นักเขียนคนใดเป็นผู้สร้างโปเยโปโลเย

บอกตรง ๆ ว่าพอพูดถึง 'โปเยโปโลเย' หลายคนอาจจะนึกถึงแมวกลม ๆ ที่วิ่งซุกซน แต่สิ่งที่ทำให้ผมสนใจคือความเรียบง่ายของการผลิต: สตูดิโอ DEEN รับหน้าที่สร้างอนิเมะชุดนี้ เหมือนเป็นการฉายภาพความอบอุ่นจากมังกะสู่จอแบบย่อยง่ายและน่ารัก ในมุมมองของคนที่โตมากับอนิเมะหลากแนว ผลงานของสตูดิโอ DEEN ให้ความรู้สึกคุ้นเคยเพราะเขามีประวัติการทำซีรีส์หลากหลาย ตั้งแต่ซีรีส์ดราม่าไปจนถึงคอมเมดี้สั้น ๆ การเอาเรื่องราวในมังกะอย่างเรียบง่ายมาปรับเป็นตอนสั้น ๆ สำหรับ 'โปเยโปโลเย' ทำให้จังหวะการเล่าไม่รีบและยังเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ ได้ดี วงการอนิเมะหลายครั้งที่พยายามใส่ลูกเล่นเยอะ ๆ แต่ DEEN กลับเลือกโทนสบาย ๆ ซึ่งเข้ากับคาแรกเตอร์ของแมวกลม ๆ แบบนี้ได้ดี ประสบการณ์ส่วนตัวคือมักจะหยิบดูตอนสั้น ๆ ของเรื่องนี้เวลาต้องการพักสมอง ความเรียบง่ายในการเคลื่อนไหวและการออกแบบฉากเล็ก ๆ ทำให้รู้สึกเหมือนได้ดูการ์ตูนสั้นในช่วงเช้า ๆ ที่ไม่ต้องคิดเยอะ ซึ่งแตกต่างจากงานฟอร์มใหญ่ของสตูดิโอเดียวกันที่มีงานไดนามิกและฉากต่อสู้เยอะ ๆ การเห็น DEEN ทำงานแนวเงียบ ๆ แบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกชื่นชมในความยืดหยุ่นของทีมงาน และสำหรับคนที่ชอบซีนเรียบแต่กินใจ งานแบบนี้มักจะอยู่ในใจนานกว่าซีจีอลังการเสียอีก

เราเป็นคอการ์ตูนที่ชอบตามงานแปลและรวมเล่มแบบละเอียด เห็นคำถามเรื่อง 'โปเยโปโลเย' แล้วอยากอธิบายให้ชัด ๆ ว่าแหล่งที่มาแบบเป็นทางการหลัก ๆ ของเรื่องนี้คือมังงะต้นฉบับกับฉบับอนิเมะ ในแง่ของหนังสือประกอบแบบที่หลาย ๆ คนมองหา เช่นนิยายเชิงเล่าเรื่องหรือไลท์โนเวลที่ยืดยาวเป็นบท ๆ ฉบับทางการยังไม่มีให้เห็นชัดเจน แม้จะมีรวมเล่มมังงะหรือเล่มที่รวบรวมตอนสั้น ๆ และบางครั้งจะมีหนังสือรวมภาพหรือบล็อกเล็ก ๆ สำหรับแฟนที่เน้นภาพและคาแรกเตอร์มากกว่าเนื้อเรื่องเชิงนวนิยายก็ตาม การสะสมของฉันมักเน้นไปที่รวมเล่มมังงะ เล่มพิเศษ หรืออาร์ตบุ๊กเล็ก ๆ ที่ให้ภาพสเก็ตช์และคอมเมนต์จากผู้สร้าง ซึ่งถ้ามีการตีพิมพ์เป็นหนังสือประกอบแบบนี้มักเป็นรูปเล่มสั้น ๆ ไม่ใช่การนิยายความยาวหลายตอน ฉะนั้นถาใครถามว่า 'มีฉบับนิยายหรือหนังสือประกอบหรือไม่' คำตอบแบบตรงไปตรงมาคือมีมังงะรวมเล่มกับสื่อเสริมเล็ก ๆ แต่ยังไม่มีนิยายเชิงนวนิยายที่เป็นทางการให้เก็บเป็นชุดยาว