รีวิวหนังปีเตอร์ แรบบิท 1 เป็นยังไงบ้าง?

เจ้าแรบบิทยอดนักผจญภัยจากนิทานคลาสสิกของเบียทริกซ์ พอตเตอร์ ถูกนำมาสู่จอภาพยนตร์ด้วยเทคนิคแอนิเมชันผสม真人ที่สวยงาม หนังเล่าเรื่องราวของปีเตอร์หนุ่มผู้กล้าหาญที่อยากพิสูจน์ตัวเองหลังพ่อเขาถูกนายแมคเกรเกอร์ทำร้าย ความสนุกอยู่ที่การตามล่าผักสวนครัวและการเผชิญหน้ากับอันตรายต่างๆ โดยมีฉากต่อสู้กับแมลงยักษ์หรือการหลบหนีจากนกฮูกที่ตื่นเต้นเร้าใจ แทรกด้วยความอบอุ่นของครอบครัวและมิตรภาพระหว่างสัตว์น้อยใหญ่

การอ่าน 'The Tale of Peter Rabbit' ตั้งแต่หน้าปกแรกทำให้ผมรู้สึกถึงความเรียบง่ายและความอบอุ่น—ภาพวาดสีน้ำของเบียทริกซ์ พอตเตอร์กับคำบรรยายสั้น ๆ ที่มีคติสอนใจฝังอยู่ในเรื่องเล่าเล็ก ๆ นั้นต่างจากสิ่งที่เห็นในภาพยนตร์เวอร์ชันฮอลลีวูดมาก ในหนังอย่าง 'Peter Rabbit' (2018) ทุกอย่างถูกขยายให้เป็นคอเมดี้เร็ว ๆ เต็มไปด้วยมุกร่วมสมัย ฉากไล่ล่ากลายเป็นสแลปสติกจังหวะเร็ว ตัวละครคนถูกเพิ่มบทและให้ความเป็นมนุษย์มากขึ้นเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับผู้ชม ผู้กำกับเปลี่ยนโทนของปีเตอร์จากกระต่ายซนในนิทานเด็กให้กลายเป็นหัวโจกที่มีคาแรกเตอร์ชัดเจนและต้องเรียนรู้บทเรียนแบบฮอลลีวูด ผลลัพธ์คือความบันเทิงทันสมัย แต่ความอ่อนโยนและความเงียบสงบของต้นฉบับที่ทำให้รู้สึกเหมือนอ่านเล่านิทานก่อนนอนหายไปค่อนข้างมาก ผมชอบทั้งสองแบบ แต่ยอมรับว่าอยากเห็นคนเด็กได้สัมผัสความเงียบและภาพอ่อนโยนของต้นฉบับบ้างเป็นบางครั้ง

นึกถึงครั้งแรกที่ได้เห็น 'ปีเตอร์ แรบบิท 1' ในโรงภาพยนตร์ แรงบันดาลใจจากหนังสือเด็กคลาสสิกของ Beatrix Potter ที่เขียนขึ้นในยุค 1900s แต่ภาพยนตร์ฉบับคนแสดงผสมอนิเมชันนี่นี่ออกฉายเมื่อปี 2018 นะ ความพิเศษของเรื่องนี้อยู่ที่การนำเทคนิคพิเศษมาผสมผสานระหว่างนักแสดงจริงกับตัวการ์ตูนที่ดูมีชีวิตชีวาจนบางครั้งแทบแยกไม่อออก บรรยากาศแบบอังกฤษยุคเอ็ดเวิร์ดที่ถ่ายทอดออกมาสวยงามมาก แม้จะดัดแปลงจากหนังสือโบราณแต่การนำเสนอสมัยใหม่ทำให้คนทุกวัยสนุกไปด้วยกัน

นั่งจิบชาอุ่นๆ ในวันฝนพรำ แล้วนึกถึงหนังดังอย่าง 'ปีเตอร์ แรบบิท' ที่ดูครั้งแรกในโรง สมัยนั้นต้องจองตั๋วล่วงหน้าเป็นอาทิตย์เลย ความพิเศษของหนังคือการผสมผสานแอนิเมชันกับไลฟ์แอ็กชันได้อย่างแนบเนียน ตอนนี้ถ้าอยากดูอีกก็หาซื้อดิจิทัลเวอร์ชันจากแพลตฟอร์มอย่าง iTunes หรือ Google Play ได้สบายๆ บ้านผมชอบดูกันเป็นครอบครัวช่วงวันหยุด อาจเพราะบรรยากาศอบอุ่นของเรื่องที่เหมาะกับทุกวัยจริงๆ

