บทที่ 1 เสือซ่อนมังกรเร้น...

ในดินแดนห่างไกลจุดศูนย์กลางความเจริญราวหนึ่งพันสองร้อยลี้มาทางทิศอีสาน เทือกเขาสลับซับซ้อนที่สุดขอบแผ่นดินไร้ซึ่งผู้คน หมู่บ้านสุดท้ายที่มีคนใช้ชีวิตอยู่กลางหุบเขามีเพียงไม่กี่หลังคาเรือน ปลูกผักหญ้า หาของป่า ล่าสัตว์ ใช้ชีวิตสันโดษไม่ข้องเกี่ยวกับผู้คนภายนอก

ใครเล่าจะรู้ว่าอีกไม่กี่เพลาความเงียบสงบนี้จะเปลี่ยนไป วันคืนดีๆอาจจะไม่หลงเหลืออีกแล้ว...

ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งควบม้าเหยาะย่างฝ่าป่าดงมาพร้อมอาวุธครบมือ ประเมินจากอาภรณ์ที่สวมใส่แล้วน่าจะเดินทางรอนแรมมาเป็นเวลานานมิใช่น้อย เสบียงกรังที่หอบหิ้วกันมาก็ร่อยหรอจนไม่น่าจะเดินทางออกจากหุบเขาแห่งนี้ไปได้ง่ายนัก พวกมันฝ่าป่าดงพงไพรมาเพื่อสิ่งอันใด

ชายร่างเล็กผู้ขับม้าอยู่ตรงกลางขบวนยกมือขึ้นให้สัญญานหยุดการเคลื่อนไหว มันชี้มือไปที่ควันไฟเบื้องหน้า นั่งคือสิ่งที่บอกว่ามีคน... และนั่นอาจเป็นเป้าหมายของพวกมัน...

ความเงียบสงัดปกคลุมผืนป่า มันเงี่ยหูฟังเสียงจากทิศทางของควันไฟ มิมีสิ่งใดขยับเคลื่อนไหว มีเพียงเสียงลมพัดยอดไม้ไหวไปมา เสียงนกร้องแมลงบิน แลใบไม้แห้งกลิ้งตามสายลมบนพื้น กราว...กราว...

"หรือมันจะรู้ตัวว่าพวกเรามาถึงแล้ว จึงพากันเร้นกายซ่อนเสียหมด"

ชายร่างเล็กเอ่ยพึมพีมเบาๆ แล้วสะบัดมือสั่งให้กลุ่มคนแยกขบวนเป็นซ้ายขวา โอบล้อมเข้าค้นหาทั่วบริเวณ เป้าหมายคือตำแหน่งของควันไฟ... หมู่บ้านที่ตั้งอยู่สุดแผ่นดินแห่งนี้ ที่ๆพยัคฆ์ร้ายซ่อนกายอยู่

กลุ่มชายฉกรรจ์ทั้งหมดเว้นเพียงชายร่างเล็กผู้นั้นพากันสวมหน้ากากและใช้ผ้าคลุมศีรษะก่อนควบม้าเข้าไปในแมวป่าด้านข้างกระจายตัวออกไปเพื่อค้นหาเป้าหมายที่เขาต้องการ คำสั่งเด็ดขาดจากปากชายร่างเล็กเอ่ยเพียงเบาๆ แต่เด็ดขาดยิ่งนัก...

"จับตายทั้งหมด... เหลือเพียงสตรีผู้เดียวนั้นไว้"

.....

ฝูงนกแลสัตว์น้อยใหญ่แตกฮือจากแนวป่า บรรดาเหล่าชายฉกรรจ์ขับขี่ม้าลัดเลาะสอดส่องสายตาประดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองหาเหยื่อ ไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดสายตาพวกมันไปได้ นกฝูงหนึ่งตกใจเสียงม้าพากันบินขึ้นจากพุ่มไม้ใหญ่ วี้ดดด... ฉึบๆๆๆๆ... นกทั้งฝูงราวสิบกว่าตัวถูกอาวุธซัดร่วงตกจากผืนฟ้าทั้งหมดในคราวเดียว...

"นกกระไรช่างบินขึ้นพร้อมกันผิดช่วงผิดเวลา พวกเจ้าไปตรวจดูที"

ชายร่างเล็กโบกมือให้องครักษ์ซ้ายขวาออกไปตรวจดูหลังจัดการนกฝูงนี้ด้วยอาวุธลับ... เข็มเงินน้อยไม่เคยพลาดเป้า...

