชิงพาณิชย์ในเวลาเดียวกัน — สำหรับผมเรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าตำนานปรับตัวเพื่อตอบสนองรสนิยมสังคมและแรงจูงใจทางเศรษฐกิจ

ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ฉันมักสงสัยว่าภาพซานตาคลอสที่เราเห็นตามหนังสือหรือโฆษณามันตรงกับต้นกำเนิดจริง ๆ ไหม พูดแบบตรงไปตรงมาคือสองอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องเดียวกันอย่างเคร่งครัด แต่ก็มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นที่วิวัฒนาการของภาพลักษณ์เชื่อมโยงกับตำนานเดิมอย่างแยกไม่ออก ต้นตอของซานตาคลอสมาจากบุคคลจริงอย่างนักบุญนิโคลัสแห่งมีราที่มีชื่อเสียงเรื่องเมตตาและการให้ ซึ่งภาพลักษณ์ดั้งเดิมในยุโรปคือบาทหลวงหรือนักบุญที่จริงจังและเคร่งครัด ไม่ใช่ชายอ้วนหัวเราะ ในสมัยต่อมาวัฒนธรรมต่าง ๆ อย่างชาวดัตช์มีเรื่อง 'Sinterklaas' ที่ใกล้เคียงกับซานตามากขึ้น แต่ยังคงเอกลักษณ์ประเพณีท้องถิ่น การเปลี่ยนแปลงสำคัญมาจากงานวรรณกรรมและภาพประกอบที่วางรากให้ซานตาเป็นชายขี่เลื่อน แบกของขวัญ และหัวเราะคิกคัก โดยเฉพาะบทกวีที่ชื่อ 'A Visit from St. Nicholas' ซึ่งช่วยกำหนดรายละเอียดอย่างกวางลากเลื่อนและการมาถึงในคืนคริสต์มาส แต่พลังของโฆษณาและสื่อในศตวรรษที่ 20 ทำให้ภาพซานตากลายเป็นไอคอนเชิงการตลาด ป้ายโฆษณา บทความ และของเล่นร่วมกันกำหนด ‘รูปลักษณ์มาตรฐาน’ ที่เห็นทั่วไปวันนี้ สรุปสั้น ๆ ว่าไม่ใช่ต้นกำเนิดเดียวกัน แต่เป็นการนำตำนานโบราณมาแต่งเติม ปรับให้เข้ากับยุคสมัย และสุดท้ายโฆษณากับสื่อช่วยปิดตราให้ภาพนั้นกลายเป็นแบบแผนที่คนนึกถึงจนแทบจะไม่ต่างจากต้นฉบับเดิมอีกต่อไป — นั่นแหละคือความสวยงามและเศร้าของเรื่องราวนี้สำหรับฉัน

บอกตามตรงว่า เรื่องของซานต้าคลอสเป็นหนึ่งในเรื่องเล่าที่ฉันชอบคิดย้อนถึงบ่อยๆ เพราะมันเชื่อมโยงทั้งประวัติศาสตร์ศาสนา ประเพณีพื้นบ้าน และการปรับตัวของวัฒนธรรมจนกลายเป็นสัญลักษณ์คริสต์มาสที่เราเห็นในทุกวันนี้ ที่ต้นกำเนิดหลักของซานต้ามาจากบุคลิกจริงๆ คือนักบุญนิโคลัส (Saint Nicholas) ซึ่งเป็นบิชอปแห่งเมืองไมราในแคว้นลิเซีย (ปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี) ช่วงศตวรรษที่ 4 เขามีชื่อเสียงเรื่องความเมตตาและการให้ของช่วยเหลือผู้ยากจน เรื่องเล่าที่เป็นที่รู้จักกันคือการช่วยเหลือครอบครัวที่มีลูกสาวยากจนด้วยการทิ้งถุงทองไว้ที่หน้าบ้าน ทำให้วันฉลองนักบุญนิโคลัสในวันที่ 6 ธันวาคมกลายเป็นวันที่เด็กๆ ในยุโรปหลายแห่งรอคอยเพราะจะได้รับของขวัญหรือขนมเล็กๆ น้อยๆ ยิ่งไปกว่านั้น ตัวตนของซานต้าถูกหลอมรวมกับประเพณีท้องถิ่นต่างๆ ในยุโรปเหนือ ไม่ว่าจะเป็นภาพของบรรพบุรุษที่ขี่ม้าข้ามฟากฟ้าในเทศกาลกลางฤดูหนาว