ตอนที่ 1 คำโปรย+ปฐมบท+เกริ่นนำ

โปรย

‘หากปรารถนาหัวใจสุภาพชนมาครอง จำต้องเรียบร้อยอ่อนหวาน พึงสำรวมกิริยา นุ่มนวลอ่อนโยน มิอาจห้าวหาญเผยท่าทีก้าวร้าว อย่าทำให้ชายในดวงใจสะดุ้งหวาดกลัวเชียว’

ปฐมบท

ทุกปีงานเลี้ยงล่องเรือสำราญชมบุปผาผลิบานริมธารา

ล้วนจัดขึ้นที่ทะเลสาบหลวงแคว้นฉิน

ดรุณีน้อยวัยแรกแย้มจากสกุลชนชั้นสูงต่างลุกจากเตียงอุ่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่รับอรุณ เพื่อรับการปรนนิบัติแต่งกายให้งดงามที่สุดหมายเข้าร่วมงานให้ทันกาล

บุรุษวัยหนุ่มแน่นก็เช่นกันหลายคนต่างตบเท้าเข้าร่วมงานเพื่อได้ยลโฉมงามวัยสะพรั่ง เฟ้นหาว่าที่ภรรยา

แต่บางคนกลับถูกบังคับให้มาด้วยหน้าที่เท่านั้น

ครั้นได้เวลาเปิดงาน ทุกคนถูกเชิญขึ้นเรือร่วมลำ

บุรุษฝั่งซ้าย สตรีฝั่งขวา มีเชื้อพระวงศ์เป็นประธานพิธีเปิดงานคือองค์รัชทายาทและพระชายา

งานนี้เป็นเพียงงานเดียวในรอบปีของแคว้นฉินที่เปิดโอกาสให้ชายหญิงได้พบปะทำความรู้จักกันอย่างผ่าเผย

สตรีทั้งหลายตื่นเต้นกันมาก หากโชคดีย่อมเข้าตาบุรุษจากสกุลเรืองอำนาจเสริมบารมีให้จวนตน ใช้ชีวิตสุขสบายไปทั้งชาติ  แต่ก็มีสตรีบางคนที่ต้องมาตามคำสั่ง เพื่อทำตัวงามสง่าดุจนางพญาหมายเฟ้นหาบุรุษดีๆ ให้บิดามารดา เพิ่มวาสนาให้วงศ์ตระกูล

ทว่ากลับมีเพียงสตรีหนึ่งนางที่ทำตัวเรียบร้อยอ่อนหวานอย่างจงใจหมายมาดแค่บุรุษที่นางตรึงใจ หาได้มีผลประโยชน์ใด แม่นางน้อยผู้นี้มีชื่อเสียงที่ปรุงแต่งจนดีงามนามขจรขจายว่า เว่ยลี่

และบุรุษผู้เป็นเป้าหมายมุ่งหวังเป็นที่ต้องตาพึงใจของนางก็คือคู่หมั้นของนางนั่นเอง

ความคิดของเว่ยลี่ นางตั้งใจโปรยเสน่ห์ใส่คู่หมั้นของตัวเอง มิได้โปรยเสน่ห์ใส่คู่หมั้นของผู้อื่น คนย่อมทำได้เต็มที่ มิใช่เรื่องผิด

ส่วนบุรุษที่ได้รับการโปรยเสน่ห์ไม่เว้นวันคือ คุณชายรองจากจวนบัณฑิตชั้นสูง โจวอวี่...