สององครักษ์พิจารณานกทุกตัวแล้วกลับมารายงาน พร้อมยื่นสิ่งที่เจอจากนกตัวหนึ่งในฝูง เป็นเศษไหมทองแวววาวชิ้นเล็กๆที่ถูกผูกไว้ที่ข้อเท้านก

"เป็นเช่นนี้จริงๆ... พวกมันอยู่เบื้องหน้านี้เอง ต้องตามให้เจอโดยเร็วที่สุด ก่อนพวกมันจะหนีหายไปอีก"

สององครักษ์ซ้ายขวาควบม้าเร็วพุ่งตรงไปยังควันไฟเบื้องหน้า ส่วนชายร่างเล็กยกนกหวีดเป่าขึ้นให้อาณัติสัญญาน เสียงนั้นแหลมเล็กยาวหวีดดังสนั่นแสบแก้วหูนัก...

ไม่นานนัก... ในหุบเขาไกลออกไปราวยี่สิบลี้มีเสียงนกหวีดเช่นเดียวกันนี้ดังขึ้น และดังต่อกันไปเรื่อยๆเป็นพันลี้จนถึงเมืองหลวง ชั่วเวลาไม่กี่ชั่วยามข่าวสารการค้นพบพยัคฆ์ร้ายที่แอบซ่อนตัวอยู่ก็ถูกส่งถึงเบื้องบน

ชายร่างเล็กลูบหนวดเรียวยาวเหนือริมฝีปาก คิดประการหนึ่งอยู่ในใจสักชั่วประเดี๋ยว แล้วมันชักม้ากันหัวกลับควบม้าสุดฝีเท้าไปยังทิศตรงกันข้ามกับควันไฟ และ...ทิศที่ฝูงนกหันหน้าบินไป พลางรำพึงเบาๆ

"คิดหรือว่าจะตบตาเราได้ กลอุบายนี้...ข้าไม่ตกหลุมเจ้าซ้ำสองหรอก"

.....

ชายชราสองคนนั่งจิบชาหน้ากองไฟ ผู้หนึ่งเขี่ยไฟในกองให้ลุกโชนขึ้นแผดเผาน้ำในกาให้เดือดพล่าน ควันไฟลอยหนาขึ้นคละคุ้งไปสู่ท้องฟ้าเบื้องบนและเบื้องข้าง น่าประหลาดนักที่ชายชราผู้นั้นไม่รู้สึกรำคาญหรือระคายเคืองใดๆจากควันไฟเลย หากสังเกตให้ดี... ควันไฟเหล่านั้นมิได้สัมผัสผิวกายเขาแม้แต่น้อย มันไหลผ่านอ้อมกายเขาไปดั่งมีรังสีบางอย่างปกคลุมกายและผลักควันที่ลอยมาปะทะออก

ชายชราอีกผู้หนึ่งนั่งสับฟืนเป็นท่อนเล็กๆแล้วโยนส่งให้อีกคนนึงใช้สุมไฟ ฟืนท่อนใหญ่หนึ่งคนโอบถูกสับหนึ่งคราแตกเป็นท่อนเล็กสามสิบหกเสี่ยง ขนาดเท่ากันราววัดมาอย่างดีจากช่างผู้ชำนาญ ประการสำคัญ... ในมือเขานั้นไม่มีอาวุธมีคมใดๆอยู่เลย เพียงสับสันฝ่ามือเบาๆก็เกิดแรงอัดจนไม้ท่อนใหญ่แตกเป็นเสี่ยงๆได้ แล้วยังถูกส่งไปกองให้ชายชราอีกคนหนึ่งได้อย่างเหมาะเจาะพอดี

เหล่าชายฉกรรจ์บนหลังม้าหยุดมองเหตุการณ์นี้อยู่ครู่ใหญ่แล้ว อาวุธในมือพวกมันถูกกระชับแน่นมือขึ้นเตรียมพร้อม คำสั่งที่ได้รับมาคือให้เหลือไว้เพียงสตรีนางเดียว แต่เบื้องหน้านี้หามีสตรีไม่...

"สังหาร..."

