รีวิวหนังสือที่เขียนโดยหลานวั่งจี

ชีวิตในวงการบันเทิงจีนเต็มไปด้วยสีสัน และหนึ่งในบุคคลที่สร้างความประทับใจให้แฟนๆ ได้ไม่น้อยคือ หลานวั่งจี (Lan Wangji) ตัวละครจากนิยายดัง 'โม โดลั่วจื่อ' (The Grandmaster of Demonic Cultivation) ที่ถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะซีรีส์และละคร เขาคือนักรบผู้เยือกเย็น เงียบขรึม แต่แฝงไว้ซึ่งความอ่อนโยนและความจงรักภักดีต่อคนรักอย่างเวี่ยวอี่ (Wei Wuxian) ผลงานที่เขาปรากฏตัวไม่เพียงแต่โด่งดังในจีน แต่ยังเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกผ่านอนิเมะ 'Mo Dao Zu Shi' ซึ่งแสดงให้เห็นมิตรภาพและความรักที่ลึกซึ้งระหว่างตัวละครหลัก เสน่ห์ของหลานวั่งจีอยู่ที่การแสดงออกทางอารมณ์ที่ละเอียดอ่อนผ่านการกระทำมากกว่าคำพูด ทำให้แฟนๆ ต่างตกหลุมรักเขาและติดตามผลงานที่มีเขาอยู่ในทุกเวอร์ชัน ไม่ว่าจะเป็นนิยาย อนิเมะ หรือละครสด

เข้าสู่โลกของหลานวั่งจีทีไรก็เหมือนได้เจอเพื่อนเก่า! เว็บไซต์อย่าง Pixiv หรือ Twitter นี่คือฐานหลักที่ศิลปินมักอัพเดทงานก่อนใคร ลองค้นหาชื่อภาษาญี่ปุ่น (Ruan Wangji) หรือแท็กเฉพาะก็ช่วยได้เยอะ ผมพึ่งสังเกตว่าเธอมักปล่อยสเก็ตช์ช่วงดึกๆ บางทีก็มีงานคอลแล็บกับนักเขียนนิยายแนว BL น่าสนใจไม่น้อย แฟนเพจไทยบางแห่งก็คอยแปลสรุปเนื้อหาสำคัญๆ ให้跟踪ง่ายขึ้นเลย

หลานวั่งจีมักถูกถามถึงแรงบันดาลใจในการสร้างเพลง เธอเผยว่าช่วงนี้กำลังหลงใหลแนวเสียงอินดี้ผสมอิเล็กทรอนิกส์แบบที่ศิลปินอย่าง 'Grimes' ทำ บรรยากาศตอนสัมภาษณ์ค่อนข้างเป็นกันเอง เธอเล่าว่าชอบทดลองใช้ซินธ์เสียงแปลกๆ คละเค้ากับเมโลดี้เรียบง่าย ส่วนที่หลายคนสนใจคือการพูดถึงอัลบั้มใหม่ที่กำลังเตรียมตัว หลานวั่งจีบอกเป็นนัยว่าอาจมีเพลงร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ต่างชาติ แต่ยังไม่ยอมเปิดเผยรายละเอียด สิ่งที่โดดเด่นคือเธอเน้นย้ำว่าอยากให้เพลงใหม่สะท้อน 'ความรู้สึกไม่สมบูรณ์แบบ' ของมนุษย์ยุคใหม่ แทนที่จะ追求ความเพอร์เฟกต์แบบเดิม

มีคนพูดถึง 'หลานวั่งจี' ในวงการอนิเมะกันเยอะเลย เพราะชื่อนี้เป็นฉายาของตัวละครจาก 'The Daily Life of the Immortal King' หรือชื่อจีนว่า 'Xian Wang de Richang Shenghuo' อนิเมะแนว cultivating ฮาๆ ที่ดัดแปลงมาจากนิยายออนไลน์ ตัวเอกชื่อหวังหลิง หรือที่แฟนๆ เรียกติดปากว่า 'หลานวั่งจี' เพราะเขาคือสุดยอดจอมเวทย์ที่กลับมาเกิดใหม่ในวัยเรียน มันส์ตรงที่ตัวละครโอเวอร์พาวเวอร์แต่ต้องใช้ชีวิตนักเรียนปกติ บรรยากาศผสมระหว่าง action กับคอมเมดี้ได้ลงตัวมาก ใครชอบแนว overpowered MC แบบไม่จริงจังเกินไป นี่คือตัวเลือกชั้นดีเลย ความน่ารักของเรื่องนี้อยู่ที่การตีความวัฒนธรรมจีนผ่านมุมมองสมัยใหม่ อย่างฉากใช้เทพวิธีกวาดห้องเรียน หรือแปลงกระบองเป็นไม้กวาดสไลเดอร์ มันสร้างอารมณ์ขันได้แบบไม่รู้จบจริงๆ