หรือความเชื่อเกี่ยวกับวิญญาณบ้านและสิ่งมีชีวิตในเทพปกรณัมเยอรมัน-นอร์ส ตัวอย่างที่ชัดเจนคือประเพณีสัญชาติดัตช์ของ 'Sinterklaas' ซึ่งเป็นรูปแบบของนักบุญนิโคลัสที่มาพร้อมเรือจากสเปนและผู้ช่วยหลายคน โดยเทศกาลจะจัดในคืนวันที่ 5 ธันวาคม ขณะที่ในแถบอัลไพน์ยังมีเรื่องราวของ 'Krampus' ผู้คอยเตือนหรือลงโทษเด็กไม่เชื่อฟัง อีกฝั่งหนึ่งของยุโรปตะวันตก เช่น อังกฤษ มีภาพของ 'Father Christmas' ที่แสดงถึงการฉลองและความสุขของเทศกาล ซึ่งทุกอย่างถูกผสมผสานจนภาพของผู้ให้ของในฤดูหนาวมีหลายหน้าตาแตกต่างกันไปตามท้องถิ่น การเปลี่ยนรูปเป็นซานต้าคลอสแบบที่คุ้นตากับภาพหนวดเคราขาว ใส่เสื้อผ้าสีแดง และขับเลื่อนลากด้วยกวางเรนเดียร์ เป็นผลมาจากการผสานวรรณกรรม ภาพประกอบ และการตลาดในสหรัฐอเมริกา ร้อยกว่าปีก่อนมีบทความและนิทานที่เริ่มวาดภาพลักษณ์ซานต้าให้เป็นคนอ้วนเฮฮา แต่จุดสำคัญคือบทกวีชื่อ 'A Visit from St. Nicholas' (มักรู้จักในชื่อ 'The Night Before Christmas') ซึ่งเพิ่มรายละเอียดอย่างกวางเรนเดียร์และการลงมาจากปล่องควัน ต่อมาศิลปินการ์ตูน Thomas Nast วาดภาพซานต้าลงในนิตยสาร ทำให้รูปร่างหน้าตาค่อยๆ ตายตัว และโฆษณาโดยแบรนด์ใดแบรนด์หนึ่งในศตวรรษที่ 20 ก็ยิ่งตอกย้ำลุคสีแดงให้คงอยู่จนถึงทุกวันนี้ ขณะเดียวกันประเทศอื่นๆ ในยุโรปก็ยังรักษาเอกลักษณ์ของตัวเองไว้ เช่นในอิตาลีมีตำนานของ 'La Befana' ที่แจกของขวัญในวันพระเจ้าเปิดเผย (Epiphany) และในรัสเซียมี 'Ded Moroz' (ปู่หนาว) กับ 'Snegurochka' ที่มีความแตกต่างทั้งบทบาทและพิธีกรรม สุดท้ายมองในเชิงประเพณี ซานต้าคลอสกลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างความเชื่อทางศาสนาและการฉลองทางประเพณี เป็นตัวแทนของการให้และความหวังของเด็กๆ แม้ความเป็นพาณิชย์จะเข้ามามาก แต่หลายพิธีกรรมเช่นการวางรองเท้า การทิ้งคุกกี้และนมให้ซานต้า หรือการเล่านิทานเกี่ยวกับความเมตตาและการแบ่งปัน ยังคงทำให้เทศกาลนี้อบอุ่นและมีความหมาย ถึงตอนนี้เองก็ยังชอบความรู้สึกของการผสมผสานระหว่างตำนานเก่าและพิธีกรรมสมัยใหม่ ที่ทำให้ทุกคนไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ต่างก็มีเหตุผลของการเฉลิมฉลองในแบบของตนเอง

ย้อนกลับไปสมัยที่เรามีการติดต่อกับโลกตะวันตกมากขึ้น ซานต้าคลอสไม่ได้มาพร้อมกับหิมะทีเดียว แต่เดินทางมากับชาวต่างชาติ นักเทศน์ เทคโนโลยีการพิมพ์โปสการ์ด และสินค้าที่นำเข้ามาในกรุงเทพฯ ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 เริ่มเห็นสัญลักษณ์ของคริสต์มาสเข้ามาในชุมชนชาวคริสต์และเขตท่าเรือ จากนั้นภาพลักษณ์ผู้ชายใส่ชุดแดงค่อย ๆ แผ่ขยายผ่านของขวัญบุตรหลานในครอบครัวพ่อค้าแม่ค้าชาวต่างชาติ ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง การปรากฏตัวของทหารอเมริกัน สินค้านำเข้า ภาพยนตร์ และโฆษณาทำให้ซานต้าแพร่หลายมากขึ้น อีกแรงผลักสำคัญคือร้านค้าขนาดใหญ่ที่เริ่มแต่งร้านและจัดกิจกรรมเพื่อดึงลูกค้า ทำให้เด็ก ๆ ในเมืองใหญ่เริ่มคุ้นเคยกับภาพซานตา เมื่อสื่ออย่างวิทยุและโทรทัศน์เฟื่องฟูในยุค 60–70s ซานตาก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของการเฉลิมฉลองแบบร่วมสมัย มากกว่าจะเป็นสัญลักษณ์ทางศาสนาเดียว พอเข้าสู่ยุคศูนย์การค้าและการตลาดสมัยใหม่ รูปแบบซานตาในไทยถูกปรับให้เข้ากับสภาพอากาศและวัฒนธรรมท้องถิ่น เช่น การแต่งกายที่เบากว่า หรือการให้ของรางวัลในงานปีใหม่ ผลคือซานต้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลปลายปี ที่คนไทยหลายกลุ่มยอมรับเป็นวัฒนธรรมเฉลิมฉลองมากกว่าจะเป็นประเด็นเชิงศาสนา

ฉันเคยหลงใหลในเรื่องราวของซานตามาตั้งแต่เด็ก และสิ่งที่ทำให้เรื่องราวนั้นเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือพลังของการตลาดที่เข้ามากำหนดภาพลักษณ์ การโฆษณาระดับโลกอย่างโฆษณาเครื่องดื่มในศตวรรษที่ยี่สิบช่วยทำให้ซานตากลายเป็นชายใส่ชุดแดงขาวที่เราคุ้นเคย แต่นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น เพราะร้านค้าก็มีบทบาทมากกว่า เพียงแค่ต้องการกระตุ้นยอดขาย พวกเขาแต่งหน้าซานตาให้เป็นตัวแทนของการให้ของขวัญทันที มีซานตายืนอยู่หน้าทางเข้า หยิบของได้สะดวก ถูกจัดวางท่ามกลางป้ายลดราคา และเน้นความน่ารักที่เชิญชวนให้ลูกค้าจับจ่าย ผลลัพธ์คือการย่อหน้าประวัติศาสตร์และความหมายเชิงศาสนาให้เหลือเพียงสัญลักษณ์ของการบริโภค เช่นเดียวกับฉากคลาสสิกในหนังอย่าง 'Miracle on 34th Street' ที่สะท้อนความขัดแย้งระหว่างจิตวิญญาณดั้งเดิมกับโลกการค้า สิ่งที่ฉันรู้สึกคือซานตากลายเป็นหน้ากากที่พาเราไปซื้อของ มากกว่าจะเป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับความเอื้อเฟื้อหรือการรำลึกถึงนักบุญนิคโคลัส

ตำนานหนึ่งที่โดดเด่นที่สุดเกี่ยวกับต้นกำเนิดของการให้ของขวัญมาจากบุรุษศักดิ์สิทธิ์ในศตวรรษที่ 4 ที่ชื่อว่าสแตนต์ นิโคลัส หรือเซนต์นิโคลัส ผู้เป็นบิชอปแห่งเมืองไมรา (ในตุรกีปัจจุบัน) เรื่องเล่าเล่าว่าเขาช่วยชีวิตครอบครัวยากจนด้วยการทิ้งถุงทองลงไปในกระโปรงหรือช่องปล่องในความมืด คืนก่อนการแต่งงานของบุตรสาวเพื่อให้พวกเธอมีสินสอด นี่คือรากฐานของภาพลักษณ์ผู้ให้ของโดยไม่หวังผลตอบแทน ซึ่งในยุโรปหลายพื้นที่พัฒนาเป็นประเพณีการให้ของในวันนักบุญนิโคลัสหรือวันที่เกี่ยวข้องกับเขาในเดือนธันวาคม การแปรสภาพจากนักบุญท้องถิ่นสู่ภาพซานต้าที่เราคุ้นเคยในปัจจุบันเกิดจากการผสมผสานของประเพณีและวรรณกรรม