คำสั่งจากองครักษ์ขวาผู้เป็นเสมือนรองหัวหน้าดังขึ้น บรรดาชายฉกรรจ์ควบม้าพุ่งทะยานเข้าใส่ชายชราหน้ากองไฟทั้งสองคน

"มอบชีวิตของเจ้ามาเสียดีๆ อย่าให้ต้องเปลืองแรงพวกข้าเลย"

สิบแปดนักฆ่าผ้าคลุมทมิฬ... กวัดแกว่งอาวุธสังหารที่มีอานุภาพร้ายแรงทั้งสิบแปดชนิดเข้าใส่ชายชราทั้งสอง ผู้เฒ่าที่เขี่ยไฟอยู่สะบัดมือขึ้น ฟืนติดไฟลุกโชนลอยตามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อกระตุกข้อมืออีกครั้งฟืนเหล่านั้นก็ลอยละลิ่วไปสู่เหล่าชายฉกรรจ์

พวกมันตวัดอาวุธปิดป้องโดยพลัน แต่กระนั้นยามท่อนไฟกระทบอาวุธก็ระเบิดแตกออกเป็นลูกไฟ บางนักฆ่าที่พลังวัตรไม่กล้าแข็งนักถึงกับกระเด็นตกจากหลังม้าทันที สององครักษ์ชักม้าขึ้นหน้ามาควบคุมด้วยการโบกผ้าคลุมสร้างกำแพงคลื่นพลัง สะบัดให้ท่อนฟืนตกลงพื้นดินเสียทั้งหมด

"เป็นบุญตาที่ได้เห็นพลังของเสือร้ายนี้อีกครั้ง แต่เสือชรายามนี้คงต้องยอมมอบศีรษะให้พวกข้านำกลับไปเสียแล้ว"

"เจ้าลืมเสือเฒ่าอีกคนหนึ่งตรงนี้ไปหรือ..."

ชายชราที่นั่งผ่าฟืนเอ่ยปากขึ้น พร้อมกับตบฝ่ามือลงพื้นสองครา คราแรกทอนไม้ฟืนทั้งหมดลอยขึ้นแตกเป็นชิ้นเล็กๆราวตะเกียบ คราที่สองชิ้นไม้เหล่านั้นพุ่งทะยานเร็วปานสายฟ้าฟาด แฝงพลังปราณทะลุทะลวงม่านพลังที่นักฆ่าสร้างเอาไว้

เก้าในสิบแปดนักฆ่าถูกเศษไม้ทะลวงทะลุคอหอยขาดใจตายตกจากหลังม้าทันที... อีกเจ็ดคนถึงจะปัดเศษไม้ออกได้แต่ข้อมือถึงกับสะท้านจนชาไปชั่วขณะ อีกสององครักษ์ถีบกายลอยขึ้นหลบเศษไม้พร้อมกับทะยานเข้าใส่ชายชราทั้งสอง

"ตายเสียเถิด... เจ้าเสือเฒ่า มังกรชรา "

สองชายชราลุกขึ้นยืนสะบัดฝ่ามือ ท่าร่างวิขาเสือมังกรซ้อนร่างที่เคยลือเลื่องทั่วยุทธภพปรากฏขึ้นอีกครั้ง ฝ่ามือทั้งสี่สะบัดขึ้นท้องฟ้า พลังปราณมหึมาแผ่ออกกดดันไปทั่วบริเวณ แรงอัดที่สองผู้เฒ่าบีบพลังรวมกันพุ่งเข้าใส่สององครักษ์ ซึ่งบัดนี้องครักษ์ขวาพุ่งออกหน้าสร้างเกราะระฆังทองกำบัง องครักษ์ซ้ายซ้อนหลังสร้างหอกพลังปราณเงินสองสายพร้อมทะลวงแทง สิ้นเสียง... ว๊าก... เพ้ย... พลันนั้น...

พลังปราณท่านผู้เฒ่าบดอัดระฆังทองแลองครักษ์ขวากลายเป็นผุยผงในฉับพลันทันที ก่อนที่จะปะทะกับองครักษ์ซ้าย พลังปราณหอกเงินสองสายก็ถูกซัดออกมาใส่ผู้เฒ่าทั้งสอง ด้วยความเร็วในชั่วพริบตาเดียว

องครักษ์ซ้ายสูญสลายไปในทันทีเช่นกัน ส่วนชายชราทั้งสองก็โดนหอกเงินซัดกระแทกจนลอยละลิ่วไปกระแทกต้นไม้ใหญ่เบื้องหลัง กระอักโลหิตออกมาเกินกว่าชามใหญ่

"เห็นทีพวกเราคงจะชราเกินไปเสียแล้วกระมัง"

"ไม่หรอก มันสองคนนั่นก็มีฝีมือมิใช่ชั่ว เพชรฆาตซ้ายขวาของหน่วยสังหารลับจากวังหลวง นับว่าเป็นสองในสิบผู้มีอันดับในยุทธภพยามนี้แล้ว"

ผู้เฒ่ามังกรเอ่ยกับผู้เฒ่าพยัคฆ์ที่ทรุดลงกับโคนไม้ใหญ่ด้วยกันทั้งคู่ พลางเอ่ยต่อ...