การเริ่มต้นกับงานของหยาง จื่ออาจดูหนักแน่นไปหน่อยสำหรับมือใหม่ แต่แนะนำให้ลอง 'The Untamed' ก่อน เพราะเป็นงานที่เข้าถึงง่ายที่สุด ด้วยพล็อตที่ผสมผสานแฟนตาซีกับความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครได้อย่างลงตัว สิ่งที่โดดเด่นคือการสร้างโลกที่ซับซ้อนแต่ไม่สับสนจนเกินไป ตัวเอกเว่ย อู๋เซียนมีพัฒนาการที่เห็นชัดจากวัยรุ่นเอาแต่ใจสู่ผู้ใหญ่เต็มตัว การต่อสู้กับอำนาจมืดและความสัมพันธ์กับหลานเจี้ยนทำให้เรื่องนี้เหมาะสำหรับคนที่ชอบทั้งแอคชั่นและดราม่า คนส่วนใหญ่ติดใจตั้งแต่ตอนแรกเพราะฉากแฟนตาซีจีนที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

หนังสือ 'ความสุขของกะทิ' ที่เพิ่งวางแผงเมื่อไม่นานมานี้สร้างความประทับใจตั้งแต่เปิดหน้าปก ด้วยเรื่องราวอบอุ่นของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในหมู่บ้านชายทะเลที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยบทเรียนชีวิต แนวการเขียนของงามพรรณ เวชชาชีวะ ทำให้เสมือนเราได้เดินอยู่ในตรอกซอกซอยบ้านกะทิจริงๆ กลิ่นทะเล ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนบ้าน และความสับสนในใจของเด็กที่กำลังเติบโตถูกถ่ายทอดอย่างละเมียดละไม สิ่งที่โดดเด่นคือการผสมผสานวัฒนธรรมท้องถิ่นเข้ากับเรื่องเล่าสมัยใหม่ได้อย่างกลมกลืน ไม่ว่าจะเป็นประเพณีลอยเรือชาวเลหรือความเชื่อเรื่องผีปู่ย่า ที่ถูกเล่าผ่านสายตาของเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ ทำให้เรื่องราวธรรมดากลายเป็นพิเศษขึ้นมาทันที ยิ่งอ่านไป ยิ่งอยากให้หนังสือเล่มนี้ไม่มีวันจบ เพราะมันเหมือนได้ย้อนกลับไปสัมผัสความไร้เดียงสาของตัวเองอีกครั้ง

มุมมองหนึ่งที่ฉันรักษามาตลอดเกี่ยวกับงานแปลและต้นฉบับคือว่าทั้งสองแบบมีคุณค่าที่ต่างกันอย่างชัดเจนและไม่ควรถูกตัดสินด้วยเกณฑ์เดียวกัน การอ่านฉบับนิยายของ 'จิ่วฉงจื่อ' ให้ความรู้สึกใกล้ชิดกับน้ำเสียงผู้เขียนมากกว่า เพราะรายละเอียดการบรรยาย คำเลือกใช้ จังหวะประโยค และโทนล้อกับความหมายภายในมักจะถูกส่งผ่านตรงจากต้นทาง ถ้าใครสนใจงานวรรณกรรมเชิงภาพรวมของภาษา เช่น การเล่นคำ ความหมายซ้อน หรือการสร้างบรรยากาศด้วยสำนวน ฉบับต้นฉบับจะตอบโจทย์ได้ดีและเปิดโอกาสให้ตีความได้ลึกกว่า ในขณะเดียวกัน ฉบับแปลมีข้อดีเรื่องการเข้าถึงและการเชื่อมชุมชนแฟนคลับได้รวดเร็วกว่า ฉบับแปลที่ทำอย่างตั้งใจจะช่วยลดอุปสรรคด้านภาษา ทำให้สามารถจับใจความสำคัญและเข้าร่วมการพูดคุยเกี่ยวกับทฤษฎี หรือตอนพีคของเรื่องได้ทันที ตัวอย่างจากงานอื่นๆ ที่เคยอ่านแปลอย่างราบรื่นทำให้ฉันได้เพลิดเพลินกับเนื้อเรื่องโดยไม่สะดุดมากนัก สรุปแบบไม่ได้สรุปสั้นๆ คือ ถามว่าควรเริ่มแบบไหน ถ้าอยากสัมผัสความเป็นต้นฉบับและไม่กังวลเรื่องภาษา เริ่มที่ฉบับนิยายจะคุ้มค่า แต่ถ้าต้องการเข้าถึงเร็วและอยากร่วมคุยกับคนอื่นก่อน ฉบับแปลเป็นตัวเลือกที่ฉลาด ฉันมักจะเลือกฉบับแปลเพื่อจับพล็อตและอารมณ์แรก แล้วค่อยกลับไปอ่านต้นฉบับเมื่ออยากลงลึกจริงจัง

