บทนำ

“ข้ายอมมีชีวิตอยู่ต่อเพียงแค่เสี้ยวเวลาหนึ่งกับนาง แต่จะไม่ยอมมีชีวิตที่ไร้นางแม้แต่ชั่วอึดใจ”

เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นไม่ไกล เรียกสติของคนที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่ริมลำธารให้รู้สึกตัว ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยก่อนพบว่าความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างยังคงไม่ปรานีเขาแม้แต่น้อย

ความเจ็บปวดแสนสาหัสนี้มีจุดเริ่มตั้งแต่มาจากช่วงต้นขา ไล่ขึ้นไปยังแผ่นหลัง กระทั่งเป็นเหตุให้ร่างทั้งร่างยากที่จะขยับ

คิ้วเข้มขมวดมุ่นก่อนรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดค่อยๆ พยุงตัวขึ้นนั่ง

            “ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย ใครก็ได้!”

เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือยังคงดังจนเขารู้สึกรำคาญ จะว่าไปไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีจึงหันเหความสนใจไปยังต้นเสียง ที่เขาทำเช่นนั้นก็เพราะกำลังหงุดหงิดเต็มที่

ร่างกายของเขายังคงต้องการเวลาในการพักฟื้น หากยังคงมีเสียงรบกวนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ เขาจะหลับลงได้อย่างไรเล่า!!

คิดเช่นนั้นมือใหญ่ก็ล้วงเข้าไปหยิบถุงปักใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ ในถุงนั้นมียาลูกกลอนสามเม็ด เขาเลือกหยิบเข้าปากสองเม็ด จากนั้นก็ยิ้มออกมาเพราะรู้สึกว่าร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันทีที่ยาละลายในปาก

“ช่วยด้วย!!!”

เสียงนั้นยังคงดังอยู่ไม่ไกล ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนผินหน้าไปมอง “พวกเจ้ารีบไสหัวไปเสีย มิเช่นนั้นจะหาว่าข้าไม่ไว้ไมตรี”

เสียงเกียจคร้านเอ่ยขึ้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดของเขา ทำให้บุรุษอีกคนที่กำลังคร่อมอยู่บนร่างอรชรของอิสตรีชะงักการกระทำทั้งหมด

“นายท่าน ช่วยข้าด้วย! คนผู้นี้เป็นโจร เขาเข่นฆ่าผู้คน...”

ใบหน้ามอมแมมของหญิงสาวหันมามองเขาอย่างมีความหวัง เสื้อผ้าของนางหลุดลุ่ยฉีกขาดจนแทบไม่อาจปิดบังเรือนร่างอันขาวผ่องน่าหลงใหล

“เจ้าเป็นใคร! ไสหัวไปเสียตั้งแต่ที่ข้ายังใจดี หาไม่...” บุรุษที่ถูกกล่าวอ้างว่าเป็นโจรสายตากร้าวขึ้น

“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ แต่พวกเจ้าไปส่งเสียงที่อื่น ข้ารำคาญ” ชายหนุ่มยังคงมีท่าทีเยือกเย็น แม้ว่าตัวเองจะบาดเจ็บจนแทบขยับตัวไม่ได้ก็ตาม

“สารเลว”

โจรหนุ่มคว้าร่างของหญิงสาวขึ้น ทว่าไม่ระวังจึงทำให้เสื้อท่อนบนของนางฉีกขาด ร่างเล็กร่วงลงไปกองกับพื้น ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น

นางล้มลุกคลุกคลานด้วยท่าทางน่าสงสาร เลือกที่จะขอความช่วยเหลือจากบุรุษที่นอนบาดเจ็บอยู่ริมลำธาร มากกว่าอยู่รอให้เจ้าโจรใจทรามย่ำยี เมื่อสบตาดุดันกับเขา ดวงตาของนางก็ฉายแววอ้อนวอน

“ท่านจอมยุทธ์ช่วยข้าด้วย ได้โปรดเถิด” นางละล่ำละลักบอกเขา

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า นางเป็นของข้า ข้าเจอก่อน!” เสียงเจ้าโจรใจหยาบตะคอกดังลั่น

“ข้าก็มิได้รั้งนางเอาไว้นี่”

ชายหนุ่มผู้ซึ่งหญิงสาวอ้อนวอนให้เขาช่วยพลันเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าที่มีคราบเลือดแห้งเกรอะกรังเย็นเยียบน่ากลัวจนทำให้โจรผู้นั้นชะงัก กระนั้นเขาก็ยังทำใจกล้าเข้ามาดึงร่างน้อยออกไป ติดตรงที่ว่ามือของนางยื่นออกมารั้งข้อมือใหญ่ของเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