"ใครจะไปคาดคิดว่าพวกมันไม่คิดห่วงชีวิต ใช่ท่าร่างแลกชีวิตยอมตาย หวังเพียงทำร้ายเราสองให้เจ็บหนักเพียงเท่านั้นก็พอ"

ผู้เฒ่าพยัคฆ์เอ่ยตอบ

"แล้วไอ้พวกอีกเจ็ดคนที่เหลือนั่น เราจะทำเช่นไรกับมัน พวกมันกำลังเดินเข้ามาหาแล้ว"

"เจ้ามีกำลังเหลือเท่าใด ข้าพอจะซัดพวกมันได้อีกสักสี่ห้าคน"

"เช่นนั้นก็เพียงพอแล้ว... ที่เหลือข้าจัดการเอง"

สองผู้เฒ่าเดินลมปราณอีกครั้ง โคจรพลังมารวมไว้ที่ฝ่ามือ รอเวลาที่มือสังหารทั้งเจ็ดคนที่เหลือเข้ามาในระยะที่พอเหมาะ...

ว๊ากกกก... เพ้ยยย...

สองผู้เฒ่าซัดพลังฝ่ามือออกไปยังมือสังหารทั้งเจ็ดที่เหลือ พวกมันพากันกระเด็นกระดอน บ้างก็ร่างแหลกเละ บ้างก็ฉีกเป็นชิ้นๆ มีบ้างที่บอบช้ำภายในไม่ขาดใจตายทันที ผู้เฒ่าทั้งสองถอนคืนท่าร่าง รวบรวมลมปราณ เดินลมหายใจเพื่อรักษาชีวิตตนเองทันที เสียงรำพึงเอ่ยขึ้นเบาๆ

"ถ้าไอ้คนหัวหน้าพวกมันอยู่ด้วย พวกเราคงไม่รอดเช่นนี้หรอก ดีที่เจ้าคาดการณ์แม่นยำ ถ่ายทอดพลังปราณแปดส่วนให้ศิษย์หลานคุ้มครองแม่นางผู้นั้นล่วงหน้าหนีไปตั้งแต่เมื่อรุ่งสาง ส่วนเราสองคนทำทีรอพวกมันที่นี่ แล้วยังปล่อยนกลวงทำลายเวลาพวกมันไปอีกมิใช่น้อย"

"หึๆๆ แม้ว่าหัวหน้ามันจะคาดเดาเหตุการณ์ได้ แต่ก็ช้ากว่าเราไปครึ่งก้าว ป่านนี้เจ้าศิษย์หลานนั่นคงพาแม่นางผู้นั้นไปถึงหน้าด่านแล้วกระมัง ขอให้มันพากันหลบหนีออกนอกด่านไปได้อย่างปลอดภัยเถิด..."

สองชายชราผู้เฒ่าพยัคฆ์ และผู้เฒ่ามังกร จอมคนอันดับสอง และอันดับสามในแผ่นดิน ผู้เร้นกายออกจากยุทธภพมาสิบกว่าปี เพียงเพื่อพาสตรีนางหนึ่งหลบหนีภัยมาแฝงตัวเป็นชาวบ้านป่าในหุบเขาห่างไกลผู้คน มิคาดว่าวันนี้... จะถูกพบเจอ แต่ก็ไม่เกินกว่าสิ่งที่ผู้เฒ่าทั้งสองเพียรเฝ้าระวังมาตลอด

กับดักกลไกที่ปากทางเข้าหุบเขาทำงานมาตั้งแต่เมื่อวันวาน ทั้งเหล่าสัตว์ที่ส่งเสียง โบยบิน แม้กระทั่งเสียงน้ำ เสียงลม ที่ผิดปกติไปจากกลไกที่ตั้งไว้ ทำให้ผ้เฒ่าทั้งคู่รู้ได้ทันทีว่ามีผู้คนเหยียบย่างเข้าสู่หุบเขานี้แล้ว แลยังสามารถประเมินได้ว่า..มากันเป็นจำนวนมาก ทั้งยังมีฝีมือกล้าแกร่งมิใช่น้อย

นำโดยอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน อรหันต์นอกอาราม... เจิ้งเจวี่ย... ศิษย์เส้าหลินที่เป็นหัวหน้าเหล่าองครักษ์หลวง รับพระบัญชาองค์ฮ่องเต้มาตามล่าหน่อเนื้อเชื้อไขของฮ่องเต้องค์ก่อนที่เคยอยู่ในครรภ์ของสตรีผู้นั้น...

