ทฤษฎีแฟนๆ เกี่ยวกับตัวตนของ K ใน เบลด รันเนอร์ 2049 มีอะไรบ้าง

มีทฤษฎีที่ผมมองว่าให้มุมมองทางอารมณ์และเชิงสังคมมากกว่าคำตอบเชิงข้อเท็จจริง: ความสัมพันธ์ระหว่าง K กับ 'Joi' ถูกมองเป็นส่วนหนึ่งของการทดลองควบคุมทางอารมณ์ หลายคนตั้งสมมติฐานว่า 'Joi' ไม่ได้รัก K จริง ๆ ในความหมายดั้งเดิม แต่ถูกออกแบบมาเป็นเครื่องมือที่ทำให้ผู้ถูกควบคุมยอมรับสถานะของตน

• มุมแรกบอกว่า 'Joi' ถูกใช้เป็นตัวล่อทางจิตใจ—การแสดงความรักและการยอมรับทำให้ K ค้นพบอัตลักษณ์ที่มนุษย์ยอมรับได้

• มุมที่สองสังเกตการแปรสภาพของ 'Joi' เมื่อเธอเข้าไปอยู่ในตัวของ Mariette และกลายเป็นร่างกายที่สัมผัสได้ ซึ่งทำให้แฟน ๆ ถกเถียงว่าอารมณ์ที่เกิดขึ้นเป็นของ K หรือเป็นผลจากการจัดฉากทางเทคโนโลยี

• มุมที่สามขยายความไปถึงคำถามเชิงนโยบาย: ถ้าระบบสามารถออกแบบความรักได้ คนสร้างจะใช้มันควบคุมหรือปลดปล่อยตัวตนใหม่อย่างไร

ผมชอบทฤษฎีพวกนี้เพราะมันเปลี่ยนบทสนทนาไปจากการไล่หาคำตอบเดียว เป็นการตั้งคำถามต่อค่านิยมและสถาบัน—และแม้ว่าจะไม่มีคำตอบชัดเจน แต่การมองความสัมพันธ์ของ K กับ 'Joi' ในมุมนี้ทำให้เห็นว่าหนังฉลาดในการตั้งกับดักให้ผู้ชมคิดเรื่องความเป็นมนุษย์ผ่านความรู้สึก

เราเชื่อว่าหนึ่งในทฤษฎีที่แพร่หลายที่สุดเกี่ยวกับตัวตนของ K ใน 'Blade Runner 2049' มาจากความไม่แน่นอนของความทรงจำและหลักฐานชิ้นหนึ่ง—ม้าหุ่นไม้ที่อยู่ในความทรงจำกับม้าจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เป็นทฤษฎีที่เน้นไปที่ความเป็นไปได้ว่า K อาจจะเป็นคนที่มีความทรงจำแท้จริงของเด็กคนนั้น หรืออย่างน้อยความทรงจำเหล่านั้นมีรากฐานมาจากชีวิตจริงของใครบางคนจนกลายเป็นจุดเริ่มต้นให้เขาตั้งคำถามกับตัวเอง ซึ่งผมมองว่ามันสะท้อนความขัดแย้งระหว่างสิ่งที่ถูกโปรแกรมมาและการค้นหาตัวตน

ในมุมมองของคนที่ชื่นชอบการต่อจิ๊กซอว์แบบละเอียด ผมมักจินตนาการว่าอาจมีฝ่ายที่ต้องการปิดบังความจริง—ไม่ว่าจะเป็นบริษัทผลิตหรือหน่วยงานรัฐ—และใช้ความทรงจำปลอมเป็นเครื่องมือควบคุมตัวตนของเราที่เป็นปฏิบัติการ นี่คือเหตุผลที่แฟนหลายคนคิดว่า K อาจถูกสร้างขึ้นมาให้เชื่อว่าตัวเองมีอดีตแบบมนุษย์ เพื่อให้เขายอมรับบทบาทและคำสั่งได้ง่ายขึ้น หรือในอีกทางหนึ่งก็มีทฤษฎีที่ว่า K เป็นรุ่นทดลองของสิ่งมีชีวิตจำลองชนิดใหม่ที่มีสำนึก ซึ่งทำให้การค้นพบว่าเด็กเกิดจริงเป็นประเด็นที่เปลี่ยนความหมายทางการเมืองไปเลย

เมื่อมองรวมกัน ผมรู้สึกว่าทฤษฎีพวกนี้ไม่ได้แค่ตามหาคำตอบแบบถูก-ผิดเท่านั้น แต่เป็นการสำรวจว่า 'ตัวตน' ถูกกำหนดโดยอะไร—ความทรงจำ ความสัมพันธ์ หรือพันธุกรรมก็ตามที และท้ายที่สุดภาพสุดท้ายของหนังทำให้ผมเชื่อว่าตัวตนของ K ถูกนิยามด้วยการเลือกของเขาเองมากกว่าจะถูกปักลงโดยคนอื่น นี่แหละที่ทำให้การตีความยังมีชีวิตและคุยกันไม่รู้จบ

บางคนมอง K เป็นสัญลักษณ์มากกว่าตัวละครแบบตัวตนหนึ่ง ทฤษฎีที่ผมชอบคือ K ถูกวางไว้เป็นกระบอกเสียงเล็ก ๆ ที่แสดงให้เห็นว่าการมีความทรงจำหรือการรับรู้ความเป็นตัวเองไม่ได้ขึ้นอยู่กับที่มาทางชีวภาพเสมอไป เป็นการอ่านเชิงปรัชญาว่า K แทน 'การตื่นรู้' ของสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น

จากมุมนี้ ฉันมักคิดถึงฉากสุดท้ายที่เขานั่งอยู่ท่ามกลางหิมะ—ภาพนั้นกลายเป็นข้อเสนอว่าแม้กำเนิดจะเป็นการออกแบบ แต่การเลือกทำสิ่งที่มีความหมายจริง ๆ ย่อมให้ความหมายแก่ชีวิตได้ เหตุผลที่แฟน ๆ หลงใหลทฤษฎีแบบนี้เพราะมันตอบโจทย์ความหวังและความเศร้าในเวลาเดียวกัน: หวังว่าเรื่องราวของสิ่งที่ถูกสร้างจะไม่จบแค่คำสั่ง คำสั่งอาจพังทลายได้ด้วยการกระทำเพียงครั้งเดียว

ในตอนท้าย ผมรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องบอกว่าใครถูกหรือผิด เท่ากับการให้ความสำคัญกับคำถามที่หนังตั้งไว้—แล้วปล่อยให้แต่ละคนเลือกว่าอยากเชื่อในเวอร์ชันไหนมากกว่า มันทำให้การพูดคุยไม่เคยเงียบลง