บทที่ 1 : กรงขังสีชมพู

กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงในรถตู้ไม่อาจกลบกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งได้

คอสมอสนั่งกรามขบแน่นจนเป็นสันนูน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยตระกองกอดร่างระหงของลูซี่ ไว้บนตักอย่างหวงแหน มือหนาข้างหนึ่งกดทับรอยปมเนคไทที่เขาใช้ห้ามเลือดบริเวณหัวไหล่ซ้ายของเธอไว้แน่น เลือดสีแดงสดซึมผ่านเนื้อผ้าไหมอิตาลีจนเปียกชุ่ม ลามมาเปื้อนฝ่ามือและแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา

"เหยียบให้มิด! ขับให้เร็วกว่านี้อดัม! ถ้าลูซี่เป็นอะไรไป ฉันจะสั่งเด็ดหัวพวกแกทุกคน!"

เสียงตวาดก้องของมาเฟียหนุ่มทำเอาบอดี้การ์ดคนสนิทที่ควบพวงมาลัยอยู่ถึงกับเหงื่อตก ต้องเหยียบคันเร่งจนมิด ทะยานรถฝ่าความมืดของกรุงเทพฯ ราวกับพายุคลั่ง

"อื้อ..." ร่างบางในอ้อมแขนขยับตัวเล็กน้อย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลและฤทธิ์ยาสลบที่ยังตกค้าง

ลูซี่ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่สัมผัสอบอุ่นและกลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยผสมกับกลิ่นโคโลญจน์จางๆ ทำให้สติที่เลือนรางของเธอรับรู้ได้ทันทีว่าใครคือคนที่กำลังอุ้มเธออยู่

"คะ...คอสมอส..." เสียงหวานแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากที่ซีดเซียว

"ฉันอยู่นี่...ลูซี่ ฉันอยู่นี่ ไม่ต้องกลัวนะ" คอสมอสก้มหน้าลงมากระซิบชิดหน้าผากมน นัยน์ตาสีดำขลับที่เคยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ บัดนี้สั่นไหวด้วยความหวาดกลัว... กลัวว่าจะสูญเสียเธอไปอีกครั้ง

ลูซี่พยายามรวบรวมสติ ภาพเลือดที่เปื้อนมือและเสื้อของเขา ซ้อนทับกับภาพเด็กชายวัย 5 ขวบที่นอนจมกองเลือดเพราะเอาแผ่นหลังมารับมีดแทนเธอ อาการตื่นตระหนก กำเริบขึ้นมาในพริบตา

"ปล่อย...ปล่อยฉัน..." มือเล็กที่สั่นเทายกขึ้นผลักแผงอกกว้างอย่างอ่อนแรง น้ำตาเม็ดใสกลิ้งหล่นจากหางตา "นายจะ... นายจะเจ็บตัว...เลือด...นายเลือดออกอีกแล้ว..."

"นี่ไม่ใช่เลือดฉัน! เลือดเธอต่างหากยัยคนดื้อ!" คอสมอสกัดฟัน รวบมือเล็กที่พยายามผลักไสเขามากุมไว้แน่นแนบแก้มสากของตัวเอง "เลิกไล่ฉันสักที! สี่ปีที่ผ่านมามันยังทรมานไม่พอหรือไง!"

ลูซี่ส่ายหน้าไปมาอย่างคนเสียสติ ฤทธิ์ยาบวกกับความเจ็บปวดทำให้เธอทนไม่ไหว สติสัมปชัญญะดับวูบลงไปอีกครั้ง พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ทิ้งรอยคราบไว้บนแก้มเนียน

"ลูซี่! ลูซี่!" คอสมอสเขย่าตัวเธอเบาๆ เมื่อเห็นเธอนิ่งไป หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม 

****************

โรงพยาบาล The Astraea Medical Center

รถตู้เบรกดังเอี๊ยดที่หน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลในเครือเอร์นานเดซ ทีมแพทย์และพยาบาลที่สแตนด์บายรออยู่แล้วรีบเข็นเตียงเข้ามารับตัวคนเจ็บทันที

คอสมอสวางร่างของลูซี่ลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง แต่จับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อยจนกระทั่งถึงหน้าห้องฉุกเฉิน

"บอสครับ เข้าไปไม่ได้นะครับ ให้เป็นหน้าที่ของคุณหมอเถอะครับ" อดัม บอดีการ์ดคนสนิทรีบเข้ามาแตะแขนเจ้านายเพื่อดึงสติ

คอสมอสจำใจต้องปล่อยมือจากเธอ เขายืนจ้องมองประตูห้องฉุกเฉินที่ปิดลงด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าอย่างหงุดหงิด เผยให้เห็นรอยเลือดของลูซี่ที่เปรอะเปื้อนเต็มฝ่ามือและแขนเสื้อ

หลายสิบปีที่แล้ว เขาเป็นคนนอนจมกองเลือดให้เธอร้องไห้แทบขาดใจ สี่ปีต่อมา เธอมานอนจมกองเลือดอยู่ต่อหน้าเขา โดยที่เขาปกป้องเธอไว้ไม่ทัน

"อดัม..." น้ำเสียงของคอสมอสเปลี่ยนไป มันเยือกเย็นและแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตจนคนฟังขนลุกซู่ "ไอ้สวะที่กล้าเอามีดแทงลูซี่...มันอยู่ไหน"

"ลูกน้องเราคุมตัวมันไว้ที่เซฟเฮาส์ใต้ดินแล้วครับบอส มันยังไม่ยอมอ้าปากบอกว่าใครจ้างมันมา"

คอสมอสแสยะยิ้ม รอยยิ้มของซาตานที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อ "ดี...บอกพวกข้างล่างว่าอย่าเพิ่งให้มันตาย ถอนฟันมันออกทีละซี่ บดนิ้วมันทีละข้อ จนกว่าฉันจะลงไปชำระความกับมันด้วยตัวเอง...ใครที่มันกล้าแตะต้อง 'ผู้หญิงของฉัน' มันต้องชดใช้ด้วยเลือดที่ข้นกว่าหมื่นเท่า!"