ๆ เหมือนซีรีส์ไลท์โนเวลเรื่องอื่น ๆ ของญี่ปุ่น สรุปแบบผู้สะสมก็คือถ้าชอบคาแรกเตอร์และช็อตสั้น ๆ ของงานนี้ ให้มองหามังงะรวมเล่มหรืออาร์ตบุ๊ก ถ้าต้องการเรื่องราวแบบนิยาย อาจต้องพึ่งผลงานแฟนเมดหรือแฟนฟิค ซึ่งก็เป็นโลกอีกแบบหนึ่ง แต่สำหรับสิ่งที่ออกโดยผู้สร้างอย่างเป็นทางการ ยังเน้นภาพกับการ์ตูนมากกว่าการเล่าแบบนิยายยาว ๆ

เคยสงสัยไหมว่าเสียงคำว่า 'โปเยโปโลเย' มาจากไหน — ในมุมมองของคนที่ชอบหยิบคำเล็ก ๆ จากญี่ปุ่นมาวิเคราะห์ ผมมองว่าเบื้องต้นมันคือการถอดเสียงของคำพ้องเสียงญี่ปุ่นอย่าง 'ぽよぽよ' (poyo poyo) ซึ่งเป็นออนอมาโตเปียแสดงถึงความนุ่ม ลอย หรือกลิ้ง ๆ ได้ง่าย คำนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากงานชิ้นเดียว แต่ถูกใช้ซ้ำในหลายงานจนคนจดจำได้ง่ายสุดเมื่อเห็นตัวละครกลม ๆ ฟู ๆ หรือฉากที่ต้องการความน่ารักเช่นนั้น การที่คนไทยมักเรียกกันว่า 'โปเยโปโลเย' น่าจะมาจากการทับศัพท์ที่เปลี่ยนพยางค์ให้คุ้นหู และหนึ่งในผลงานที่ช่วยทำให้คำนี้ติดหูคนวงกว้างคือมังงะ/อนิเมะเกี่ยวกับแมวกลม ๆ ที่มีชื่อคล้ายเสียงนี้ ถ้าจะชี้ชัดแบบไม่เผื่อแผ่ว ผมมักนึกถึงมังงะชื่อ 'Poyopoyo Kansatsu Nikki' — เรื่องราวสั้น ๆ ที่เน้นมุมน่ารักของเจ้าแมวทรงกลม 'Poyo' ซึ่งเมื่อถูกทำเป็นอนิเมะก็ยิ่งกระจายคำนี้ให้คนจดจำง่ายขึ้น แต่ก็ต้องย้ำว่าคำว่า 'ぽよぽよ' ถูกใช้อย่างเป็นอิสระในงานหลายชิ้น ไม่ได้จดทะเบียนเป็นของงานเดียว พอคนเอาคำนี้มาปรับเป็นคำไทยอย่าง 'โปเยโปโลเย' มันเลยทำหน้าที่เป็นคำเรียกกว้าง ๆ ที่บ่งบอกลักษณะมากกว่าจะบ่งชี้แหล่งที่มาครบวงจร ในมุมผม นี่เป็นกรณีที่วัฒนธรรมคำพ้องเสียงข้ามภาษาผสมกับความนิยมของตัวละครจนเกิดเป็นคำพูดที่ทุกคนสามารถเรียกและใช้สื่อความหมายได้โดยไม่ต้องอ้างอิงแหล่งเดียว — มันอบอวลแบบคิวท์ ๆ และทำให้การสื่อสารในชุมชนแฟน ๆ มีสีสันขึ้นบ่อย ๆ

เสียงหัวเราะและคอมเมนท์บนโซเชียลมีเดียที่เกี่ยวกับ 'โปเยโปโลเย 2020' ทำให้ฉันยิ้มได้ทุกครั้งเวลาเลื่อนฟีด ในฐานะแฟนการ์ตูนแนวตลกที่ชอบดูพากย์ไทย ฉันรู้สึกว่าเวอร์ชันนี้มีพลังงานแบบบ้านๆ ที่ทำให้อารมณ์ขันเข้าถึงง่ายมาก เสียงพากย์บางช่วงถูกปรับโทนให้ฟังเป็นกันเอง ช่วยให้มุกหลายมุกทำงานได้ดีในบริบทของผู้ชมไทย ขณะเดียวกันก็มีแฟนรุ่นเก่าหลายคนคอมเมนท์ว่าการดัดแปลงบททำให้รายละเอียดบางจุดหายไป