ในเนเธอร์แลนด์ตัวละคร 'Sinterklaas' ซึ่งขี่ม้าข้ามหลังคาและแจกของขวัญให้เด็กๆ ในคืนวันที่ 5 ธันวาคม มีอิทธิพลไปยังอเมริกาโดยชาวดัตช์ที่อพยพไป ยุคศตวรรษที่ 19 มีบทกวีสำคัญอย่าง 'A Visit from St. Nicholas' ที่มักเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า 'The Night Before Christmas' ซึ่งให้รายละเอียดเกี่ยวกับรูปลักษณ์ การลงมาจากปล่องไฟ และชื่อเล่นอย่าง 'เซนต์ นิค' ซึ่งบทกวีนี้ทำให้ภาพซานต้ามีใบหน้าที่อบอุ่นและพกพาของขวัญได้ง่ายขึ้น จากนั้นนักวาดการ์ตูนอย่างโธมัส นาสต์ก็วาดภาพซานต้ากลมโต ใบหน้ามีหนวดเครา และเครื่องแต่งกายที่ค่อยๆ คงรูปลักษณ์แบบที่เราเห็นในภาพยนตร์และโฆษณาในเวลาต่อมา อีกปัจจัยที่ทำให้ภาพลักษณ์ซานต้าวิถีสมัยใหม่แพร่หลายกว้างคือสื่อและการค้าสมัยใหม่ ช่วงทศวรรษ 1930 โฆษณาของบริษัทน้ำอัดลมได้ใช้นักวาดฮัดดอน ซันด์โบล์ม วาดซานต้าชุดแดงเข้ม ใบหน้าขรึม ๆ เป็นมิตร ซึ่งช่วยย้ำภาพแบบทั่วโลก ทั้งหมดนี้ทำให้ตัวตนของซานต้ารวมเอาเรื่องเล่าทางศาสนา ประเพณีท้องถิ่น และวัฒนธรรมสมัยใหม่เข้าไว้ด้วยกัน ผลคือรูปแบบการมอบของขวัญที่มีทั้งความอบอุ่น ลึกลับ และมีพิธีกรรมประจำปีที่ผู้คนรอคอย ในระดับโลกยังมีหลากหลายรูปแบบของการให้ของต้อนรับฤดูหนาว เช่นชาวสแกนดิเนเวียมีเรื่องราวเกี่ยวกับวิสุทธิเทพและประเพณีคริสต์มาสของตนเอง รัสเซียมี 'เดด โมโรซ' อิตาลีมี 'ลา เบฟานา' และบางประเทศในยุโรปตอนกลางมี 'คริสต์คิดท์' ซึ่งทั้งหมดสะท้อนแนวคิดร่วมกันว่าเป็นช่วงเวลาที่ให้และแบ่งปัน ฉันมักชอบมองการพัฒนาของเทศกาลนี้ในแง่ของการรวมตัวทางวัฒนธรรม เพราะมันแสดงให้เห็นว่าความตั้งใจในการให้—ไม่ว่าจะมาจากตำนานศักดิ์สิทธิ์ ประเพณีท้องถิ่น หรือการตลาดสมัยใหม่—ยังคงมีแก่นเดียวกันคือการสร้างความผูกพันและความอบอุ่นในช่วงเวลาหนึ่งของปี

เคยสงสัยไหมว่าต้นกำเนิดซานตาคลอสไม่ได้มาจากโฆษณาเพียงอย่างเดียว แต่มาจากการผสมผสานตำนาน ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมหลายยุคหลายถิ่น? ย้อนกลับไป แก่นของตัวละครนี้คือบุคคลจริงคือบิชอปนิโคลัสแห่งมรา (Saint Nicholas) ผู้มีชื่อเสียงเรื่องการให้ทานและช่วยเหลือเด็ก ๆ ในศตวรรษที่ 4 ซึ่งเรื่องราวของท่านถูกเล่าต่อกันในยุโรปหลายชาติและค่อย ๆ ผันตัวเป็นต้นแบบความเมตตาในเทศกาลฤดูหนาว ความเชื่อพื้นบ้านจากดินแดนดัตช์อย่าง 'Sinterklaas' เข้ามามีบทบาทสำคัญเมื่อชาวดัตช์อพยพไปยังอเมริกา พวกเขานำรูปแบบการฉลองและชื่อเรียกมาด้วย ทำให้คาแรกเตอร์เริ่มมีความเป็นเทศกาลมากขึ้น ภาพซานตาที่เราเห็นในภาพพิมพ์สมัยใหม่ แตกแต่งโดยงานเขียนและภาพประกอบชิ้นสำคัญ เช่นบทกวี 'A Visit from