นักเขียนไทยคนใดได้รับแรงบันดาลใจจากค ธู ลู บ้าง

ย้อนกลับไปสมัยที่เริ่มอ่านเรื่องสยองขวัญไทยอย่างจริงจัง ความแปลกประหลาดแบบคอนเซ็ปต์ของ 'คธูลู' ก็โผล่มาให้เห็นเป็นระยะ ๆ ในงานหลากหลายรูปแบบที่ไม่ได้ตั้งใจประกาศตัวว่าเป็นงานลาวคราฟต์-พาสติชเลยแม้แต่น้อย

ในมุมมองของคนที่ชอบอ่านนิยายสั้นและรวมเล่มเก่า ๆ ผมสังเกตเห็นว่าแรงบันดาลใจจากความเป็นประกายของจักรวาลอันกว้างใหญ่และสิ่งมีชีวิตเหนือความเข้าใจ มักแทรกอยู่ในงานของนักเขียนไทยทั้งรุ่นเก่าและใหม่ บ่อยครั้งมันมาในรูปของเทพโบราณที่ถูกลืม ตำนานทะเลลึก หรือการใช้อากาศของความไม่แน่นอนทางจิตใจเพื่อขับเน้นความกลัว ซึ่งทำให้ผลงานไทยบางชิ้นอ่านแล้วได้อารมณ์เหมือนกำลังตามรอยตำนานของ 'คธูลู' โดยตรง

สิ่งที่ชอบอย่างหนึ่งคือความหลากหลายของทิศทางการใช้แนวคิดนี้ บางคนใช้เป็นกรอบเล่าเรื่องสยองขวัญแบบคลาสสิก ขณะที่บางคนใช้มันเป็นเมตาฟอร์าทางสังคมหรือการเมือง ทำให้เห็นได้ชัดว่าผลงานที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก 'คธูลู' ในไทยไม่ได้มีรูปแบบเดียว แต่กระจายอยู่ทั้งนิยายสั้น นวนิยาย และแม้แต่บทกวีที่เล่นกับภาพลวงตาและความไม่แน่นอน ผลงานเหล่านี้นำเสนอความกลัวแบบที่รู้สึกได้ทั้งทางอารมณ์และปัญญา ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมยังคงตามอ่านต่อไปด้วยความตื่นเต้น

ในฐานะแฟนวัยรุ่นที่เติบโตมากับชุมชนเขียนออนไลน์ พอเข้าใจได้ว่าทำไมนักเขียนหน้าใหม่หลายคนถึงเอาแรงบันดาลใจจาก 'คธูลู' มาใช้: มันให้โครงเรื่องที่ยืดหยุ่นพอจะผสมกับตำนานท้องถิ่นได้ง่าย

เนื้อหาบนแพลตฟอร์มเว็บนิยายและเว็บคอมมิคมักมีตัวอย่างชัดเจนขององค์ประกอบคอสมิกฮอเรอร์ เช่น การเปิดเผยความจริงที่ทำให้โลกทั้งใบรู้สึกเล็กลง หรือการพบสิ่งมีชีวิตจากนอกมิติที่เปลี่ยนแปลงตัวละครไปจนคงตัวตนเดิมไม่ได้ เหตุการณ์พวกนี้ถูกนำมาเบียดกับปัญหาชีวิตประจำวัน ทำให้เรื่องดูร่วมสมัยและเข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ง่ายกว่าเพียงจะเลียนแบบแบบตรง ๆ

หนึ่งในตัวอย่างที่เห็นชัดในวงการเกมและมัลติมีเดียไทยคือเกมสยองที่ผสมตำนานไทยเข้ากับบรรยากาศคอสมิก เช่น 'Home Sweet Home' ที่ใช้การเล่าเรื่องทางภาพและเสียงสร้างความอึดอัดทางจิตวิญญาณ แนวทางแบบนี้เป็นกระบวนทัศน์ให้ผู้เขียนไทยรุ่นใหม่หยิบไปต่อยอดทั้งในนิยายและสื่อภาพ ทำให้เชื่อมโยงระหว่างวัฒนธรรมพื้นถิ่นกับไอเดียสากลอย่างลงตัว

การอ่านงานสยองไทยในมุมของคนที่สนใจงานทดลองทางวรรณศิลป์ทำให้เห็นว่าการหยิบยืมองค์ประกอบจาก 'คธูลู' มักถูกใช้เป็นเครื่องมือเชิงสัญลักษณ์มากกว่าเป็นการลอกแบบตรง ๆ ผมหมายถึงการนำธีมอย่างความเล็กน้อยของมนุษย์ต่อจักรวาล หรือการใช้สิ่งลี้ลับที่เก่าแก่เป็นตัวสะท้อนปัญหาสังคม มาเป็นแกนของเรื่อง

สิ่งที่ชอบคือบางครั้งนักเขียนไทยเลือกจะทำให้ความกลัวเป็นเรื่องเชิงรุกทางความคิด เช่น การให้ผู้อ่านตั้งคำถามกับความรู้และอำนาจ หรือการส่งข้อความเชิงปรัชญาผ่านภาพของเทพโบราณ ซึ่งทำให้ผลงานเกิดมิติหลายชั้น งานแนวนี้พบได้ทั้งในบทกวี เรื่องสั้นทดลอง และนิยายที่พยายามละเมียดภาษามากขึ้น ต่างจากการใช้ความสยองแบบตรงไปตรงมาซึ่งมุ่งแต่ให้ตกใจเท่านั้น

ท้ายสุดแล้ว แรงบันดาลใจจาก 'คธูลู' ในบริบทไทยคือเครื่องมือ: บางเรื่องใช้เพื่อขยายความลี้ลับ บางเรื่องใช้เป็นกระจกสะท้อนสังคม และสองอย่างนี้ผสมกันได้อย่างน่าสนใจเมื่อผู้เขียนกล้าที่จะลองเรื่องใหม่ ๆ