ในความเป็นส่วนตัวของฉัน ฉากปิดที่ไม่ต้องหวือหวาแต่นิ่งมากทำให้ชอบ เพราะมันให้ความรู้สึกว่าชีวิตยังเดินต่อได้ แม้จะมีแผลเป็น เหมือนหนังอย่าง 'The Remains of the Day' ที่ความเงียบและความรู้สึกคั่งค้างเล่าเรื่องได้ดังกว่าคำพูดเยอะ — นี่แหละคือพลังของเรื่องที่อบอุ่นแต่ไม่เคยทำให้เรารู้สึกว่าถูกชี้นำมากเกินไป