แปลกใจเล็กๆ ว่าเรื่องง่ายๆ อย่างการนับภาคกลับมีรายละเอียดให้คุยได้เยอะกว่าที่คิด ฉันมองว่าเมื่อพูดถึงภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ที่ใช้ชื่อตรงตัวว่า 'Peter Rabbit' ในโรงภาพยนตร์ จะนับได้เป็นสองภาคหลัก ได้แก่ 'Peter Rabbit' (2018) กับ 'Peter Rabbit 2: The Runaway' (2021) ซึ่งเป็นงานที่ผสม CGI กับนักแสดงจริงและมีโทนตลกร้ายเล็กน้อย เหมือนเอาโลกของเบียทริกซ์ พอตเตอร์มาปรับให้ทันสมัยและเต็มไปด้วยมุกร่วมสมัย ในฐานะแฟนที่ชอบดูการตีความต่างๆ ของวรรณกรรมเด็ก ฉันชื่นชมการทำให้ตัวละครคลาสสิกเข้าถึงคนรุ่นใหม่ แม้บางคนจะชอบความดั้งเดิมของภาพประกอบมากกว่า แต่การมีสองภาคบนจอใหญ่ช่วยยืนยันว่าตัวละครนี้ยังมีพลังพอจะเล่าเรื่องต่อได้ นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวที่ชอบความสนุกและความกล้าเล่นของงานสองชิ้นนี้

ความตื่นเต้นก่อนเข้าฉายนั้นยังชัดเจนในความทรงจำของเรา เพราะ 'ปีเตอร์แรบบิท' เข้าโรงภาพยนตร์ในไทยเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2018 และนั่นคือวันที่หลายคนเริ่มวางแผนพาครอบครัวไปดูหนังที่เต็มไปด้วยความสดใสและมุกตลกเล็ก ๆ สำหรับผู้ชมทุกวัย เราไปดูรอบบ่ายกับหลาน ๆ แล้วชอบที่หนังผสมกันระหว่างงานภาพที่ทำให้ตัวละครกระต่ายมีบุคลิกฉูดฉาดกับฉากจริง ๆ ที่ทำให้โลกของบ้านชนบทดูอบอุ่น ฉากที่ตัวละครกระต่ายแอบเข้าครัวและจัดการกับผักผลไม้อย่างป่วน ๆ เป็นหนึ่งในซีนที่เด็ก ๆ หัวเราะกันลั่น ส่วนผู้ใหญ่ก็จะยิ้มไปกับมุขเสียดเยอะ ๆ ที่แฝงมา หลังจากวันฉายนั้น หนังเวอร์ชันพากย์ไทยกับซับไทยถูกฉายพร้อมกันตามโรงหลัก ๆ ทำให้คนที่อยากฟังเสียงต้นฉบับกับคนที่อยากให้เด็กเข้าใจเนื้อเรื่องง่าย ๆ สามารถเลือกได้ แนวทางของหนังคงอยู่ที่ความขบขันแบบครอบครัวและการดัดแปลงจากงานภาพประกอบดั้งเดิมให้เข้ากับจังหวะภาพยนตร์สมัยใหม่ นั่นแหละที่ทำให้เราเดินออกจากโรงด้วยรอยยิ้มและความอยากดูซ้ำอีกครั้ง

เคยสงสัยเหมือนกันว่านิทานคลาสสิกอย่าง 'ปีเตอร์ แรบบิท' จะมีภาคต่อหรือเปล่า ตอนเด็กๆ อ่านแล้วติดใจมาก แบบว่าอยากรู้ว่าเจ้ากระต่ายน้อยตัวนี้จะไปเจออะไรอีกไหม พอค้นๆ ดูก็พบว่ามีหนังสืออีกเล่มชื่อ 'The Tale of Benjamin Bunny' ซึ่งเป็นภาคต่อโดยตรง! เนื้อหาเกี่ยวกับปีเตอร์และลูกพี่ลูกน้องที่กลับไปสวนของนาย McGregor เพื่อเอากางเกงที่หายไปคืน มันเป็นเรื่องราวที่ต่อเนื่องกันอย่างแนบเนียน แถมยังมีเล่มอื่นๆ ในชุด 'The World of Beatrix Potter' ที่ขยายจักรวาลนี้ด้วย

