บทที่ 1

“กรี๊ด!!” เสียงกรีดร้องของสาวใช้ดังขึ้น ทำให้เหล่าผู้คุ้มกันคฤหาสน์ตื่นตัว เสียงฝีเท้าสับสนวิ่งตรงไปยังต้นเสียง ทำให้ผู้คนตื่นตระหนก กระนั้นไม่นานผู้คุ้มกันคฤหาสน์ก็สามารถควบคุมเหตุการณ์ ให้กลับมาสงบได้อย่างรวดเร็ว

เว้นก็แต่...

“เกิดอะไรขึ้น” พ่อบ้านหม่าเอ่ยถามองครักษ์ที่บัดนี้มาถึงที่เกิดเหตุ

“เรียนท่านพ่อบ้าน มีคนร้ายบุกเข้ามาสังหารคนภายในคฤหาสน์ขอรับ”

“เป็นผู้ใด” พ่อบ้านหม่าขมวดคิ้วมองไปยังร่างสองร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่บนทางเดินใกล้กำแพง ข้าง ๆ กันนั้นยังมีสาวใช้นางหนึ่ง นั่งตัวสั่นงันงก เดาว่านางก็คือเจ้าของเสียงกรีดร้องเมื่อครู่ และเป็นผู้ที่เห็นเหตุการณ์เพียงคนเดียว

“เมื่อครู่เป็นเจ้าหรือที่กรีดร้อง” พ่อบ้านหม่าเพิ่งจะถามจบ เสียงฝีเท้าของคนหลายคนก็ใกล้เข้ามา เขาหมุนกายไปยังต้นเสียง ก่อนต้องขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ เพราะผู้ที่เพิ่งมาถึงไม่พูดไม่จา กลับพุ่งตรงไปยังร่างแน่นิ่งที่นอนจมกองเลือดอยู่

“ฮูหยินเกิดอะไรขึ้น ใคร! มันผู้ใด! ฮูหยินเจ้าลืมตามองข้า ลืมตาสิ เป็นใครกันเป็นใครที่กล้าลงมือกับคนสกุลโจว ไม่! ฮูหยินเจ้าลืมตามองข้า” โจวจิ้งเหล่ยตะโกนเสียงดังลั่นด้วยความโศกเศร้า

เขากวาดสายตาโกรธแค้นและอาฆาตมาดร้ายไปยังผู้คนโดยรอบ แขนสองข้างกอดร่างไร้ลมหายใจของเซียวฟู่หรง โดยไม่รังเกียจว่าคราบเลือดจะเปรอะเปื้อนไปยังร่างของตน

ยังไม่ทันที่พ่อบ้านหม่าจะได้เอ่ยปาก เสียงตะโกนด้วยความทุกข์ระทมพลันดังขึ้นอีกครั้ง เกาซวี่ไห่พุ่งปราดเข้าไปยังร่างที่นอนไร้ลมหายใจของบุตรชาย

“ชิงหลิว เหตุใดจึงเป็นเจ้า ผู้ใดกล้าลงมือกับบุตรชายข้า!!”

ท่ามกลางความกดดันของตระกูลใหญ่ซึ่งมีอิทธิพลต่อยุทธภพ ตระกูลหม่าผู้รับหน้าที่เป็นเจ้าภาพในการจัดงานชุมนุม เพื่อคัดเลือกเจ้ายุทธภพคนต่อไป ต้องรับมือกับคำถามมากมายที่ตามมา

คฤหาสน์ตระกูลหม่าเป็นสำนักคุ้มภัยอันดับหนึ่งซึ่งมีการป้องกันแน่นหนา แต่กลับปล่อยให้เกิดคดีฆาตกรรมขึ้นกับแขกของคฤหาสน์ ทั้งยังเป็นคนจากสองตระกูลที่มีอิทธิพลในยุทธภพพอกัน

เรื่องนี้ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในแง่ลบขึ้น จนถึงขั้นมีข่าวลือว่าตระกูลหม่ารู้เห็นเป็นใจกับฆาตกร

เหล่าผู้อาวุโสจากสี่ตระกูลก้าวเข้ามายังที่เกิดเหตุ หลี่เซวียนก้าวเข้ามา ก่อนแนะนำให้หม่าชิงเหลยผู้นำตระกูลหม่าสั่งการให้กันผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องออกไป ทั้งนี้เพื่อป้องกันการสับสน อีกทั้งสถานที่เกิดเหตุสมควรต้องคงสภาพเอาไว้เพื่อตรวจสอบหาหลักฐาน

“พี่หลี่” หม่าชิงเหลยเดินเข้ามาหาเขา พร้อมส่งหลักฐานบางอย่างให้หลี่เซวียน “คนของข้าพบสิ่งนี้ใกล้กับศพของโจวฮูหยิน”

“กระพรวนบุปผา” หลี่เซวียนขมวดคิ้วในยามที่รับสร้อยข้อมือเส้นเล็กมาถือไว้

สร้อยข้อมือทองคำบริสุทธิ์กรุลายบุปผานานาพรรณหลากสีสัน เสียงกรุ๋งกริ๋งของกระพรวนขนาดเล็กนับสิบ ซึ่งร้อยรวมกันกับบุปผากรุลาย ทำให้คนของวังบุปผา และคนของหุบเขาพยัคฆ์เพลิงก้าวเข้ามาทันที

“เป็นไปไม่ได้ คนของวังบุปผาอยู่กับข้าครบทุกคน” ป๋ายฉานซึ่งมีฐานะเป็นผู้คุมกฎของวังบุปผาเอ่ยออกมาเสียงเครียด

หญิงสาวเอ่ยจบก็มองไปยังคนของตนที่ยืนอยู่ด้านหลัง คนของวังบุปผาทั้งสามชูมือขึ้น เพื่อสำรวจกระพรวนบุปผาของตน เพราะกระพรวนบุปผาคือสัญลักษณ์ที่ใช้แสดงตน ดังนั้นไม่มีทางที่พวกนางจะไม่ให้ความสำคัญ

“กระพรวนของพวกนางก็ยังอยู่ครบ”

“เดรัชฉาน! เอาชีวิตฮูหยินของข้าคืนมา แลกชีวิตพวกเจ้ามาเดี๋ยวนี้!”

