รูเพิร์ต กรินต์ เล่าเบื้องหลังการถ่ายทำแฮร์รี่ พอตเตอร์อย่างไร

เคยสงสัยไหมว่าการเป็น 'รอน' สำหรับรูเพิร์ตหมายถึงการใช้ชีวิตวัยรุ่นในพื้นที่ทำงานเต็มรูปแบบ เขาเล่าเรื่องเล็กๆ ที่น่ารักเกี่ยวกับการพกกีตาร์ไปเล่นระหว่างพักถ่ายและการใช้เพลงเป็นวิธีปลดล็อกอารมณ์ก่อนเข้าฉาก ซึ่งทำให้เขาดูเป็นคนที่เข้าถึงอารมณ์ง่ายและไม่กลัวเปิดเผยความเปราะบาง รูปแบบการเล่าของเขามักเป็นเหมือนเพื่อนคุยที่นั่งจิบชากาแฟแล้วรำลึกถึงเรื่องบ้านๆ มากกว่าจะเป็นบทสัมภาษณ์แบบเป็นทางการ

อีกเรื่องที่ชอบคือเขาพูดถึงความอึดของการใส่ชุดจัดเต็มและเครื่องประดับบนตู้เสื้อผ้าที่บางครั้งทำให้เคลื่อนไหวลำบาก แต่กลับเป็นสิ่งที่ช่วยให้เขาเข้าใจรอนมากขึ้น—คอสตูมไม่ได้เป็นแค่ชุด แต่มันคือเครื่องมือที่ทำให้เขาแสดงนิสัยและมารยาทของตัวละครได้ชัดเจนขึ้น เหตุการณ์เล็กๆ อย่างการต้องทนความหนาวในฉากกลางแจ้งหรือการต้องเล่นซีนยาวกับมุกตลกที่ต้องคงคาแรกเตอร์ไว้ทำให้บทสนทนาของรูเพิร์ตน่าสนใจ เพราะมันเผยให้เห็นการทำงานเบื้องหลังที่คนดูมองไม่เห็น และในท้ายที่สุดเขาเล่าว่าความทรงจำพวกนี้คือสิ่งที่ยังติดตัวเขามาจนปัจจุบัน และนั่นทำให้การรับชมซ้ำแต่ละครั้งมีรสชาติเฉพาะตัว

ภาพจำแรกของฉันคือรูเพิร์ตยิ้มกว้างหลังเลิกถ่าย ก่อนที่ฉากต่อไปจะเริ่ม เขาพูดถึงเรื่องสภาพแวดล้อมการทำงานบนกองถ่าย 'Harry Potter' ด้วยความเรียบง่ายและสาระที่นักแสดงรุ่นใหม่ฟังแล้วได้ข้อคิด (นี่เป็นมุมมองของคนที่ชอบวิเคราะห์การแสดง) รูเพิร์ตมักเล่าเรื่องการทำงานร่วมกับทีมสตั๊นท์และสเปเชียลเอฟเฟกต์—เขาเล่าว่าการทำฉากเทคเดียวที่มีอารมณ์เข้มข้นต้องอาศัยการเตรียมร่างกายและจิตใจมากกว่าที่คนดูคิด เขาพูดถึงความสำคัญของการทำซ้ำซีนอย่างมีเป้าหมาย ไม่ใช่แค่ทำไปเรื่อยๆ จนเบลอ เรื่องราวการฝึกบินบนไม้กวาดถูกนำมาเล่าในแง่เทคนิค: ท่ายึด ท่าทางการมอง และการสื่อสารกับผู้กำกับเพื่อให้แต่ละซีนออกมาดูเป็นธรรมชาติ นอกจากนี้รูเพิร์ตเคยพูดถึงการจัดการกับเวลาถ่ายทำที่ยาวนาน—การพักผ่อนสั้นๆ ระหว่างเทคน้อยๆ ที่เพื่อนร่วมงานช่วยกันสร้างบรรยากาศผ่อนคลายถือเป็นสิ่งที่รักษาคุณภาพการแสดงไว้ได้ เขายังเล่าเรื่องการปรับตัวเมื่อบทเริ่มเข้มขึ้นว่าบทบาทเติบโตขึ้นพร้อมกับชีวิตจริงของเขา ซึ่งสอนให้ฉันเห็นว่าการเป็นนักแสดงต้องเติบโตทั้งทักษะและความเข้าใจในตัวละคร ว่าด้วยภาพรวม มุมมองของรูเพิร์ตทำให้เห็นว่ากองถ่ายไม่ใช่แค่ฉากและกล้อง แต่เป็นระบบการทำงานที่ต้องการการเคารพซึ่งกันและกัน

หลายคนอาจไม่คาดคิดว่า รูเพิร์ต กรินต์มักเล่าเรื่องกองถ่าย 'harry Potter' ด้วยโทนอ่อนโยนผสมมุกตลก จังหวะการเล่าเขาไม่เหยาะหยิ่งหรือยกตัวแบบคนดัง แต่เป็นคนที่เอาความทรงจำเล็กๆ บนกองถ่ายมาทำให้ชีวิตจริงของตัวละครดูมีมิติมากขึ้น ฉันติดตามบทสัมภาษณ์เก่าๆ ของเขามานานและชอบตรงที่เขามักพูดถึงเพื่อนนักแสดงมากกว่าการโปรโมตหนัง เช่นเรื่องการแกล้งกันหลังเลิกถ่าย ทั้งการซ่อนของในรถเข็นอุปกรณ์ หรือแกล้ง Daniel ด้วยมุกเด็กๆ จนทุกคนหัวเราะกันทั้งกอง

การพูดถึงบรรยากาศกองถ่ายรูเพิร์ตมักเน้นคำว่า 'ครอบครัว' เขาเล่าว่าการทำงานที่ 'Great Hall' หรือในสตูดิโอที่หนาวเหน็บบางครั้งกลับทำให้รู้สึกอบอุ่น เพราะมีการกินข้าวด้วยกันหลังเลิกกอง ผู้กำกับหลายคนมีสไตล์ต่างกัน และรูเพิร์ตก็ปรับตัวได้ดี—จากคำนำของผู้กำกับที่เน้นความน่ารักแบบคริส โคลัมบัส ไปสู่โทนที่จริงจังขึ้นของอัลฟอนโซ คัวร์รอน เขบอกว่ามันเป็นการเรียนรู้การเป็นนักแสดงจริงจังทั้งที่ยังเด็ก

สุดท้ายฉันชอบที่เขาไม่เก็บทุกอย่างเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ รูเพิร์ตเล่าเรื่องเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ เช่นการฝึกขี่ไม้กวาดจนเกือบล้ม หรือการต้องทำซ้ำซีนที่อารมณ์หนักๆ หลายเทค ซึ่งทำให้เขาและเพื่อนๆ ต้องหาวิธีปลดล็อกอารมณ์ด้วยมุกตลกเล็กๆ ในมุมหนึ่งการเล่าเรื่องของเขาทำให้ฉันเห็นว่าเบื้องหลังความยิ่งใหญ่ของหนังคือความเป็นมนุษย์ที่อบอุ่น และนั่นแหละที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงอยู่ในใจคนดูต่อไป