วันนี้เว่ยลี่มาในชุดสีชมพูอ่อนหวาน ไล่ริ้วผสมผสานสีขาวดุจคลื่นบนผิวทะเลยามอาทิตย์อัสดงคงความเย้ายวนในระดับพอดี ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แลดูสูงส่งแต่ไม่หยิ่งทะนง คงไว้ซึ่งความอ่อนน้อมถ่อมตนแต่ไม่ต้อยต่ำขลาดเขลา บนศีรษะปักปิ่นระย้าที่งดงามพลิ้วไหว เสริมดวงหน้าผุดผาดให้ยิ่งโดดเด่นยวนใจ

รอยยิ้มของนางอ่อนโยน ยามเยื้องกรายทักทายสหายรอยยิ้มนั้นยิ่งเข้าที มองกี่ครั้งล้วนดึงดูดให้ต้องมองซ้ำ ไม่ว่ามิตรหรือศัตรู ดวงตาทุกคู่ล้วนมิอาจละจากนางได้

ครั้นทักทายสหายพอเป็นพิธี เว่ยลี่ก็เดินมาหาคู่หมั้นทันที รอยยิ้มประดับมุมปากตลอดเวลาเมื่อเจอหน้ากัน แววตาหยาดเยิ้มชวนเสน่หาปานนั้น

“พี่อวี่...”

สุ้มเสียงไพเราะเสนาะโสตยิ่งนัก กลิ่นกายหอมกรุ่นกระทบจมูกโด่งสันเข้าไปถึงโพรงอก หากแต่ร่างสูงสง่าเพียงหันมานิ่งๆ

ใบหน้าหล่อเหลาของโจวอวี่แขวนรอยยิ้มนุ่มนวลสำรวมเฉกสุภาพชนจากตระกูลมหาบัณฑิต แต่ดวงตากลับเย็นชามาก

“น้องเว่ยลี่”

เขาทักทายกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

แต่นั่นมิอาจกลบความปิติยินดีในแววตากลมโตฉ่ำหวานของดรุณีอ่อนเยาว์วัยแรกรัก นางยังคงแย้มยิ้มงดงามดุจบุปผา “เราไปนั่งจิบชาฝั่งนั้นดีหรือไม่เจ้าคะ?”

โจวอวี่ลอบถอนหายใจไร้สุ้มเสียง ขณะผายมือเดินนำหน้า กิริยาสุขุมถือตัว “เชิญน้องเว่ยลี่”

เว่ยลี่ก้มหน้าสะเทิ้นอาย รักษาจริตมารยาทเข้าทีเหมาะสม หาจุดตำหนิมิได้

ทุกอากัปกิริยาล้วนคู่ควรกับคุณชายตระกูลบัณฑิตชั้นสูงทุกประการ แววตาที่ลอบมองแผ่นหลังสง่างามเผยซึ่งอาการตรึงใจ

หนึ่งบุรุษรูปงามสูงศักดิ์ หนึ่งสตรีแสนดีเลิศล้ำ ทั้งสองนั่งจิบชาชมบุปผาเคียงคู่กัน เกิดเป็นภาพคู่รักราวกับอยู่ในห้วงฝัน

พวกเขาทำเอาคนทั้งเรือต่างเมียงมองด้วยความริษยานัยน์ตาร้อนผ่าว

ช่างเป็นคู่ยวนยางดุจสวรรค์สร้างโดยแท้...

ความคิดนั้นคล้ายล่องลอยวนเวียนรอบกายคนทั้งสอง

เว่ยลี่ลอบมองเสี้ยวหน้าคมสันของคู่หมั้นอย่างขัดเขินตลอดเวลา ในขณะที่โจวอวี่กลับไม่เหลียวมามองสบตานางเลยสักหน

คนหนึ่งชัดเจนว่าหลงใหลมีใจ ปรารถนาแต่งงานโดยไว

แต่อีกคนกลับครุ่นคิดตลอดเวลาว่าจะใช้วิธีใดถอนหมั้นนางดี...

