วรรณรูป ตรึงตากลบท ช่วยสร้างอารมณ์ในเรื่องได้อย่างไร?

เมื่อหอระเริงวสันต์ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของกลลวงล่มบัลลังก์ จากหญิงโลมเมืองผู้ถูกตราหน้า สู่ยอดพธูผู้กุมชะตามังกร นางคือยอดคณิกาที่มังกรหมายปอง... แต่เป็นยอดดวงใจที่บัณฑิตยอมแลกด้วยชีวิต มังกรผู้โอหังมองนางเป็นเพียงเครื่องบำเรอความใคร่ สั่งให้หน้าขานางกางออกเมื่อใดก็ได้ที่ต้องการ นางจึงต้องปรนเปรอเขาให้สิ้นสติอยู่ใต้ร่างเพื่อจะแอบมาเสพสมกับขุนนางหนุ่มผู้เป็นรักแท้ การลอบเล่นชู้กับคนที่มังกรตีตราไว้ มีโทษเพียงอย่างเดียวคือตาย! แต่ยิ่งเสี่ยง กามรสกลับยิ่งหวานล้ำ *นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป มีการบรรยายฉากร่วมเพศ ตัวละครมีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน -นางเอกเก่งเรื่องบนเตียง -หนึ่งหญิงสองชาย -กามสูตรจีนโบราณ -นางเอกสวยล่มเมือง

นิยายมีทั้งหมด 2 เรื่อง คือ กลรักรณพีย์ และ กรงรักรามินทร์ (พระเอกทั้งสองเรื่องเป็นเพื่อนกันค่ะ) กลรักรณพีย์ (รณพีย์ x พลอยชมพู) “อย่ามาแตะตัวฉัน” พลอยชมพูถอยห่างและส่งเสียงแข็งปรามอีกฝ่ายเมื่อเขากำลังยื่นมือหมายจะเชยคางของเธอ “อย่าหวงตัวไปหน่อยเลย เพราะถ้าคุณหวงตัวกับผม พ่อของคุณนั่นแหละจะเจ็บตัว” นี่หรือคนที่เธอเคยชื่นชมว่าเป็นสุภาพบุรุษ ตอนนี้เขาทำกับเธออย่างป่าเถื่อนและโหดร้าย เพียงเพราะต้องการที่จะใช้เธอเป็นเครื่องมือแก้แค้นพ่อของเธอ ผิดด้วยหรือที่เขาใจร้าย ในเมื่อเขาถูกกระทำให้เป็นแพะรับบาปว่าฆ่าพ่อตัวเองก่อน และเธอ...ก็เป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดที่เขาจะใช้ในการแก้แค้น กรงรักรามินทร์ (รามินทร์ x มีนานุช) ดวงตาของเธอ...มองไม่เห็น เพราะผลพวงจากการเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น อุบัติเหตุที่พรากแม่ของเธอไปตลอดกาล หากเป็นไปได้เธอก็อยากจะจากโลกนี้ไปพร้อมกับแม่ จะได้ไม่ต้องมาถูกคนเป็นพ่อบังคับให้แต่งงานกับคนที่พรากชีวิตแม่ของเธอไป เพราะต้องการเงินมาใช้หนี้

"นางใช้เรือนร่างเป็นเดิมพันเพื่อแลกหนี้เลือด... เขาใช้หัวใจแลกมาซึ่งความรักจอมปลอม" เฟิงชุ่ยหลาน ยอมพลีกายถวายตัวเป็นนางบำเรอให้ แม่ทัพหยางเจี้ยน ศัตรูผู้ฆ่าล้างตระกูล เพื่อหวังบดขยี้หัวใจเขาให้แหลกสลาย แต่เมื่อความจริงถูกเปิดเผยว่าเขาเป็นเพียง 'ดาบ' ที่ถูกหลอกใช้... นางจะเลือกสิ่งใด? ระหว่างความแค้นที่สุมอก หรือความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางรอยน้ำตา? บทสรุปของความรักที่เริ่มต้นด้วย 'แผนการ' จะลงเอยเช่นไร? เมื่อหนี้แค้นต้องชำระด้วย 'ชีวิต' และการให้อภัยต้องแลกมาด้วย 'ลมหายใจ' ของใครบางคน!

นางคือบุปผา ให้ความรู้สึกเย็นตา เปรียบดั่งดาราแห่งรัตติกาลมืดดำ ประดุจจันทร์ฉายในคืนค่ำนภาหม่น คนผู้หนึ่งชั่วชีวิตมิเคยขาดแคลน กลับรู้สึกแร้นแค้นเพียงใกล้ชิดนาง

ปากก็พูดว่าเธอเป็นแค่นางบำเรอ แต่พอเธอส่งรูปใส่ขุดว่ายน้ำไปให้ก็รีบทิ้งงานบินกลับมาทันที เสียงหวานที่อ้อนทำให้คนเย็นชาทั้งรักทั้งหลง คนมากประสบการณ์อย่างเมฆินทร์ก็ยอมสยบให้กับนางบำเรอที่เร่าร้อนจนเขาหลงไหล

นางตรึงใจรักเพียงบุรุษผู้เดียวอย่างมิอาจแลเหลียวผู้ใด เพราะใจที่ยึดมั่นเพียงเขาตั้งแต่แรกเห็นจึงปรับเปลี่ยนตัวเองครั้งใหญ่เพื่อเขา ทำทุกทางหมายเคียงคู่ วางกระบี่ถือพู่กันวาดคิ้ว กลายเป็นกุลสตรีดีงาม เรียบร้อยอ่อนหวาน มารยาทนุ่มนวลสูงส่งดุจธาราสวรรค์ นางลงทุนลงแรงทำทุกทางจนได้หมั้นหมายสมใจ ทว่าทั้งหมดกลับสูญเปล่า เมื่อเขาบอกกล่าวมาประโยคเดียวว่า ‘สตรีจืดชืดชวนหน่ายเช่นเจ้า ไม่คู่ควรกับข้า...’ แต่ไฉนอดีตคู่หมั้นผู้นี้กลับตามติดนางไม่ห่าง ทั้งใช้สารพัดเล่ห์กลให้นางดูแลอย่างไม่หวงแหนร่างกายเช่นนี้เล่า