ข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน Novels & Stories

“ต้าเกอ เหตุใดข้าต้องลำบากหนีจากท่าน ในเมื่อข้าไม่คิดรังเกียจ ทั้งยังสนับสนุนสิ่งที่ท่านทำก่อนหน้านี้ทั้งหมด อีกอย่าง หากมีใครสักคนอยากครอบครองข้าด้วยใจจริง สตรีผู้นี้ก็ไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย” “หึๆ ๆ เป็นเจ้าที่ท้าทายข้า ทั้งยังประเมินผู้อื่นต่ำเกินไปหรือไม่ แม้ภายนอกข้าจะผมขาว และยามนี้ตาบอด แต่ข้ารู้ว่าร่างกายตน พร้อมปลดปล่อยความอึดแน่นที่อยู่ข้างในด้วยพละกำลังอันมหาศาล”

รีบก้าวขาเข้าไปดึงไหล่บอบบางของหลี่เจียนเจียนออกมา จากหยางตงในทันที พระองค์ทรงเงื้อมฝ่าพระหัตถ์ขึ้นสูงหมายจะตบเข้าไปยังใบหน้างามอีกครา แต่เมื่อเห็นว่าหลี่เจียนเจียนกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นจนน้ำตากลบไปทั่วทั้งดวงตาคู่สวยเช่นนั้นแล้ว พระองค์จึงทำได้เพียงง้างมือข� �้นสูงเอาไว้นิ่งเช่นนั้นราวกับถูกแช่แข็ง “เกลียดที่สุดเลย ผู้ชายบ้าอำนาจ คนเลว คนเส็งเคร็ง ร้ายกาจ ใช้กำลังตบตีผู้หญิง ฉันขอให้นายตายวัน ตายพรุ่งภายในวันนี้ พรุ่งนี้ด้วยเถอะ ไอ้คนสารเลว”

"เจ้าอยากแต่งเข้าจวนสกุลหยางถึงเพียงนี้เชียวหรือเวินซูฉี ข้ามิขาดแคลนสตรี หากต้องแต่งงานกับสตรีทุกคนที่ข้าหลับนอนด้วยเช่นนั้นวันๆ ข้าคงมิต้องทำอันใดแล้วกระมังนอกจากแต่งงาน" หยางเวยหมิงเอ่ยวาจาถากถางสตรีตรงหน้าอย่างไม่ปรานี สตรีงูพิษกล้าวางยาเขาเพื่อปีนขึ้นเตียง แพศยา เช่นนี้เขาไม่มีทางแต่งงานกับนางแน่นอน แวนด้าที่รวบรวมความทรงจำเรียบร้อยแล้วก็มองไอ้หน้าหล่อตรงหน้า อืมหน้าตาดี รูปร่างดีเสียดายปากไม่ดี มันน่าตบด้วยเปลือกทุเรียนจริงๆ ก่อนจะตอกกลับอย่างไม่สนใจ

ครั้นฟางหยางฮ่องเต้ทรงได้ยินสิ่งที่องค์หญิงแคว้นเยว่ร้องขอเช่นนั้น พระองค์ทรงทอดพระเนตรสตรีที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพระตำหนักด้วยความรู้สึกที่สัมผัสได้ว่าความงดงามจากใบหน้าหาได้มีจิตใจงามคู่กันเสมอไป “สตรีผู้นี้เต็มไปด้วยแรงหึงหวงและแรงเคียดแค้นอย่างยิ ่งยวด สามารถทำทุกอย่างเพื่อให้นางสมดั่งใจ ช่างเป็นสตรีที่ช่างเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียนี่กระไร” รับสั่งพลางทอดพระเนตรองค์หญิงแคว้นเยว่เขม็ง โดยมิทรงมีรับสั่งใดๆ ออกมา

จะได้เลิกยุ่งกับเขาเสียที “...” “เพราะเจ้าเป็นสตรีที่น่ารังเกียจอย่างไรเล่า” สิ้นวาจาร้ายกาจของบุรุษรูปงาม สตรีที่ทะนงตัวมาตลอดว่างดงามและเพียบพร้อมยืนนิ่งค้างราวกับวิญญาณได้หลุดลอยไปแล้ว

นางทวนคำด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่บาดลึก “สตรีที่ลอบทำเรื่องราคะในวังหลวง จนถูกลดขั้นเป็นได้เพียงเช่อเฟย สตรีที่ต้องเข้าจวนอ๋องทางประตูด้านข้างเช่นเจ้าน่ะหรือ…ที่เรียกว่าสง่างาม ข้าต่างหากที่ควรรู้สึกอับอายแทนบรรพชนตระกูลมู่หรงของเจ้านัก ที่มีบุตรีหน้าไม่อาย... กล้าใช้คำว่าเกียร ติยศมากล่าวอ้าง ทั้งที่ตัวเองทำตัวเสื่อมเสีย ทำให้ตระกูลมัวหมองเสียเอง”

“เดิมทีเจ้าสนใจเรื่องพวกนี้ด้วยงั้นหรือ” “ไม่สนเลยเพคะ” “นั่นสิ ข้าก็รู้สึกว่าเจ้าจะต้องเป็นเช่นนั้นแน่” “หม่อมฉันขึ้นชื่อว่าเป็น “นางร้ายแห่งต้าซ่ง” นะเพคะ”

แต่เป็นความโกรธแค้นต่อตนเองที่มาถึงช้าเกินไป! อวี้เหยียนคำรามเสียงต่ำ “บังอาจนัก! พวกเจ้ากล้าเข้ามาแตะต้อง ‘สตรี’ ของข้าในวังหลวงอย่างนั้นหรือ!”

ตำหนักหงซือ ภายในตำหนักเต็มไปด้วยนางกำนัลและขันทีมากมายกำลังปรนนิบัติสตรีที่งดงามยิ่งกว่าฮองเฮาเป็นที่รักหวงแหนของฮ่องเต้ยิ่งนัก หากแต่ว่านางมาจากตระกูลของใต้เท้าขั้นผู้น้อย มิอาจจะขึ้นสู่อำนาจของฮองเฮาได้ จึงเป็นได้เพียงหวงกุ้ยเฟย “องค์ชายต้าหยวนเทียน เสด็จพ่ะย่ะค่ะ” เสียงทหารหน้าตำหนักเอ่ยดังขึ้น หวงกุ้ยเฟยแสยะยิ้มใช้มือปัดไล่นางกำนัลที่กำลังนวดให้นางออกไปด้านนอก

เมื่อฟังคำอธิบายของจางซูเสร็จ หยุนเจิงพลันตะลึงใจอย่างอดไม่ได้ เมี่ยวอินคนนี้เป็นนักแสดงหญิงอันดับต้นของราชวงศ์ต้าเฉียนนั้นหรือ?