ชื่อหนังสือสองเล่มที่ผมชอบแนะนำเมื่อต้องพูดถึงนวนิยายเรื่องพ่อ-ลูกซึ่งแปลไทยและมีคนซื้ออ่านเยอะคือ 'Life of Pi' กับ 'The Curious Incident of the Dog in the Night-Time'
'Life of Pi' ไม่ได้พูดถึงพ่อ-ลูกตลอดเรื่อง แต่วิธีที่ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อและบทเรียนจากบ้านเกิดถูกฉายซ้ำในความคิดของตัวเอก ทำให้ผู้อ่านรู้สึกถึงสายสัมพันธ์และมรดกทางจิตใจ ส่วนเวอร์ชันภาพยนตร์ที่ออกมาช่วยผลักดันให้คนไทยที่ไม่เคยอ่านอยากลองจับหนังสือดู
ส่วน 'The Curious Incident of the Dog in the Night-Time' เล่าเรื่องผ่านสายตาของเด็กที่มีความแตกต่างทางพฤติกรรมกับโลก รอบ ๆ มีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับพ่อ ซึ่งการแปลไทยทำให้อารมณ์ของหนังสือเข้าถึงผู้ใหญ่และวัยรุ่นได้ดี ผมคิดว่าเหตุผลที่สองเล่มนี้ทำยอดได้ดีเพราะผสมทั้งเอกลักษณ์การเล่าเรื่องและหัวข้อที่โดนใจ ทำให้คนอยากซื้อมาอ่านซ้ำหรือแนะนำต่อ
อีกสองเรื่องที่มักถูกพูดถึงในกลุ่มผู้อ่านไทยคือ 'Extremely Loud & Incredibly Close' ของ Jonathan Safran Foer กับ 'The Boy in the Striped Pyjamas' ของ John Boyne ทั้งสองมีเวอร์ชันแปลไทยและได้รับความสนใจเพราะมีมุมมองของเด็กที่เกี่ยวข้องกับพ่อ—ทั้งที่เป็นเหตุให้เกิดความสูญเสียหรือเป็นตัวกระตุ้นให้เด็กค้นหาความจริง การมีฉบับภาพยนตร์หรือการพูดถึงในสื่อช่วยหนุนยอดขายให้สูงขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้ผมยังคงจดจำคือพลังของความสัมพันธ์พ่อ-ลูกที่แต่ละเรื่องถ่ายทอดออกมาแตกต่างกันอย่างคมคาย