ตัวละครในเกมไหนอ้างอิงถึง พระ ศิวะ มากที่สุด

สมัยเด็กผมชอบดูละครพีเรียดที่เต็มไปด้วยมนต์และบทสวด ประสบการณ์นั้นทำให้ผมประทับใจกับผลงานอย่าง 'Om Namah Shivay' มากที่สุด การเล่าเรื่องของ 'Om Namah Shivay' เน้นที่ตำนานและบทสวด การนำเสนอภาพพิธีกรรม ความหมายของคำว่า 'โอม นมะห์ ชิวายะ' และการสื่อถึงลำดับเหตุการณ์ในชีวิตพระศิวะทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความขลังในแต่ละฉาก รายละเอียดเครื่องแต่งกาย ฉากปฏิบัติกรรม และบทสนทนาที่อ้างอิงคัมภีร์ล้วนช่วยเติมให้ตัวละครดูมีมิติ ไม่ได้เป็นแค่เทพนิยายบนหน้าจอเท่านั้น ตอนดูผมมักจะหยุดหายใจตอนที่มีการสวดหรือการทำอภินิหารของพระศิวะ เพราะการตัดต่อกับดนตรีทำได้จับใจจริง ๆ ผลงานนี้จึงไม่เหมือนละครทั่วไปสำหรับผม มันเป็นการย้ำเตือนว่าบางเรื่องราวบนหน้าจอสามารถเชื่อมต่อกับความเชื่อและพิธีกรรมที่คนรุ่นก่อนส่งต่อมาได้อย่างลึกซึ้ง

ดิฉันชอบเวลาที่เกมหยิบเอาตำนานโบราณมาปรับเป็นตัวละครที่มีเสน่ห์และความหมาย—โดยเฉพาะเมื่อเป็นรูปแบบของเทพอย่าง 'Shiva' ที่ถูกตีความในแนวคิดของความเยือกแข็งหรือความทำลายล้างที่สวยงาม ในโลกของเกมคงไม่มีตัวอย่างที่เด่นกว่าในซีรีส์ 'Final Fantasy' ซึ่ง 'Shiva' ปรากฏเป็นซัมมอนเอฟเฟกต์น้ำแข็งสุดเอกลักษณ์ นิสัยภาพคือความสง่างาม สีฟ้าและท่วงท่าการเต้นที่กลายเป็นซิกเนเจอร์ให้กับการออกแบบตัวละครน้ำแข็งใน JRPG หลายเรื่อง การเห็นชิว่าในเวอร์ชันต่าง ๆ ทั้งเวอร์ชันเป็นนางฟ้าเยือก เยือกจนแทบไม่มีอารมณ์หรือเวอร์ชันที่ทรงพลังก็ทำให้ฉันชอบการเล่นกับความขัดแย้งระหว่างความงามกับพลังทำลายล้าง วิธีที่นักพัฒนาเอาองค์ประกอบของเทพมาใช้แตกต่างกันมาก บางครั้งคือสกินหรือเอฟเฟกต์ บางครั้งคือฟังก์ชันเชิงกลยุทธ์ ทั้งหมดนี้ทำให้การพบ 'Shiva' ใน 'Final Fantasy' กลายเป็นมรดกทางศิลป์ที่มีอิทธิพลต่อการออกแบบตัวละครประเภทน้ำแข็งในเกมอื่น ๆ และทำให้ผู้เล่นอย่างฉันอยากติดตามว่ามุมมองต่อเทพจะถูกตีความต่อไปอย่างไร