แต่โดยรวมความรู้สึกของเรื่องยังอยู่ครบ ไม่ได้โดนทำให้เสียอรรถรสไปทั้งหมด การตอบรับจากกลุ่มแฟนที่ชอบแนวสกิทสั้นๆ และมุกสไตล์บ้านๆ เห็นได้ชัดว่าชื่นชอบกันมาก บางคอมเมนท์ลงรายละเอียดเรื่องจังหวะตลกที่พากย์ไทยทำได้ดี และมีคนแชร์คลิปซ้ำกันจนกลายเป็นมีม ในขณะที่กลุ่มที่ค่อนข้างซีเรียสกับความตรงตามต้นฉบับจะชี้ให้เห็นจุดที่แปลหรือปรับคำจนเปลี่ยนอารมณ์ฉาก แต่ฉันก็รู้สึกว่าพากย์ไทยทำหน้าที่ของมันได้ดีในแง่การเข้าถึงผู้ชมในวงกว้าง ผลท้ายสุดสำหรับฉันคือความสนุกแบบที่อยากเปิดวนอีกครึ่งชั่วโมงหลังดูจบ สรุปแล้วมันเป็นการพากย์ที่มีทั้งแฟนๆ ชื่นชมและคนวิจารณ์ แต่ก็สร้างพื้นที่ให้การ์ตูนเรื่องนี้โดดเด่นในวงสนทนาของแฟนๆ ได้อย่างชัดเจน

เรื่องของเวอร์ชันภาษาไทยของ 'โปเยโปโลเย' ในปี 2020 ค่อนข้างตรงไปตรงมามากกว่าที่หลายคนคาดไว้ ผมติดตามผลงานแนวสั้น ๆ แบบนี้มาตลอด และจากการดูแผ่นข้อมูลและแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งที่เคยฉาย พบว่าไม่มีการเปิดตัวเวอร์ชันพากย์ไทยอย่างเป็นทางการสำหรับการฉายในปี 2020 ดังนั้นจึงไม่มีรายชื่อนักพากย์หลักในแบบพากย์ไทยที่ได้รับการยืนยันจากผู้จัดจำหน่ายหรือเครดิตตอนท้าย เพราะงานประเภทนี้มักจะถูกนำเข้าในรูปแบบซับไตเติลมากกว่าแทนการทำพากย์เต็มรูปแบบ เมื่อคิดถึงผลกระทบตรงนี้ มันช่วยอธิบายได้ว่าทำไมแฟนไทยส่วนใหญ่จึงคุ้นเคยกับเสียงภาษาญี่ปุ่นต้นฉบับของตัวละครมากกว่า ถ้ามีเวอร์ชันพากย์ไทยจริง ๆ มันมักจะประกาศพร้อมรายละเอียดนักพากย์ผ่านช่องทางของผู้จัดจำหน่ายหรือหน้าเพจของงาน แต่กับ 'โปเยโปโลเย' ที่เป็นรายการช็อตและเนื้อหาค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม ทำให้อาจไม่ได้รับการพากย์เป็นภาษาอื่นเหมือนอนิเมะแนวหลัก ๆ สรุปจุดที่ผมอยากให้คุยต่อกันคือ ถ้าใครกำลังตามหารายชื่อพากย์ไทยของ 'โปเยโปโลเย' ในปี 2020 น่าจะเจอคำตอบเดียวกันคือยังไม่มีเวอร์ชันพากย์ไทยที่เป็นทางการ ซึ่งทำให้ไม่มีนักพากย์หลักให้ยึดเป็นรายการเดียวกันได้ แต่ก็เป็นข้อดีสำหรับคนที่ชอบเสียงต้นฉบับและบรรยากาศดั้งเดิมของงานนี้