อารัมภบท

“สตรีจืดชืดชวนหน่ายเช่นเจ้า ไม่คู่ควรกับข้า”

นี่คือเหตุผลของคนตรงหน้า เขาต้องการถอนหมั้นนาง

สาวน้อยที่เดิมทีหลุบตาอย่างสงบเสงี่ยมเผยรอยยิ้มอ่อนโยนตลอดเวลา บัดนี้เพียงปาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนช้าๆ แววตาที่เคยสดใสค่อยๆ มืดทะมึนก่อนจะแข็งกร้าวและเผยโทสะอันร้อนแรงยิ่งกว่าหินอัคคี

ไม่มีแล้วแม่นางผู้แสนดีน่ารักอ่อนหวานอยู่ในจารีตกฎเกณฑ์ดีงาม

นางยังไม่ทันถามว่าหญิงผู้นั้นเป็นใคร เหตุใดถึงอยู่กับเขาในคืนลอยโคม เพียงเดินขึ้นหน้าในปราดเดียว พริบตาหมัดเล็กอันทรงพลังพลันซัดเต็มใบหน้าอันหล่อเหลา

นางมิใช่แค่ตบหน้าอย่างที่เขาคาดการณ์แต่กลับต่อยตีคน  ชายหนุ่มตกตะลึง เบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง ไฉนดรุณีผู้นี้ถึงเปลี่ยนไป ไยนางคล้ายมิใช่คนเดิมที่เรียบร้อยจนน่าเบื่อหน่าย

“เจ้า...” ยังไม่ทันเอ่ย กลับเป็นนางที่ซัดเข้าที่สันกรามอีกหมัดพร้อมตวาดก้องข่มขวัญ

“เจ้าลูกเต่าหน้าเหม็น วันนี้มารดาจะทำให้เห็นว่าสิ่งใดเรียกว่าอยู่มิสู้ตาย...”

และแล้วบุรุษผู้หนึ่งถึงได้รู้ซึ้งถึงคำว่าทุรนทุรายเมื่อนางลงมือ

เกริ่นนำ

จ้าวเล่อเสีย นางคือท่านหญิงที่ได้รับความรักจากทุกคน                 มีชีวิตอิสรเสรีเต็มที่ มีบิดาเป็นชินอ๋อง มีมารดาเป็นจอมยุทธ์หญิง มีพี่ชายใหญ่เป็นท่านประมุขแห่งสำนักอันดับหนึ่งของยุทธภพ              มีพี่ชายรองเป็นชินอ๋องซื่อจื่อเก่งกาจทั้งศาสตร์บุ๋นและมีฝีมือเชิงบู๊

ด้วยเหตุนี้ นิสัยจ้าวเล่อเสียจึงเถรตรงผ่าเผยและโผงผาง

ดีมาดีกลับ ร้ายมาย่อมตอบแทนให้ย่อยยับกันไปข้าง 

กระทั่งนางอายุสิบหกปีได้ท่องเที่ยวโลกกว้างตามลำพัง  จนได้เจอรักแรกพบกับบุรุษผู้หนึ่งซึ่งเป็นคุณชายลูกผู้ดีตระกูลมหาบัณฑิต แม่นางน้อยจึงปรับเปลี่ยนตัวเองครั้งใหญ่เพื่อเขา กลายเป็นกุลสตรีดีงาม เรียบร้อยอ่อนหวาน มารยาทนุ่มนวลสูงส่งดุจธาราสวรรค์ นางลงทุนลงแรงทำทุกทางจนได้หมั้นหมายสมใจ                ทว่าทั้งหมดกลับสูญเปล่า เมื่อเขาบอกกล่าวมาประโยคเดียวว่า ‘สตรีจืดชืดชวนหน่ายเช่นเจ้า ไม่คู่ควรกับข้า...’

แต่ไฉนอดีตคู่หมั้นผู้นี้กลับตามติดนางไม่ห่าง ทั้งใช้สารพัดเล่ห์กลให้นางดูแลอย่างไม่หวงแหนร่างกายเช่นนี้เล่า

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้ไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ชาติใด

ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง

ทุกตัวอักษรเกิดจากจินตนาการทั้งหมด

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ขอให้ทุกท่านมีความสุขและสนุกกับจินตนาการ

ด้วยรัก

หลี่หง