ลองเริ่มจาก Instagram ก่อนเพราะมันเป็นเหมือนแกลเลอรีสดที่ฉันเข้าไปดูบ่อยที่สุดเมื่ออยากหาแฟนอาร์ตพระศิวะและพระแม่อุมา เห็นงานใหม่ ๆ ได้ไว เห็นเทรนด์การตีความแบบต่าง ๆ ทั้งสไตล์ศิลปะอินเดียแบบคลาสสิก จนถึงเวอร์ชันไซไฟหรือมินิมอล โมดูลการค้นหาของ Instagram ทำให้ตามแท็กและบัญชีศิลปินได้สะดวก ฉันมักจะเก็บงานที่ชอบลงคอลเล็กชันไว้เป็นแรงบันดาลใจ และการไล่ดูคอมเมนต์กับแคปชันยังช่วยให้เข้าใจคอนเซปต์หรือแรงบันดาลใจเบื้องหลังงานนั้น ๆ ด้วย อีกแหล่งที่ทำงานได้ดีไม่แพ้กันคือ Pinterest ซึ่งเหมาะสำหรับคนที่อยากสะสมคอมโพสหรือธีมภาพแบบรวบยอดมากกว่าแค่ชิ้นเดียว ฉันชอบเปิดบอร์ดแยกตามโทนสีหรือตามเรื่องเล่า เช่น บอร์ดสำหรับภาพเทพเจ้าที่โทนมืด ๆ กับบอร์ดสำหรับตีความพระแม่อุมาแบบร่วมสมัย Pinterest มักจะรวบรวมลิงก์จากแหล่งต่าง ๆ ให้เจอทั้งบล็อกส่วนตัว ร้านค้าออนไลน์ หรือโพสต์บนโซเชียลอื่น ๆ เพราะงั้นเวลาเจอภาพที่ชอบก็สามารถตามหาแหล่งที่มาหรือศิลปินได้ต่อ ข้อดีของทั้งสองแพลตฟอร์มคือการเข้าถึงงานหลากหลายรูปแบบและการเชื่อมต่อกับศิลปินโดยตรง แต่ข้อเสียก็มี เช่น งานบางชิ้นถูกแชร์ซ้ำจนยากจะแยกแหล่งที่มา หรือภาพที่มีการใช้องค์ประกอบเชิงศาสนาอาจถูกตีความหลากหลายจนต้องตั้งใจอ่านคอนเทนต์ประกอบก่อนจะยอมรับเป็นผลงานที่เคารพต้นตอ ฉันมักจะสลับดูทั้งสองที่นี้ควบคู่กัน และพยายามติดตามบัญชีศิลปินที่ให้เครดิตชัดเจน นั่นทำให้ได้ทั้งงานใหม่ ๆ และบริบททางวัฒนธรรมที่น่าสนใจก่อนเก็บไว้ในคอลเล็กชันของตัวเอง

ในงานหลายชิ้นของวงการมังงะและอนิเมะ การอ้างอิงสัญลักษณ์ของพระศิวะไม่ได้ออกมาในรูปแบบการยกพระองค์ตรงๆ เสมอไป แต่จะเห็นเป็นแรงบันดาลใจผ่านองค์ประกอบ เช่น มือหลายกร ทรงพาหนะ มีดตรี (trishula) ดวงตาที่สาม หรือแนวคิดการทำลายเพื่อสร้างใหม่ ตัวอย่างที่ชัดเจนและพูดได้เต็มปากคือชุดผลงานเกมและสื่อที่มีต้นกำเนิดจากแฟรนไชส์ที่หยิบยกเทพฮินดูมาเป็นตัวละครโดยตรง เช่น 'Shin Megami Tensei' ซึ่งมีตัวละครเดมอนชื่อ 'Shiva' ปรากฏในหลากหลายรูปแบบตามภาคต่างๆ โดยภาพลักษณ์มักอ้างอิงลักษณะดั้งเดิมของพระศิวะ เช่น ผิวสีฟ้า แขนหลายกร และอาวุธอย่างตรีศูล ขณะที่แฟรนไชส์เกมอื่นๆ ที่ถูกนำมาดัดแปลงเป็นอนิเมะหรือมังงะบางตอน เช่นซีรีส์ที่มีการดัดแปลงตัวละครจากเกม ก็จะเห็นการนำสัญลักษณ์ของพระศิวะไปใช้หรือออกแบบตัวละครที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากท่านด้วย อีกมุมที่น่าสนใจคือมังงะบางเรื่องดึงตำนานเวทและเทพปกรณัมอินเดียมาเป็นแกนเรื่องหรือบุคลิกตัวละคร อย่างเช่น 'RG Veda' ของ CLAMP