ตั้งแต่เห็น 'โปเยโปโลเย' บนชั้นสินค้าที่งานแฟนมีตครั้งหนึ่ง ฉันก็เริ่มจินตนาการว่ามันมีของทางการอะไรบ้างที่คุ้มค่าจะตามเก็บ ในมุมมองของคนที่สะสมของนุ่ม ๆ กับของจัดแสดง ฉันจะบอกว่ารายการหลัก ๆ ที่มักมีออกมาสำหรับตัวละครน่ารักแบบนี้ ได้แก่ ตุ๊กตาพลัชชี่หลายขนาด ตั้งแต่พวงมาลัยขนาดจิ๋วจนถึงไซส์ใหญ่วางกอดได้จริง ๆ ซึ่งมักจะเป็นไอเท็มเปิดตัวที่แฟนหลายคนรัก ต่อมาคือฟิกเกอร์: ไม่ว่าจะเป็นฟิกเกอร์สเกลที่ทำรายละเอียดสูง หรือฟิกเกอร์สไตล์ชิบุโนะ/คาแรคเตอร์สแตทชันอาร์ตชิ้นเล็ก ๆ สำหรับชั้นวาง กระบวนการผลิตจะมีรุ่นปกติและรุ่นลิมิเต็ดที่มาพร้อมฐานพิเศษหรือสีพิเศษ ทำให้ราคาต่างกันมาก เสื้อผ้าและสิ่งของสวมใส่ก็เป็นอีกกลุ่มที่น่าสนใจ เช่นเสื้อยืดฮูดดี้ หมวก หรือถุงผ้า (tote) ที่มีลวดลายตัวละคร พวกนี้มักร่วมกับแบรนด์เล็ก ๆ ทำเป็นคอลแลบพิเศษ นอกจากนี้ยังมีของใช้ในบ้านที่ทำลายการ์ตูน เช่น แก้วมัค หมอนอิง ผ้าห่ม หรือผ้าขนหนู ซึ่งผิวสัมผัสและการพิมพ์ลายต่างกันไปตามซีรีส์ของการผลิต ไม่ควรมองข้ามโปสเตอร์หรืองานอาร์ตบุ๊กที่รวบรวมภาพต้นฉบับและภาพประกอบ—ถ้าชอบงานศิลป์ของตัวละคร นี่มักให้ความคุ้มค่าทางสายตาและความทรงจำ ประเด็นที่ต้องรู้คือความหลากหลายของรุ่น: จะมีสินค้าทั่วไปในร้านค้าออนไลน์และร้านค้าทางการ แล้วก็มีสินค้าพิเศษที่ออกจำกัดในงานอีเวนท์ หรือตัวแทนจำหน่ายประเทศอื่น ๆ ทำให้บางชิ้นหายากและราคาพุ่ง ฉันมักมองเป็นเรื่องของการเลือกเก็บแบบบาลานซ์ระหว่างชิ้นที่ถูกใจและชิ้นที่เป็นมูลค่าในอนาคต การได้ของที่ชอบไว้บนชั้น เป็นความสุขเรียบง่ายแบบหนึ่ง ซึ่งทำให้การตามสินค้า 'โปเยโปโลเย' สนุกและมีเรื่องเล่าเสมอ

พูดถึงโปเยโปโลเยแล้ว ฉันมักคิดถึงแฟนฟิคแนวอบอุ่นเป็นอันดับแรก เพราะคาแร็คเตอร์ของตัวละครมักมีเสน่ห์แบบที่เอาไปลงฉากชีวิตประจำวันได้ง่าย ฉากประเภท 'domestic' หรือชีวิตประจำวันเป็นที่นิยมมาก ไม่ว่าจะเป็นฉากที่โปเยโปโลเยตื่นเช้ามาทำอาหาร ปัดกวาดบ้าน หรือแค่ใช้เวลากับคนรอบตัว นักเขียนจะขยายมุมเล็ก ๆ เหล่านี้ให้กลายเป็นโมเมนต์ที่ละมุน เช่น การทำข้าวกล่อง การนั่งเล่นข้างกันในคืนฝนตก ซึ่งแฟนๆ มักชอบเพราะมันเติมเต็มช่องว่างในนิยายต้นฉบับและให้ความรู้สึกปลอดภัย นอกจากความอบอุ่นแล้ว อีกสองแนวที่ฉันเห็นบ่อยคือ angst กับ crack fic แบบฮาๆ แนวดาร์กจะลงลึกถึงบาดแผลทางจิตใจหรือความขัดแย้งภายใน ขณะที่ crack fic จะเล่นมุกแปลก ๆ เอาตัวละครไปอยู่ในสถานการณ์สุดบ้าแบบที่ต้นฉบับไม่มี ทั้งสองแบบทำให้ชุมชนมีพื้นที่ปลดปล่อยอารมณ์และจินตนาการ ฉันชอบเวลาที่แฟนฟิคสองแนวนี้ผสมกัน เช่น เริ่มจากฉากสุข ๆ แล้วพาไปเจ็บปวด แล้วปิดด้วยมุกไม่คาดฝัน — มันให้ความหลากหลายและทำให้แฟนฟิคของโปเยโปโลเยไม่เคยน่าเบื่อเลย