********************

3 ชั่วโมงต่อมา

ห้องพักฟื้น VVIP

กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยเตะจมูก ลูซี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานสีขาวสะอาดตา ความรู้สึกปวดแปลบที่หัวไหล่ซ้ายทำให้เธอต้องนิ่วหน้า เมื่อเหลือบมองก็พบว่ามันถูกทำแผลและพันผ้าพันแผลไว้อย่างดี เดรสราตรีสีดำถูกเปลี่ยนเป็นชุดคนไข้สีฟ้าอ่อน

"ตื่นแล้วเหรอ...เลดี้แห่งเมอร์เวล"

เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง

ลูซี่หันขวับไปมอง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ

ที่โซฟาหนังตัวใหญ่ริมหน้าต่าง คอสมอสนั่งไขว่ห้างพิงพนักอยู่ เขาไม่ได้สวมเสื้อสูทแล้ว เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมลงมาสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง แขนเสื้อถูกพับลวกๆ ขึ้นมาถึงข้อศอก แม้จะดูยับเยินแต่กลับขับเน้นความหล่อเหลาดุดันแบบดิบเถื่อนจนน่าใจหาย

เขาไม่ใช่เด็กผู้ชายวัย 18 ปีที่เคยส่งจดหมายรักหาเธออีกต่อไป... ผู้ชายตรงหน้าคือ 'มาเฟียวงการแพทย์' ผู้ทรงอิทธิพล ที่เต็มไปด้วยรังสีอันตราย

ลูซี่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่อาการหน้ามืดทำให้เธอเซเล็กน้อย

พรึ่บ!

เพียงเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่ก็พุ่งเข้ามาประชิดขอบเตียง มือหนาคว้าท่อนแขนข้างที่ไม่ได้เจ็บของเธอไว้เพื่อพยุง ความเร็วของเขาทำให้ลูซี่ตกใจจนเผลอขยับหนี

"อย่าแตะต้องฉันนะ!" เธอตวาดเสียงสั่น พยายามสะบัดแขนออก "นายเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้!"

คอสมอสชะงัก แววตาปวดร้าววาบพาดผ่านดวงตาคมกริบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าว เขาไม่ยอมปล่อยมือ ซ้ำยังบีบแน่นขึ้นจนลูซี่นิ่วหน้า

"ออกไปงั้นเหรอ?" คอสมอสแค่นหัวเราะ โน้มใบหน้าหล่อร้ายกาจลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว "นี่โรงพยาบาลของฉัน ห้องของฉัน และเตียงที่เธอนอนอยู่... ก็เงินฉัน! เธอมีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉัน ยัยคนใจดำ!"

"ปล่อย! ฉันจะกลับโรงแรม!" ลูซี่ดื้อดึงไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะสั่นไหวแค่ไหนเมื่อได้อยู่ใกล้เขา

"โรงแรมที่มีนักฆ่าดักรอจะเอาชีวิตเธอน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ!"

คอสมอสใช้มืออีกข้างกดไหล่บางให้นอนราบลงไปกับเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงมาคร่อมทับร่างของเธอเอาไว้ แขนแกร่งทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ นัยน์ตาสีดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่กำลังสั่นระริก

"ฟังฉันให้ดีนะลูซี่..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น "สี่ปีที่ผ่านมา เธอจะหนีไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหนบนโลก ฉันปล่อยให้เธอทำตามใจมาพอแล้ว..."

ลูซี่เม้มปากแน่น พยายามเบือนหน้าหนีสายตาที่แทบจะหลอมละลายตัวเธอ แต่คอสมอสใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตาเขา

"แต่ในเมื่อโชคชะตาและพวกสวะนั่น ส่งเธอกลับมาอยู่ในอ้อมกอดฉันอีกครั้ง อย่าหวังว่าฉันจะยอมปล่อยให้เธอเดินหันหลังให้ฉันเป็นครั้งที่สอง"

"นายมันบ้าไปแล้วคอสมอส! เราจบกันไปตั้งนานแล้ว! นายมีคนของนาย ฉันมีทางของฉัน!" ลูซี่เถียงกลับทั้งน้ำตา หยิบยกเอาภาพของ 'ไดร่า' ที่ควงเขาในงานมาเป็นเกราะกำบัง

"จบงั้นเหรอ ใครเป็นคนอนุญาตให้เธอจบ!" คอสมอสตวาดกลับอย่างเดือดดาล "ฉันไม่เคยตกลง! และผู้หญิงพวกนั้นก็เป็นแค่อากาศธาตุเมื่อเทียบกับเธอ!"

เขาเลื่อนใบหน้าลงมาแนบชิด ริมฝีปากหยักลึกเฉียดผ่านใบหูที่ขึ้นสีระเรื่อของเธอ กระซิบถ้อยคำประกาศิตที่ตีตราจองจำชีวิตของเลดี้สาวนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

"เตรียมตัวรับมือกับ 'นรก' ของจริงไว้ได้เลย เลดี้ลูซี่ เพราะนับตั้งแต่วินาทีนี้ไป เธอจะต้องชดใช้ให้กับทุกหยดน้ำตาและทุกคืนที่ฉันต้องทนทรมาน... ด้วยการถูกขังอยู่ข้างกายฉัน... ตลอดชีวิต!"