สิงสถิตฉายที่โรงหนังจนถึงวันไหน

เคยได้ยินชื่อ 'สิงสถิต' จากเพื่อนที่คลั่งซีรีส์ไทยอยู่พักใหญ่ ตอนสุดท้ายก็ลองดูจนครบ มันเป็นละครลึกลับสยองขวัญที่ผสมผสานตำนานผีสิงกับปมครอบครัวได้น่าติดตามมาก เรื่องย่อเริ่มจาก 'พลอย' (รับบทโดย ญาญ่า อุรัสยา) ย้ายกลับบ้านเก่าที่มีประวัติศาสตร์มืดหลังพ่อเสียชีวิต เธอพบว่ามีวิญญาณผู้หญิงคนหนึ่งพยายามสื่อสารผ่านกระจก สิ่งที่เริ่มเป็นแค่ความเชื่อก็ค่อยๆ กลายเป็นภัยคุกคามจริงจังเมื่อเหตุประหลาดเกิดขึ้นรอบตัว น้องชายของเธอ 'ต้น' (หนุ่ม ศรราม) เริ่มมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปราวกับถูกควบคุม จุดเด่นอยู่ที่การสร้างบรรยากาศ ฉากบ้านเก่าโบราณที่เต็มไปด้วยร่องรอยอดีตถูกถ่ายทำได้สมจริงจนขนลุก บทบาทของญาญาทำออกมาได้ดีมาก โดยเฉพาะตอนที่ตัวละครต้องสู้กับความกลัวและค้นหาความจริงเกี่ยวกับแม่ที่หายสาบสูญไปตั้งแต่เด็ก

เปิดโลกของ 'สิงสถิต' ด้วยเสียงเพลงที่หลอมรวมความลึกลับเข้ากับความตื่นเต้น! เพลงเปิดอย่าง 'KAIKAIKITAN' โดย Eve เป็นเพลงที่หลายคนติดหูจากท่อนฮุกที่เต็มไปด้วยพลัง ส่วนเพลงปิดอย่าง 'บัตรเข้าชม' โดย Yama ก็ให้ความรู้สึกลึกลับแต่ซ่อนความน่ารักไว้ นอกจากนี้ยังมีเพลงประกอบฉากสำคัญๆ ที่แต่งโดย Satoru Kosaki อย่าง 'Specialz' ที่ใช้ในฉากต่อสู้ โดยเฉพาะท่อนกลองกับเบสที่สร้างอารมณ์ดุดันได้ดีมาก บทเพลงเหล่านี้ไม่ใช่แค่ประกอบเรื่องแต่ช่วยเล่าเรื่องราวผ่านเสียงดนตรีจริงๆ

แว่วเสียงเพลงจาก 'The Witcher' ยังคงก้องอยู่ในหูทุกครั้งที่พูดถึง 'สิงสถิต' ภารกิจดัดแปลงครั้งนี้หยิบเอาแก่นแห่งนิยายแฟนตาซีชั้นเลิศของอันเดรย์ ซาปคอฟสกี มาถ่ายทอดใหม่ในรูปแบบภาพยนตร์ไทย แม้จะปรับเปลี่ยนบางองค์ประกอบเพื่อให้เหมาะกับบริบทท้องถิ่น แต่จิตวิญญาณของเกรัลท์แห่งริเวียและโลกอันโหดร้ายที่เต็มไปด้วยเวทย์มนต์ยังปรากฏชัด สิ่งที่ทำให้ประทับใจคือการเลือกนำเสนอธีม 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' ของตัวละคร ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของต้นฉบับ ตัวเอกของเราอาจไม่ใช่ฮีโร่สวมหมวกขาว แต่คือนักล่าสัตว์ปีศาจที่ต้องดิ้นรนกับทางเลือกอันเลวร้ายระหว่างสิ่งชั่วร้ายสองด้านเสมอ

หนังเรื่อง 'สิงสถิต' ดูเหมือนจะมีกระแสตอบรับดีพอควรจากแฟนๆ ในบ้านเรา แต่ทางผู้สร้างยังไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับภาคต่อนะ ถ้าดูจากรูปแบบของหนังแนว supernatural แบบนี้ ส่วนใหญ่ถ้าจะมีภาคต่อก็มักจะประกาศภายใน 1-2 ปีหลังภาคแรก ถ้าเทียบกับหนังต่างประเทศอย่าง 'The Conjuring Universe' ที่มักจะทยอยออกภาคต่อเรื่อยๆ แต่สำหรับเมืองไทยอาจต้องใช้เวลานิดหน่อยเพราะกระบวนการผลิตค่อนข้างซับซ้อน จากที่ได้ยินมาว่ามีการพูดคุยกันในทีมงานเรื่องความเป็นไปได้ของภาคต่อ แต่ต้องดูปฏิกิริยาของผู้ชมและรายได้จากการฉายรอบแรกก่อน คงต้องรออีกสักพักถึงจะได้คำตอบที่ชัดเจน

เป็นหนังที่ผสมผสานความหลอนกับดราม่าได้อย่างลงตัว ทำให้ผู้ชมทั้งขนลุกและซาบซึ้งไปพร้อมกัน สิ่งที่พิเศษคือการเล่าเรื่องผ่านฉากในห้องสมุดที่ดูอ้างว้างแต่แฝงไปด้วยความทรงจำ บรรยากาศมืดทึบที่ตัดกับแสงไฟอุ่นๆ สร้างความรู้สึกอึดอัดได้ไม่ยาก ตัวละครหลักแสดงออกถึงความเจ็บปวดและการดิ้นรนหาความจริงได้อย่างน่าประทับใจ แม้บางช่วงจะดูเชื่องช้า แต่เมื่อถึงจุดไคลแม็กซ์ทุกอย่างก็เชื่อมโยงกันอย่างสมเหตุสมผล ถ้าต้องให้คะแนนคงอยู่ที่ 8.5/10 เพราะถึงจะไม่ใช่หนังสยองขวัญที่สมบูรณ์แบบ แต่ก็ทิ้งความประทับใจไว้ไม่น้อย