St. Nicholas' ที่นิยามกวางกีบและการมาถึงทางปล่องไฟ จากนั้นศิลปินอย่าง Thomas Nast ก็เริ่มให้ซานตาองค์ประกอบทางกายภาพชัดเจนขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 แต่ก้าวที่ทำให้ภาพนั้นแพร่หลายไปทั่วจริง ๆ เกิดจากงานโฆษณาในศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะภาพชุดโฆษณาเครื่องดื่มที่วาดโดย Haddon Sundblom ในทศวรรษ 1930 ซึ่งใช้ซานตาที่มีชุดสีแดง ขนเฟอร์สีขาว ใบหน้าอ่อนโยน และรูปร่างอ้วนกลม จนกลายเป็นสัญลักษณ์สมัยใหม่ที่ติดตาผู้คนทั่วโลก ฉันมองว่าการพัฒนาของซานตาคลอสคือบทพิสูจน์ว่าภาพสัญลักษณ์สามารถถักทอจากรากวัฒนธรรม จินตนาการวรรณกรรม และกลไกการสื่อสารมวลชนได้อย่างลึกซึ้ง — มันไม่ใช่เรื่องของคนคนเดียว แต่เป็นความทรงจำร่วมของสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

เสียงชื่อ 'Santa Claus' มีสองจุดสำคัญที่ผมให้ความสนใจเสมอ: พยางค์แรกต้องชัดและหนักกว่าพยางค์ที่สอง และคำว่า 'Claus' มีสระยาวกับเสียงซึ่งต้องเปิดปากกว้างกว่า ผมมักจะแบ่งคำนี้เป็นสองพยางค์ว่า 'SAN-ta' แล้วตามด้วย 'KLAWS' ในสำเนียงอเมริกัน ให้เน้นน้ำหนักที่ 'SAN' (เหมือนคำว่า แซน) ส่วนพยางค์ที่สองเป็นเสียงสั้น ๆ แบบ schwa — พยางค์นั้นฟังเป็น 'ทะ' หรือ 'ตะ' แบบเบา ๆ ไม่ควรออกเป็น 'ตา' แบบยาว เทคนิคฝึก: ฝึกเสียงสระแรกให้เป็นแบบสั้น เปิดกรามเล็กน้อยแล้วพูดสั้น ๆ ว่า 'แซ' เสียงนั้นต้องใส่พลังเล็กน้อย จากนั้นลดพลังลงในพยางค์ที่สองเป็น 'ทะ' แล้วปิดด้วย 'คลอซ' ซึ่งเสียง 'aw' ให้กลมปากและถอยลิ้นลงเล็กน้อย ปลายคำเป็นเสียง 'z' ที่สั่นเล็กน้อย ถ้าชอบฝึกแบบเพลง ลองร้องประโยคจากเพลง 'Santa Claus Is Coming to Town' จะช่วยควบคุมจังหวะและโทนได้ดี

เดือนธันวาคมในเมืองไทยมีบรรยากาศคริสต์มาสที่ค่อนข้างเป็นมิตรและหลากหลาย จนบางครั้งรู้สึกเหมือนซานตาคลอสถูกตัดเย็บให้พอดีกับสภาพอากาศและวิถีชีวิตของคนที่นี่ ผมชอบสังเกตพวกมุมถ่ายรูปในห้างใหญ่—มีคนแต่งชุดซานต้าแต่ใส่รองเท้าแตะบ้าง บางคนขับตุ๊กตุ๊กพร้อมหมวกซานต้า เด็กรุ่นใหม่โตมากับภาพลักษณ์ซานต้าที่ไม่จำเป็นต้องหนาวหรือมีหิมะ สัญลักษณ์สีแดง ขาว และถุงของขวัญกลายเป็นเครื่องหมายของเทศกาลเชิงพาณิชย์มากกว่าความเชิงศาสนา ผมยังเห็นการประยุกต์ใช้ในรูปแบบอื่น เช่น งานปาร์ตี้วันคริสต์มาสของโรงเรียนที่ไม่ใช่คาทอลิกจะเรียกให้มี 'ซานต้า' มาแจกขนมเพื่อความสนุกสนานมากกว่าการรำลึกถึงตำนานของเซนต์นิโคลัส สิ่งที่น่าสนใจคือภาพลักษณ์ซานต้าถูกทำให้นุ่มนวลและเป็นมิตรกับครอบครัวไทย ดนตรี คาราโอเกะ และของกินไทยถูกผสมเข้าไป ทำให้เทศกาลนี้กลายเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนมีส่วนร่วมได้ไม่ว่าศาสนาจะเป็นอย่างไร