มิติที่ฉันชอบคือการให้พื้นที่กับตัวประกอบหลายคน—คนที่ดูเหมือนไม่สำคัญกลับกลายเป็นตัวจุดชนวนเหตุการณ์สำคัญ เช่น เพื่อนวัยเด็กหรือแม่บ้านในวัง ซึ่งฉากแบบนี้ทำให้นึกถึงความละเอียดของเรื่องใน 'The Priory of the Orange Tree' ที่ตัวละครหลายสายมีบทบาทเปลี่ยนทิศทางเรื่อง แม้สเกลจะแตกต่างกันก็ตาม ความสัมพันธ์ย่อย ๆ พวกนี้ทำให้การตัดสินใจครั้งใหญ่ของตัวเอกมีแรงสั่นสะเทือนจริงๆ