ที่ได้รับอิทธิพลจากคัมภีร์เวทและภาพรวมของเทพในวัฒนธรรมอินเดีย ตัวละครบางตัวมีชื่อและบทบาทที่สะท้อนตำนานอินเดีย ทำให้ผู้อ่านสามารถจับความเชื่อมโยงกับเทพเจ้าหลายองค์ได้แม้จะไม่ได้ตั้งชื่อว่าเป็นพระศิวะโดยตรง นอกจากนี้งานอนิเมะ/มังงะที่เอาสัญลักษณ์ทางศิลปะของพระศิวะมาใช้ เช่นท่วงท่าเต้นทำลายล้างหรือรูปแบบหลายแขน มักใช้เป็นสัญลักษณ์ของพลังทำลายล้างและการต่อวงจรชีวิตใหม่ มากกว่าจะเป็นการเคารพทางศาสนาอย่างตรงไปตรงมา เช่นฉากที่ตัวละครเปลี่ยนร่างเป็นมีแขนหลายกรหรือมีดวงตาที่สาม จะสื่อเรื่องการเปลี่ยนผ่าน พลังพิเศษ หรือจิตวิญญาณเหนือมนุษย์ ซึ่งเห็นได้บ่อยในสื่อแฟนตาซีต่างๆ ในด้านการตีความและความอ่อนไหว ต้องยอมรับว่าแนวปฏิบัติของผู้สร้างญี่ปุ่นคือการนำสัญลักษณ์ต่างชาติไปปรับให้เข้ากับวิธีเล่าเรื่องของตัวเอง ผลที่ได้คือบางครั้งการออกแบบตัวละครที่ได้แรงบันดาลใจจากพระศิวะจะเปลี่ยนเพศ ระบุลักษณะเป็นนางฟ้า/เทพี หรือแต่งเติมด้วยเอกลักษณ์ร่วมสมัยอย่างชุดแฟชั่น จนบางครั้งภาพที่เห็นอาจต่างจากภาพแท้ของเทพในต้นตำนาน เช่นในแฟรนไชส์เกมยอดนิยมที่มีการนำชื่อ 'Shiva' มาใช้ ตัวละครนั้นกลับกลายเป็นเทพเจ้าน้ำแข็งเพศหญิงซึ่งทั้งสวยงามและเย็นยะเยือก นี่เป็นตัวอย่างที่ชวนคิดว่าการยืมสัญลักษณ์วัฒนธรรมเกิดขึ้นอย่างไรและสร้างความหมายใหม่ได้อย่างไร โดยสรุป หากมองหาอนิเมะหรือมังงะที่ออกแบบตัวละครโดยอ้างพระศิวะตรงๆ อาจพบไม่มากนัก แต่จะเห็นการหยิบยืมสัญลักษณ์ ลักษณะทางทัศนศิลป์ และแนวคิดจากพระศิวะในหลายผลงาน ทั้งในรูปของตัวละครที่ชื่อ 'Shiva' ในแฟรนไชส์เกม-สื่อดัดแปลง หรือในมังงะที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตำนานเวท เช่น 'Shin Megami Tensei' และ 'RG Veda' การตามหาองค์ประกอบเหล่านี้ทำให้รู้สึกว่าโลกของอนิเมะมังงะเป็นสนามทดลองที่สนุกสำหรับการตีความสัญลักษณ์ข้ามวัฒนธรรม และส่วนตัวแล้วชอบมองหาไอเท็มเล็กๆ เหล่านี้ในงานโปรด เพราะมันเปิดมุมมองใหม่ๆ ให้กับเรื่องราวและการออกแบบตัวละคร