ช่วงบ่ายที่ฝนพรำ ผมนั่งนึกถึงหน้าปกที่มีเส้นหมึกละเอียดของ 'ปีเตอร์แรบบิท' และรู้สึกว่ามันเหมาะกับเด็กเล็กมากกว่าที่หลายคนคิด เรื่องราวสั้น กระชับ และเต็มไปด้วยภาพประกอบที่เล่าได้ด้วยตัวเอง ทำให้หนังสือเล่มนี้เวิร์กที่สุดสำหรับเด็กอายุประมาณ 2–5 ขวบในฐานะนิทานอ่านให้ฟัง หนังสือจะกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเด็กผ่านการผจญภัยเล็ก ๆ ของปีเตอร์ และผู้ปกครองสามารถอธิบายเหตุและผลให้เด็กเข้าใจได้ง่ายโดยไม่ต้องเพิ่มรายละเอียดเยอะ ในขณะเดียวกัน หากต้องการให้เด็กอ่านเองได้อย่างสบาย ๆ อายุประมาณ 6–8 ปีก็พอเหมาะ เพราะเด็กในวัยนี้เริ่มอ่านประโยคยาว ๆ ได้และสนุกกับการจับความขำขันจากการกระทำของตัวละคร แต่ต้องระวังเรื่องคำศัพท์บางคำในฉบับดั้งเดิมที่อาจเก่าไปหน่อย จึงแนะนำให้ใช้ฉบับแปลที่เรียบง่ายหรือเวอร์ชันดัดแปลงสำหรับเด็กปฐมวัย จะช่วยให้การอ่านสนุกขึ้นโดยไม่ทำให้เนื้อหาสูญเสียเสน่ห์ของต้นฉบับ

เพิ่งได้ดู 'Peter Rabbit' ภาคแรกอีกครั้งและสิ่งที่สะดุดตาฉันที่สุดคือการเติมตัวละครใหม่ที่ไม่เคยมีในต้นฉบับของบีทริกซ์ พอตเตอร์เลย ในหนังภาคนี้มีตัวละครใหม่ชัดเจนสองคนที่ฉันอยากพูดถึงก่อน คือ 'บี' (Bea) กับ 'โธมัส แมคเกรเกอร์' (Thomas McGregor) — 'บี' เป็นคนในหมู่บ้านที่ใจดี มารับบทเป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกของมนุษย์กับกระต่าย เธอดูแลสวนและมีมุมอ่อนโยนกับตัวสัตว์จนทำให้ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับกระต่ายมีมิติใหม่ ส่วน 'โธมัส' รับบทเป็นญาติของแมคเกรเกอร์ต้นตำรับ ที่เข้ามาเติมความเป็นปัจจุบันให้เรื่องด้วยนิสัยจริงจังและบางครั้งก็ตลกร้าย ทำให้บทบาทของความขัดแย้งเปลี่ยนโทนจากนิทานพื้นบ้านเป็นเหมือนหนังครอบครัวร่วมสมัย นอกจากสองคนนั้น หนังยังสร้างตัวละครสัตว์เสริมขึ้นมาใหม่เพื่อให้มีไดนามิกของแก๊งกระต่ายในฉบับภาพยนตร์มากขึ้น — ตัวละครเหล่านี้ถูกออกแบบให้มีบุคลิกชัดเจนและบทบาทช่วยผลักดันมุกตลกหรือฉากแอ็กชัน ฉันชอบที่ทีมงานกล้าปรับเติมตัวละครมนุษย์และสัตว์เข้ามา เพราะมันทำให้เรื่องราวเดินหน้าได้สะดวกขึ้นและยังคงเคารพต้นตอของนิทานเดิมไว้ได้อย่างลงตัว

มีตัวละครใหม่ที่ทำให้เรื่องราวใน 'ปีเตอร์ แรบบิท 2' ได้มิติที่ต่างออกไปจากภาคแรกอย่างชัดเจน — บทพวกนี้ไม่ใช่แค่ตัวเสริม แต่เป็นแรงขับเคลื่อนของพล็อตเลยทีเดียว ฉันชอบว่าหนังเพิ่มตัวละครกระต่ายกลุ่มใหม่ที่มีบุคลิกเฉพาะตัว เช่น 'Barnaby' ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มกระต่ายนักผจญภัยที่ดึงปีเตอร์ออกจากความสบายในสวน และ 'Nibbles' กระต่ายตัวเล็กแต่อารมณ์แรงที่กลายเป็นตัวจุดชนวนเหตุการณ์หลายอย่างระหว่างการผจญภัยของพวกเขา การมีตัวละครเหล่านี้ทำให้เราเห็นมุมมองของชีวิตนอกสวนมากขึ้น ทั้งความอยากรู้อยากเห็นและความซับซ้อนของการตัดสินใจเมื่อเผชิญโลกกว้าง นอกจากกระต่ายแล้ว ยังมีตัวละครมนุษย์ใหม่ที่เข้ามาเป็นปมสำคัญกับปีเตอร์และคนรอบข้าง — ตัวละครนี้ทำหน้าที่ท้าทายความเชื่อของตัวเอกและผลักให้เรื่องพัฒนาไปในทางที่ไม่คาดคิด สรุปคือการเพิ่มตัวละครใหม่เหล่านี้ทำให้โทนของเรื่องเปลี่ยนจากคอมเมดี้ครอบครัวเป็นเรื่องที่มีความเสี่ยงและการตั้งคำถามกับตัวตนมากขึ้น ซึ่งฉันคิดว่าเป็นก้าวที่น่าสนใจสำหรับแฟรนไชส์นี้