รายการโดจิน 'หลาน' ที่ฉันอยากแนะนำเป็นเล่มอบอุ่นใจ เหมาะกับคนที่อยากหาเรื่องสั้นย่อยๆ อ่านพกไปได้ทุกที่และได้รอยยิ้มกลับมา ฉันเริ่มจากเล่มที่ทุกคนมักพูดถึงคือ 'หลานยอดรัก เล่ม 1' เล่มนี้เน้นภาพวาดนุ่มละมุน เส้นสายเรียบง่ายแต่บรรยากาศเต็มไปด้วยรายละเอียดชีวิตประจำวัน พล็อตไม่ได้หวือหวาแต่การจัดจังหวะและมุขเล็กๆ ทำให้ตัวละครดูมีชีวิต หลายฉากที่วาดการทำอาหารและเทศกาลท้องถิ่นทำให้รู้สึกเหมือนกำลังนั่งดูภาพถ่ายเก่าๆ พร้อมรอยยิ้ม อีกเล่มที่ฉันชอบคือ 'หลานกับบ้านริมทะเล' งานชุดนี้เล่นกับทัศนียภาพและความเงียบสงบ เรื่องเล่าเป็นแบบช้าด้วยบทสนทนาสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยนัยยะ ผู้เขียนใช้ภาพทะเลและแสงในการบอกอารมณ์แทนบทบรรยายยาวๆ ซึ่งเป็นเทคนิคที่ทำให้ฉันจดจ่อและคิดตามตัวละครตลอดเวลา ปิดท้ายด้วย 'หลานและสมุดภาพเก่า' ที่ชอบตรงการสอดแทรกความทรงจำเก่าๆ ลงในกรอบภาพเล็กๆ แต่ละตอนจบด้วยภาพที่ให้คนอ่านตีความต่อเองได้ เล่มนี้เหมาะกับวันที่อยากอ่านอะไรสงบๆ แล้วปล่อยให้จินตนาการทำงานต่อ เป็นชุดที่อ่านแล้วอบอุ่น ไม่คาดหวังอะไรเกินไป แต่กลับอยู่กับเราได้นาน

เพลงของหลานวั่งจีปรากฏในซีรีส์จีนหลายเรื่อง แต่ที่โด่งดังที่สุดคงหนีไม่พ้น 'The Untamed' หรือ 'เฉินชิ่งหลิง' ที่เธอได้ร้องเพลงธีมหลักอย่าง 'Wu Ji' ซึ่งกลายเป็นเพลงฮิตไปทั่ว แนวเพลงที่เธอเลือกมักมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คือผสมผสานระหว่างความเป็นจีนดั้งเดิมกับสไตล์ป๊อปสมัยใหม่ เสียงใสๆ ของเธอเข้ากับบรรยากาศซีรีส์แนวอิงประวัติศาสตร์ได้อย่างลงตัว ยิ่งฟังยิ่งติดใจ แฟนๆ บางคนถึงกับบอกว่าเพลงของหลานวั่งจีเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ซีรีส์น่าประทับใจขึ้นอีกเท่าตัว นอกจากนี้ยังมีซีรีส์อื่นๆ เช่น 'Legend of Fei' ที่เธอมีส่วนร่วมในเพลงประกอบเช่นกัน