การอ้างอิงรูปพระศิวะเมื่อต้องออกแบบคอสเพลย์ควรให้ความสำคัญกับองค์ประกอบที่เป็นสัญลักษณ์ก่อนแล้วค่อยปรับให้เข้ากับขอบเขตการแสดงและความเคารพ ผมมองว่าจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนคือลักษณะเด่นที่คนจดจำได้ทันที เช่น ตาตาที่สาม ตรีศูล (trishula) พระจันทร์เสี้ยวบนผม งูพันคอ การสวมหนังเสือหรือผ้าลายหนังเสือ และลักษณะผิวที่ออกเป็นโทนสีเทาหรือน้ำเงิน นอกจากนี้รายละเอียดเล็กๆ อย่างเครื่องรางรุดราคชา (สร้อย Rudraksha) กลองดามารู (damaru) และการทาเถ้า (vibhuti) ก็ช่วยให้ภาพรวมสมจริงและมีน้ำหนักทางวัฒนธรรม โดยส่วนตัวฉันจะเริ่มจากการเลือกเวอร์ชันที่ต้องการอ้างอิง เช่น แบบ 'Nataraja' ที่เน้นท่ารำเชิงสัญลักษณ์ หรือแบบฤๅษีผู้สันโดษที่เน้นความเรียบง่าย จากนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะคงองค์ประกอบศักดิ์สิทธิ์ไว้กี่อย่างและปรับแต่งอย่างไรให้เหมาะกับเหตุการณ์ ตัวอย่างเช่น ถ้าไปงานคอนเวนชันควรเลือกตรีศูลแบบปลอดภัยและผมเทียมที่จัดเป็นมวยแทนผมเปียที่ใช้ของจริง สรุปคือยึดสัญลักษณ์หลักเพื่อรักษาเอกลักษณ์ แต่ปรับวัสดุและสัดส่วนให้ปลอดภัยน่าเคารพและสวมใส่ได้จริงๆ

มุมมองเชิงเล่าเรื่องที่ฉันชอบคือมองความสัมพันธ์ในเกมเป็นเส้นด้ายหลักที่ดึงตัวละครสองคนให้ใกล้กันเสมอ ในกรณีของเจลเลอร์ ฉันคิดว่าเขาสัมพันธ์กับตัวเอกของเกมมากที่สุด เพราะทุกบทสนทนา ฉากร่วมภารกิจ และช่วงจังหวะที่เกมเปิดเผยอดีตของเขา ดูเหมือนจะถูกออกแบบมาเพื่อเสริมความสัมพันธ์กับผู้เล่นหรือฮีโร่โดยตรง การที่เจลเลอร์มักจะเปิดเผยแง่มุมที่เปราะบางต่อผู้เล่น ทำให้ความผูกพันนั้นมีน้ำหนักและความหมายมากกว่าความสัมพันธ์ประเภทอื่น เช่น ความเป็นพันธมิตรที่ค่อย ๆ พัฒนาไปสู่ความเชื่อใจแบบลึก ๆ ฉันชอบวิธีที่บทสนทนาระหว่างสองคนนั้นไม่ได้เป็นแค่การแลกเปลี่ยนข้อมูลเท่านั้น แต่ยังเป็นพื้นที่ให้ตัวละครทั้งคู่โตขึ้น เหมือนฉากโรแมนซ์ที่ค่อย ๆ ไต่ระดับจากความไม่แน่ใจสู่การพึ่งพา สิ่งที่ยืนยันมุมมองนี้ได้ชัดคือการออกแบบฉากจบหลายแบบที่เปลี่ยนแปลงตามการตัดสินใจของผู้เล่น: เมื่อเลือกหนทางที่ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์กับเจลเลอร์ ผลลัพธ์จะสะท้อนกลับมาเป็นช่วงเวลาสำคัญ ๆ ในเรื่องราว ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเจลเลอร์กับตัวเอกรู้สึกเป็นแกนกลางของพล็อต ไม่ได้เป็นแค่ความสัมพันธ์รองหรือเสริมอย่างเดียว ฉันเลยมองว่า ถ้าพูดถึงความใกล้ชิดเชิงเนื้อเรื่องและอารมณ์ เจลเลอร์สัมพันธ์กับตัวเอกมากที่สุด และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้บทของเขาจดจำได้

