ในหลายช่วงฉันนึกถึงบรรยากาศการดัดแปลงโครงเรื่องที่เจอใน 'And Then There Were None' เพราะความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นตามจำนวนเบาะแส แต่สไตล์ของเล่มนี้เน้นความละเอียดอ่อนทางจิตวิทยามากกว่า จบแล้วยังค้างคาอยู่ในหัวเสมือนคนที่ยังเดินวนรอบคำถามเดิมๆ
วิธีการแบบนี้ทำให้นึกถึงการทดลองเชิงเล่าเรื่องใน 'The Murder of Roger Ackroyd' แต่เล่มนี้เอาไปขยายเป็นโครงสร้างหลายชั้นมากขึ้น ฉันชอบการแทรกบทสนทนาเล็กๆ ที่เปิดเผยความเป็นมนุษย์มากกว่าการเน้นเทคนิคเพียงอย่างเดียว ทำให้บทสรุปมีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่าแค่การไขคดีให้จบ
องค์ประกอบทางสังคมและความสัมพันธ์ในครอบครัวทำให้นึกถึงสารคดีเชิงนิยายแบบ 'The Girl with the Dragon Tattoo' ในแง่ที่ว่าทั้งสองเรื่องใช้คดีเป็นกระจกสะท้อนปัญหาเชิงโครงสร้าง แต่หนังสือเล่มนี้เลือกจะเน้นที่การบอกเล่าเชิงมนุษยสัมพันธ์มากกว่า ฉันออกจากเรื่องด้วยความคิดถึงตัวละครที่ยังต้องใช้ชีวิตต่อไป