ดนตรีใน 'โปเยโปโลเย' ทำหน้าที่เหมือนตัวบอกทางอารมณ์ที่ผมมักจะกลับมาฟังซ้ำเสมอเมื่ออยากย้อนความทรงจำของซีรีส์นี้ เพลงที่ผมคิดว่าแฟนควรเปิดฟังก่อนเลยคือเพลงเปิดของเรื่อง — เสียงกีตาร์และเมโลดี้พุ่งขึ้นเปิดโลกให้อารมณ์สดชื่นแต่ไม่ฉาบฉวย เพลงนี้จับจังหวะของการเริ่มต้น การผจญภัย และความซับซ้อนของตัวละครไว้ในเวลาไม่กี่วินาที เวลาฟังเวอร์ชันเต็มจะได้ยินเลเยอร์ของเครื่องเคาะและสตริงที่ค่อยๆ เบ่งบาน ทำให้ภาพฉากในหัวชัดเจนขึ้นทันที อีกแบบหนึ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดแล้วฟังคือเพลงอินเสิร์ทแนวบัลลาดที่โผล่มาในฉากสำคัญ ๆ — เสียงเปียโนกับเสียงร้องที่เรียบแต่แฝงพลัง พอฟังเนื้อร้องทีไรทุกความสัมพันธ์ในเรื่องดูมีน้ำหนักขึ้นทันที เหมาะกับการเปิดตอนกลางคืน พลางนั่งคิดถึงซีนที่ชวนอึดอัดและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ส่วนเวอร์ชันอินสตรูเมนทัลของธีมหลักก็เด็ดไม่แพ้กัน: เมื่อได้ยินธีมเดิมในรูปแบบเปียโนหรือไวโอลิน จะรู้สึกถึงการเชื่อมโยงของมู้ดระหว่างบทต่าง ๆ ซึ่งเป็นรายละเอียดที่แฟนละเอียดชอบจับจ้อง สุดท้ายผมอยากให้ลองฟังมิกซ์หรือรีมิกซ์ที่ปล่อยออกมาเป็นพิเศษ บางเวอร์ชันย้ายจังหวะหรือเพิ่มซินธ์ ทำให้ได้มุมมองใหม่ของเพลงเดิม และเป็นสิ่งที่ช่วยให้เพลงไม่รู้สึกจำเจ การฟังหลากเวอร์ชันจะทำให้เห็นว่าประกอบเพลงถูกคิดมาอย่างตั้งใจ ทั้งในแง่การเล่าเรื่องและการสะท้อนตัวละคร ถ้าจะเลือกมาฟังทีละหนึ่ง เริ่มจากเพลงเปิดตามด้วยบัลลาดอินเสิร์ท แล้วปิดท้ายด้วยเวอร์ชันอินสตรูเมนทัล — นี่คือวงจรที่ทำให้ผมรู้สึกครบทั้งภาพและความทรงจำของ 'โปเยโปโลเย' ทุกครั้งที่ได้ยิน

เสียงพากย์ไทยของ 'โปเยโปโลเย' 2020 ให้ความรู้สึกสดและใกล้ชิดมากกว่าที่คิดไว้ ตอนดูครั้งแรกเราแอบยิ้มกับจังหวะมุกและอินโทนเสียงที่เหมาะกับคาแรคเตอร์หลายตัว ตัวละครบางตัวได้สำเนียงที่ใกล้เคียงอารมณ์ท้องถิ่นมากขึ้น ทำให้มุกภาษาไทยฟังขำแบบทันทีโดยไม่ต้องแปลความหมายเยอะ มุมมองส่วนตัวคือพากย์ไทยเหมาะกับคนที่อยากเสพอารมณ์เบาสมอง ไม่ต้องละสายตาจากภาพหรืออ่านซับไปมา เสียงที่เลือกมาโดยรวมจัดจังหวะอารมณ์ได้ดี ฉากที่ตัวเอกโผล่มาพร้อมบทพูดสั้นๆ มักได้พลังจากน้ำเสียงพากย์ที่เติมเครื่องเทศให้ฉากสนุกขึ้น อย่างไรก็ตาม