คิ้วเข้มเลิกขึ้นจดจ้องใบหน้าน่าสงสารของนาง

หญิงสาวผู้นี้อายุราวๆ ยี่สิบ หากเขาคาดไม่ผิดนางน่าจะอายุไล่เลี่ยกันกับเหยียนหว่านเอ๋อร์ น้องสาวและสหายที่ดีที่สุดของเขา ซึ่งบัดนี้ลงหลักปักฐานอยู่ที่หุบเขามังกรหลับ

มองมือน้อยๆ ที่เกาะกุมข้อมือของเขาเอาไว้แน่น ในใจหวนนึกไปถึงวันที่เขาจากมา

‘พี่ใหญ่ ท่านกลับมาเร็วๆ นะ รองเท้าหนังกวางคู่ใหม่ที่ท่านทำให้ข้ายังไม่เสร็จ ดังนั้นกลับมาทำให้เสร็จด้วย’

เสียงเล็กเจื้อยแจ้วของเหยียนหว่านเอ๋อร์ น้องสาวร่วมสาบานของเขาคล้ายดังอยู่ข้างหู ตอนพูดนางเองก็จับมือของเขาไว้เช่นนี้เหมือนกัน

“ปล่อยนาง”

เขาพูดประโยคนั้นออกมาด้วยท่าทีเฉยชา น้ำเสียงหรือก็เรียบเฉย ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบเลือดค่อยๆ หันไปมองชายหนุ่มอีกคน กระทั่งพบว่าอีกฝ่ายยังคงดึงแขนเล็กเรียวของหญิงสาวเอาไว้อย่างไม่ยินยอม

“อะไรนะ เจ้า!... เจ้าจะไปยมโลกอยู่แล้วยังอยากสอดมือเข้ามายุ่งกับผู้อื่นอีก”

ท่าทีดูแคลนนั้นไม่ได้นำความประหลาดใจมาแต่อย่างใด เพราะไม่ว่าใครเห็นสภาพเช่นนี้ก็สมควรคิดเช่นนั้นอยู่แล้ว ร่างกายร่อแร่คล้ายยืนแทบไม่อยู่ บวกกับบาดแผลที่กระจายอยู่ทั่วร่าง

“หากอยากตายนัก ดี! เช่นนั้นอย่าหาว่าข้ารังแกคนใกล้ตายแล้วกัน” โจรหนุ่มผู้นั้นดึงดาบออกมา

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่นางขอความช่วยเหลือ

มองดูเขาซัดก้อนหินที่อยู่ใกล้มือออกไป แม้จะเป็นเพียงหินก้อนเล็กๆ ทว่าเมื่อบวกกับกำลังภายใน ก้อนหินธรรมดาก็กลับกลายเป็นอาวุธสังหารได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ร่างของโจรหนุ่มชะงัก ทันทีที่ก้อนหินนั้นกระแทกเข้ากับลำคอ ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งคล้ายไม่อยากเชื่อ ดวงตาเบิกโพลงก่อนจะค่อยๆ ล้มลงกระแทกโครมลงกับพื้น

ลงมือครั้งนี้แม้เป็นการออกแรงเล็กน้อย หากแต่สือเจี้ยนหาวไม่คาดว่าเขาจะบาดเจ็บมากถึงเพียงนี้ การที่เขาตกลงมาจากหน้าผาหุบเขาหมาป่า ทำให้ร่างทั้งร่างทั้งภายนอกและภายในบอบช้ำ หากไม่ใช่ว่าก้นหุบเหวคือแม่น้ำ ป่านนี้เขาคงหมดลมหายใจไปแล้วกระมัง

ยาสองเม็ดเมื่อครู่ช่วยให้เขามีกำลังขึ้นมาเล็กน้อย และเพียงพอที่จะไปจากที่นี่ ทว่ามันไม่พอที่จะฟื้นกำลังภายใน ดังนั้นหากเขายังฝืนใช้กำลังภายในออกไป ยิ่งจะทำให้ร่างกายที่ร่อแร่กลับแย่กว่าเดิม เพราะตอนนี้แม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับตัวยังไม่มี

‘ข้าให้ยาไปก็เพื่อให้ท่านรักษาชีวิตตัวเอง แต่ท่านกลับเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อช่วยผู้หญิงเรอะ’

คล้ายเสียงเดือดดาลของเหยียนหว่านเอ๋อร์ดังแว่วเข้ามาในหู “ได้ ได้ เจ้าพูดถูก ข้านี่มันยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ ใครใช้ให้ข้านึกถึงเจ้าเวลามองนางเล่า”

เขาถอนหายใจออกมาพร้อมกับพึมพำเสียงเบา ดวงตาดุดันค่อยๆ ปิดลง ไม่นานเขาก็หมดสติไปโดยไม่ได้หันมามองหญิงสาวที่เขาเพิ่งจะช่วยเหลือเอาไว้แม้แต่น้อย