โจวจิ้งเหล่ยที่ยังคงอยู่ในอาการโกรธแค้นเศร้าโศกพุ่งกายเข้ามา กระบี่ยาวคมกริบเฉียดลำคอป๋ายฉานไปเพียงปลายนิ้ว หากนางไม่ขยับหลบแน่นอนว่านางคงเป็นศพรายต่อไปที่ต้องนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

“พวกเจ้าฝ่ายมารลงมือฆ่าคนในงานชุมนุมเช่นนี้มีจุดประสงค์ใด” เกาซวี่ไห่เองก็ก้าวเข้ามาประจันหน้ากับป๋ายฉานเช่นกัน

หลินเจ๋ออี้ไม่อาจดูดาย เขาก้าวเข้ามาขวางก่อนเอ่ยออกมาเสียงเครียด “หมายความว่าอย่างไรที่ท่านพูดว่า ‘พวกเราฝ่ายมาร’ หุบเขาพยัคฆ์เพลิงเองก็เป็นคนของฝ่ายมารพวกท่านฝ่ายธรรมะส่งเทียบเชิญเพื่อให้เรามาหารือเราก็มา เกิดคดีฆาตกรรมขึ้นในการคุ้มครองดูแลของฝ่ายธรรมะ ต้องเป็นคนของฝ่ายมารลงมือเสมอไปเช่นนั้นหรือ”

“หากไม่ใช่พวกเจ้าแล้วจะเป็นใคร!”

“เกาซวี่ไห่ ท่านเป็นถึงผู้อาวุโสตระกูลเกา ทั้งยังเป็นที่นับหน้าถือตาของชาวยุทธ์ ท่านกล่าวหาคนฝ่ายมาร ทั้งที่หลักฐานยังไม่แน่ชัดเช่นนี้คิดว่าถูกต้องแล้วหรือ” ป๋ายฉานเอ่ยเสียงเย็น

นางหันมามองหลี่เซวียนด้วยใบหน้าโกรธขึ้น “กระพรวนบุปผานี่เป็นของปลอม”

“เจ้ามั่นใจหรือ” หลี่เซวียนและหม่าชิงเหลยเองก้าวเข้ามา

“ข้าเป็นถึงผู้คุมกฎวังบุปผาใต้ มีหรือจะแยกแยะกระพรวนบุปผาแต่ละรุ่นไม่ออก กระพรวนบุปผาจะมีการสลักสัญลักษณ์บุปผาเพื่อระบุตัวตนของสมาชิกพรรค คนนอกอาจเข้าใจว่าเพียงกระพรวนก็แสดงว่าเป็นคนของวังบุปผา แต่คนของเราเท่านั้นที่พิสูจน์ได้ กระพรวนบุปผาแต่ละอันจะใช้นามของรองประมุขเหนือใต้แสดงตัวตนของพวกนาง กระพรวนนี้ไม่มีสัญลักษณ์ใด ย่อมต้องเป็นของปลอม”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีเพราะนี่เป็นสิ่งที่พวกเขาเองก็เพิ่งได้รู้ เนื่องจากพวกเขารู้จักเพียงกระพรวนบุปผา หาได้ล่วงรู้เรื่องสัญลักษณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

“เรื่องนี้...” หม่าชิงเหลยขมวดคิ้ว เขามองสัญลักษณ์ที่ป๋ายฉานแสดงให้ตนดู ก่อนจะพิจารณากระพรวนที่พบในที่เกิดเหตุ ซึ่งเขาก็เห็นจริงดังที่นางกล่าวอ้าง

“ไม่คิดว่าคนของฝ่ายธรรมะจะต่ำช้าใส่ร้ายพวกเราฝ่ายมาร ใช้คนหมู่มากคิดจะรังแกคนส่วนน้อย หรือนี่คือข้ออ้างที่ส่งเทียบเชิญเรามาเข้าร่วมการชุมนุม” หลินเจ๋ออี้กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“รองประมุขหลิน ท่านใจเย็นก่อนเถิด เรื่องนี้ต้องมีการสอบสวนอย่างเป็นกลางอย่างแน่นอนข้ารับรอง พี่เกา น้องโจว ทั้งสองก็สงบจิตใจเถิด เรื่องนี้ต้องมีการสอบสวนเพื่อหาคนผิดมาให้พวกท่าน ดังนั้นหากยังไม่ได้ข้อสรุปขอพวกท่านอย่าได้ทำอะไรวู่วาม นี่เป็นเรื่องที่กระทบต่อความสัมพันธ์อันดีระหว่างฝ่ายธรรมะและฝ่ายมาร อย่างไรข้ารับปากว่าจะสอบสวนอย่างเป็นธรรมแน่นอน”

แม้จะหนักใจที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นยามที่เขาตั้งใจจะล้างมือจากยุทธภพ แต่หลี่เซวียนก็จำต้องรับหน้าที่ในการหาข้อเท็จจริงนี้