.....

สิบเก้าปีที่แล้ว...

ถังไท้หวงตี้... ฮ่องเต้ชราผู้ที่ยังไม่มีรัชทายาทสืบบัลลังก์ ถูกอุปราชเยิ่นเต๋อส่งนางบำเรอเข้ามาลอบวางยาพิษยามปรนเปรอกามสวาท นางลอบใส่พิษไว้ในช่องคลอดคราวละน้อย ร่างกายขององค์ฮ่องเต้จึงค่อยๆทรุดโทรมลงมาเรื่อยๆ จวบจนถึงวันที่ขีดจำกัดของร่างกายมาถึง ทรงเรียกนางบำเรอผู้นั้นมาสั่งเสียครั้งสุดท้าย บัดนั้น..นางจึงได้รู้ว่าทรงทราบมาโดยตลอดว่านางกระทำการลอบวางยาพระองค์ แต่ไม่ทรงว่ากระไร ด้วยเห็นแก่ชีวิตที่จะถือกำเนิดมาในครรภ์ของนาง

องค์ฮ่องเต้ตรัสบอกให้นางรักษาตัวให้ดียามท่านไม่อยู่แล้ว ภัยถึงแก่ชีวิตจะมาถึงนางแน่นอน ทรงมีคำสั่งให้จอมยุทธเงาองครักษ์สองนายที่ขอเกษียณตัวไปด้วยความชราช่วยดูแลนาง พานางไปเร้นกายเพื่อดูแลรัชทายาทที่กำลังก่อกำเนิดขึ้นมาในครรภ์ของนาง หากใครล่วงรู้คงไม่พ้นความตาย...

"ยามนี้เราอ่อนแอ กำลังพลหลักก็อยู่กับมันผู้คิดคดทรยศเรา จำให้พวกเจ้าพานางผู้นี้ไปเร้นกายเพื่อรักษาเชื้อไขราชวงศ์เอาไว้ รอวันเวลาเพื่อกลับมาแก้แค้นแทนเรา และทวงเอาบัลลังก์คืน เวลานี้เราคงไม่สามารถต่อกรกับพวกมันได้ หวังเพียงพวกเจ้ารับปากตามที่เราขอไว้เพียงเท่านั้น..."

"น้อมรับพระบัญชา..."

สองผู้อาวุโสแห่งเหล่าองครักษ์กราบพระบาทถวายบังคมแล้วรีบพาสตรีนางนั้นเร้นกายหายจากแผ่นดินนี้ไปราวกับอากาศธาตุ

จวบจนยี่สิบปีผ่านไป... การพลิกแผ่นดินตามหานี้จึงสิ้นสุดลงเสียที

.....

เสียงนกหวีดที่ส่งต่อเป็นทอดๆจากหุบเขาลึกสุดแผ่นดิน ดังมาจนถึงหน่วยม้าเร็วหน้ากำแพงเมืองหลวง ข้อความลับถูกส่งขึ้นกราบบังคมทูล คำสั่งต่อมาคือ ฆ่าไม่ให้เหลือ... แล้วนำสตรีคนใหม่มาแทน

ม้าศึกพันธุ์ดีที่ชายร่างเล็กควบขี่มาหลายชั่วยามสะอึกลมหายใจ เหงื่อไหลเป็นสีแดงฉาน เป็นสัญญาณว่าใกล้ถึงเวลามรณะของมันแล้ว ชายร่างเล็กทะยานตัวจากหลังม้าขณะที่ควบผ่านที่ว่าการเมือง มันโยนถุงเงินพร้อมชูป้ายคำสั่งพิเศษ เหล่าทหารก้มคารวะ... มันก็ทะยานลงบนหลังม้าตัวใหม่พอดี แล้วควบขี่ต่อไป... พลางมองท้องฟ้าไปทางทิศที่คาดว่าสตรีผู้นั้นถูกพาหลบหนีไป

"หากคำนวนมิผิดพลาด อีกไม่กี่ชั่วยามคงตามพวกมันทัน"

.....