เราเป็นคนที่ชอบดูซีรีส์พุทธปกรณ์และมหากาพย์โบราณมาก และถ้าพูดถึงการปรากฏตัวของพระศิวะ ในหน้าจอทีวีชัดเจนที่สุดคงต้องยกให้ 'Devon Ke Dev...Mahadev' ซีรีส์เรื่องดังที่เล่าเรื่องชีวิตและตำนานของพระองค์แบบจัดเต็ม ตั้งแต่ความสัมพันธ์กับพระแม่อุมาไปจนถึงบทบาทในตำนานต่าง ๆ ซีรีส์นี้ทำให้ภาพของพระศิวะในสื่อสมัยใหม่ชัดเจนและเข้าถึงคนรุ่นใหม่มากขึ้น โดยเฉพาะฉากที่นำเสนอด้านมนุษย์ผสมกับความเป็นอมตะ ทำให้เกิดความเข้าใจหลายมิติ อีกเรื่องที่เจอภาพของพระศิวะในบริบทมหากาพย์เก่าคือ 'Mahabharat' ฉบับโทรทัศน์รุ่นคลาสสิก ซึ่งมีฉากที่เชื่อมโยงกับการทดสอบและการให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น การปรากฏในรูปนักพรตหรือการให้ศาสตราต่าง ๆ เหมือนฉากที่เล่าเรื่องการพบกันระหว่างพระมหาเทพกับตัวละครเอก เรื่องพวกนี้ไม่ใช่หนังที่เล่าแค่ประวัติ แต่เป็นการถ่ายทอดบทบาทของพระศิวะในวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง ทำให้ผมมองเห็นมิติของความศรัทธาและการเล่าเรื่องผ่านภาพได้ชัดขึ้น

ดิฉันมักจะสังเกตว่าสัญลักษณ์เล็กๆ ในภาพยนตร์มักทำหน้าที่แทนตัวตนของพระศิวะได้ดี โดยไม่จำเป็นต้องมีการพูดชี้ชัดเลยก็นำพาความหมายมาถึงผู้ชมได้อย่างเข้มข้น สิ่งที่คนสร้างภาพยนตร์ใช้บ่อยที่สุดคือ 'ตรีศูล' ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ตรงตัวของพลังทำลายและการคุ้มครอง พอภาพกล้องโฟกัสไปที่ปลายเหล็กสามง่าม พร้อมกับมุมกล้องต่ำและแสงข้างหลัง มันส่งสัญญาณว่าผู้ที่ถือหรือสถานที่นั้นแฝงด้วยอำนาจแบบทรงฤทธิ์ อีกอย่างที่เด่นคือดวงตาที่สามหรือการแสดงให้เห็นรอยเถ้าขาวบนใบหน้า (vibhuti) ซึ่งในหนังมักทำให้ตัวละครดูเป็นคนทรงพลังและแยกตัวจากความปรุงแต่งทางโลก นักสร้างยังใช้องค์ประกอบทางธรรมชาติเข้ามาช่วยสื่อ เช่น ภูเขาหินสูงๆ หมอกหนา หรือแม่น้ำพุ่งจากผม (สัญลักษณ์ของคงคาที่ไหลจากพระศิวะ) เพื่อให้เกิดความรู้สึกของภูมิลักษณ์ที่เก่าแก่และเหนือกาลเวลา เสียงพื้นหลังแบบกลอง 'ดามารุ' หรือเสียงทุ้มต่ำที่วนซ้ำ จะทำหน้าที่เหมือนธีมของตัวละคร ในหลายช็อตผู้กำกับเลือกให้ตัวละครยืนบนเสือตัวจริงหรือหนังเสือ ซึ่งบอกเป็นนัยถึงการเป็นนักบวชและการเอาชนะอันตราย