ในฉากที่เน้นบทพูดเชิงลึกหรือการสื่อสารเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างตัวละคร บางบรรทัดของการแปลอาจลดความละเอียดของสัมผัสต้นฉบับลงเล็กน้อย ทางกลับกันซับไทยยังคงเป็นทางเลือกสำหรับคนที่อยากสัมผัสโทนต้นฉบับของนักพากย์และการออกแบบซาวด์ที่คงไว้ครบถ้วน ฉากดราม่าบางฉากที่มีน้ำเสียงสื่อความเงียบและจังหวะเว้นวรรค จะได้อารมณ์แบบดิบจากซับและเสียงต้นฉบับมากกว่า ดังนั้นสรุปแบบกลางๆ เราจะเลือกพากย์ไทยเมื่ออยากหัวเราะและอินแบบสบายๆ แต่ถาต้องการจับรายละเอียดอารมณ์ลึกๆ หรือจะเก็บอรรถรสดั้งเดิมไว้ ซับก็ยังคงมีเสน่ห์ไม่แพ้กัน

แนะนำให้เริ่มดู 'โปเยโปโลเย' จากตอนแรกเพื่อเก็บบรรยากาศและจังหวะของเรื่องที่ผู้สร้างตั้งใจส่งมาตั้งแต่ต้น การเริ่มจากตอนแรกทำให้เข้าใจพื้นฐานของตัวละครที่ดูเหมือนจะเป็นมุขธรรมดาในตอนแรก แต่มีเส้นใยเล็ก ๆ ที่จะผูกโยงกันในซีซั่นต่อ ๆ ไป ฉันรู้สึกว่าพอข้ามไปดูตอนกลาง ๆ เลย บางทีมุกหรือพฤติกรรมของตัวละครจะกลายเป็นเรื่องขาดช่วง — การดูตั้งแต่ต้นช่วยให้เราจับโทนตลก น้ำเสียง และการแทรกความเศร้าหรือความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ในหลายฉาก ตัวอย่างเช่นฉากสั้น ๆ ที่แสดงนิสัยซ้ำ ๆ จะกลายเป็นมุกที่ฟังรู้เรื่องและฮาขึ้นเมื่อได้เห็นต้นตอของมัน อีกเหตุผลคือการอธิบายโลกของเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไป: ฉากหลัง บทสนทนา และการเรียงจังหวะมุกจะมีพัฒนาการ ถ้าดูตั้งแต่กลางเรื่องอาจจะพลาดการเชื่อมโยงเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้มุกต่อมาทำงานเต็มที่ ฉันชอบช่วงที่เพลงธีมถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ความรู้สึกในซีนต่าง ๆ — แบบที่ถ้าคนดูตามไม่ทันก็จะเสียอรรถรสไปมาก นอกจากนี้ยังมีตัวละครสมทบที่โผล่มาเป็นครั้งแรกในตอนต้น ๆ และต่อยอดความสัมพันธ์ที่ทำให้ฉากอีโมชันบางฉากมีน้ำหนักขึ้นเมื่อย้อนมาดูย้อนหลัง ท้ายสุดสำหรับคนที่ชอบเก็บรายละเอียดแบบผม การเริ่มจากตอนแรกเป็นการให้รางวัลตัวเองเมื่อเห็นอีสเตอร์เอ้กหรือมุกย้อนกลับที่เรียงตัวอย่างแนบเนียน เรื่องนี้ไม่ได้เร่งรีบ แต่ใส่ใจการเล่าในระดับจังหวะและคาแรคเตอร์มาก การให้เวลาตัวเองตั้งใจดูจากตอนแรกจะทำให้มุมมองต่อ 'โปเยโปโลเย' ลึกขึ้นและสนุกขึ้นได้มากกว่าการกระโดดเข้ามาช่วงที่คนพูดถึงแล้วเพียงอย่างเดียว