สัญลักษณ์อย่างงูคอหรือสีน้ำเงินของผิวก็ถูกย่อความหมายเป็นภาพแทนความสามารถกลืนพิษและการเชื่อมโยงกับความตาย-การเกิดใหม่ เมื่อพูดถึงพระแม่อุมา (ปารวตี) ภาพยนตร์มักใช้สิ่งตรงกันข้ามเพื่อบอกความอ่อนโยนและความเป็นแม่—สีแดงของผ้าสวมใส่ เครื่องประดับมุกหรือดอกบูเก้ต์เล็ก ๆ ในผม สัญลักษณ์ของการสมรส เช่น มงกุฎหรือ 'มังคละสูตร' เล็กๆ จะย้ำบทบาทของความอ่อนโยนและความอุทิศตน กล้องจะจับภาพมือที่กำลังกดบูชา ดอกบัว หรือการโอบกอดเด็ก ซึ่งสื่อถึงการดูแลและการให้กำเนิด นักเล่าเรื่องมักชอบวางคู่สีระหว่างโทนอบอุ่นของแม่และโทนเย็นของพ่อ เพื่อให้ความสัมพันธ์เชิงตำนานชัดเจน เช่นเดียวกับการใช้การเต้นรำแบบ 'ลาสยา' ที่ตรงกันข้ามกับ 'ถานดั๊ว' ของพระศิวะ ฉากที่รวมทั้งสองเข้าไว้ด้วยกัน เช่นเงาร่วมบนพื้นหรือภาพครึ่งหนึ่ง-ครึ่งหนึ่ง (อาร์ฐานารีชวรา) มักสื่อถึงการสมดุลเพศและจักรวาลได้อย่างทรงพลัง นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมฉากที่ใช้สัญลักษณ์พวกนี้จึงค้างอยู่ในใจฉัน—ไม่ใช่แค่เพราะสวย แต่เพราะมันบอกอะไรได้มากกว่าคำพูด

นี่คือแนวทางคร่าว ๆ ที่ฉันมองว่าใช้งานได้จริงเมื่อต้องการเอารูปพระศิวะมาใช้ในเกมโดยไม่เสี่ยงทำผิดลิขสิทธิ์ — ประเด็นสำคัญคือเทพเจ้าหรือเรื่องราวทางศาสนาเองไม่ใช่สิ่งที่มีลิขสิทธิ์ แต่การแสดงออกเฉพาะของศิลปินหรือภาพถ่ายบางชิ้นมีสิทธิ์คุ้มครอง ฉันมักจะแยกความต่างสองอย่างนี้ให้ชัดก่อนเริ่มงาน: จะใช้งานที่มีอยู่แล้วหรือจะจ้างคนทำใหม่ ซึ่งแต่ละทางมีข้อควรระวังต่างกัน เมื่อเลือกใช้ภาพที่มีอยู่ ให้หาแหล่งที่ระบุอนุญาตชัดเจน เช่น ภาพสาธารณสมบัติ (public domain) หรือไฟล์ที่เป็น 'CC0' เท่านั้น ถ้าเป็นไฟล์ที่มีลิขสิทธิ์แบบอื่น อย่าง 'CC BY' ต้องให้เครดิตตามเงื่อนไข และต้องแน่ใจว่าอนุญาตใช้เชิงพาณิชย์ได้ ส่วนภาพถ่ายรูปปั้นโบราณก็ระวังสิทธิ์ของช่างภาพด้วย หากจะจ้างงาน ให้เซ็นสัญญาโอนสิทธิ์การใช้งานแบบครอบคลุม (work-for-hire หรือ exclusive license) เพื่อให้เกมใช้ภาพในทุกแพลตฟอร์มได้โดยปลอดภัย สุดท้าย อย่าลืมคำนึงถึงความอ่อนไหวทางวัฒนธรรม — การให้ความเคารพและปรึกษาชุมชนที่เกี่ยวข้องจะช่วยลดปัญหาทางสังคมได้อย่างมาก

เพลงประกอบภาพยนตร์มักใช้พาเลตเสียงพิเศษเพื่อสื่อถึงพลังที่เก่าแก่และทรงพลังของพระศิวะ — เสียงกลองเล็กอย่าง 'ดามารู' โทนดรอนยาว เครื่องสายที่เน้นซาวด์ต่ำ และคอรัสร้องแบบแผ่วที่ซ้ำคำอธิษฐานเช่นคำว่า 'โอม นมัสเต' หรือ 'Om Namah Shivaya' เสียงเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องปรากฏเป็นบทเพลงบูชาเต็มรูปแบบ แต่แค่ท่อนสั้น ๆ ที่มีทรานซิเอนต์หนัก ๆ หรือการใช้รีเวิร์บหนาก็ดึงภาพของทรงอำนาจ การทำลาย และการสร้างใหม่ในเวลาเดียวกันออกมาได้ชัดเจน วิธีการแต่งเสียงแบบนี้พบได้ทั้งในหนังปรัมปรา หนังบู๊ที่ต้องการภาพลักษณ์ 'ดุดันแต่ขลัง' และฉากพิธีกรรมที่ต้องการให้ผู้ชมรู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์ทันที ในเชิงตัวอย่าง แนวเพลงนี้มักพบในภาพยนตร์และละครทีวีที่หยิบยกเรื่องราวของเทพหรือเทพนิยายมาเป็นแกนกลาง เช่นซาวด์แทร็กของละครพีเรียดและหนังมหากาพย์หลายเรื่องที่ใช้ท่อนคอรัสสั้น ๆ หรือบทสวดสั้น ๆ เพื่อเรียกบรรยากาศศักดิ์สิทธิ์ ช่วงพิธีกรรม ศพ หรือฉากที่พระเอกต้องเผชิญชะตากรรมมักมีการใส่เสียง 'ดรอน' ต่ำ ๆ และกลองเพื่อเน้นความหนักแน่น บ่อยครั้งจะได้ยินบทสวดหรือพยางค์สั้น ๆ ของคำว่า 'โอม' ซึ่งคนไทยคุ้นเคยกันดีจากการนำมาประยุกต์ใช้ในภาพยนตร์อินเดียคลาสสิกและงานภาพยนตร์ร่วมสมัยที่ต้องการอารมณ์ลึกลับและทรงภูมิ มุมมองด้านการประพันธ์: นักแต่งเพลงที่ทำงานกับหนังตีความพระศิวะในหลายรูปแบบ บางคนเลือกใช้เครื่องดนตรีอินเดียดั้งเดิมเช่นซีตาร์ ดามารู หรือรวมคอรัสชายเสียงต่ำเพื่อให้ได้ความรู้สึกหนักแน่นและพิธีกรรม ขณะที่บางคนเอาองค์ประกอบเหล่านั้นมาผสมกับซินธิไซเซอร์และเอฟเฟกต์อิเล็กทรอนิกส์เพื่อให้เข้ากับแนวสมัยใหม่ ผลลัพธ์ที่น่าสนใจคือความสามารถในการทำให้ฉากเดิม ๆ กลายเป็นฉากที่มีมิติทางศาสนาและอารมณ์มากขึ้น โดยไม่ต้องบอกตรง ๆ ว่านั้นคือพระศิวะ เสียงเพียงไม่กี่ชิ้นก็พอจะนำพาผู้ชมไปยังสนามพลังทางจิตวิญญาณได้แล้ว ส่วนตัวแล้วชอบเวลาที่ซาวด์แทร็กเลือกใช้สัญลักษณ์เสียงเล็ก ๆ เช่นเสียงดามารูหรือคอรัสที่ซ้ำคำสั้น ๆ มันทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นฉากที่มีพลังและหนักแน่นอย่างประหลาด ช่วงที่เสียงเหล่านั้นตัดเข้ามาอย่างแม่นยำมักเป็นช่วงที่ภาพยนตร์สะกิดความรู้สึกจนผมต้องหยุดหายใจสั้น ๆ — นั่นแหละคือเสน่ห์ของการใช้ธีมเสียงเพื่อสื่อถึงพระศิวะที่ผมชอบที่สุด