หนังหลวงพี่เท่ง บทภาพยนตร์เขียนโดยใคร

ย้อนกลับไปตอนที่ได้ดูหนังเรื่อง 'หลวงพี่เท่ง' ครั้งแรก ความรู้สึกคือหัวเราะไม่หยุดเพราะเคมีของนักแสดงตลกที่ถูกจับมารวมกันอย่างลงตัว ในแง่ของรายชื่อนักแสดงหลักที่คนจำได้มากที่สุด ต้องพูดถึง 'เท่ง เถิดเทิง' ที่รับบทเป็นตัวเอกซึ่งเป็นจุดดึงของหนัง เขาเป็นคอมเมเดียนที่มีสไตล์เสียงและการแสดงที่ชัดเจน ทำให้บทหลวงพี่ที่ผสมความเฮฮาและความกวนเข้ากันได้ดี นอกจากเขาแล้วหนังยังมีนักแสดงสมทบคนดังที่ช่วยเติมสีสันให้เรื่อง เช่นนักแสดงตลกจากวงการอีกหลายคนที่มาร่วมสร้างมุกและฉากฮา ทำให้ภาพรวมของหนังกลายเป็นคอมเมดี้ฉบับไทยที่จำง่าย แสดงให้เห็นว่าบทและนักแสดงเป็นหัวใจสำคัญของ 'หลวงพี่เท่ง' เพราะนอกจากตัวเอกแล้วตัวละครรองที่เล่นเป็นเพื่อนพระหรือคนในชุมชนก็มีส่วนสำคัญในการผลักดันมุก บรรดานักแสดงรองมักเป็นคนที่คุ้นหน้าจากรายการตลก ทำให้คนดูที่รู้จักพวกเขารู้สึกเชื่อมโยงกับภาพยนตร์ เช่นนักแสดงที่มักรับบทตัวตลกข้างๆ หรือนักแสดงสมทบที่สร้างสถานการณ์พาให้ตัวเอกเดือดร้อนหรือป่วน ซึ่งทั้งหมดนี้ช่วยให้เรื่องราวเดินหน้าและมีจังหวะตลกที่ดี แต่ละคนมีจังหวะการเล่นมุกที่ต่างกัน ทำให้ฉากตลกไม่ซ้ำซาก ท้ายที่สุดนั้นสิ่งที่ประทับใจคือการรวมทีมนักแสดงที่คนไทยคุ้นเคย สร้างความรู้สึกอบอุ่นและสนุกแบบเข้าถึงง่าย เพราะแม้บทจะไม่ได้ซับซ้อน แต่การเลือกนักแสดงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวทำให้ภาพรวมของ 'หลวงพี่เท่ง' อยู่ในใจคนดูได้ยาวนาน สำหรับใครที่ชอบหนังตลกสไตล์ไทยเรื่องนี้ยังเป็นตัวอย่างที่ดีของการเล่นมุกแบบเรียบง่ายแต่ได้ผล ส่วนตัวคิดว่าพลังของนักแสดงตลกคือสิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ยังถูกพูดถึงจนถึงทุกวันนี้

ใครจะไปลืมหน้าตาดุแต่ตลกของหลวงพี่เท่งเมื่อฉากเริ่มเขย่าหัวเราะ—ผมยังยืนยันเลยว่าเวอร์ชันต้นฉบับนำแสดงโดย 'เท่ง เถิดเทิง' ซึ่งเป็นคนที่เสกมุขท่าทางให้ตัวละครนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ฉันชอบการบาลานซ์ระหว่างความเคร่งครึมแบบพระกับความสาวกตลกร้ายๆ ที่เขาสอดแทรกไว้ นั่นทำให้บทหลวงพี่เท่งไม่ใช่แค่ตัวตลกธรรมดาแต่กลายเป็นตัวละครที่คนจำได้ยาวนาน การเลือกนักแสดงแบบนี้ทำให้ฉากหลายฉากมีเวทีให้เขาโชว์ไหวพริบ ส่วนองค์ประกอบอย่างการแต่งหน้า ฉาก และจังหวะคัตช่วยขับให้มุขหลายช็อตเข้าทางและโดดเด่นขึ้น เหมือนเวลาที่ดูหนังตลกสมัยก่อนซึ่งให้ความรู้สึกเป็นกันเองแบบเดียวกับ 'พี่มาก..พระโขนง' แต่รสชาติแตกต่างกันไป ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมหลวงพี่เท่งต้นฉบับถึงยังถูกพูดถึงอยู่ทุกวันนี้

แฟนหนังฉลามอย่างเราอยากเล่าความจริงที่ชัดเจนเลยว่า บทภาพยนตร์ของหนังเรื่อง 'Jaws' ซึ่งคนไทยมักเรียกสั้น ๆ ว่า 'ฉลาม' มีสองคนที่เป็นคนเขียนหลัก คือ Peter Benchley กับ Carl Gottlieb โดยเครดิตมาตรฐานของหนังปี 1975 ระบุว่า บทภาพยนตร์เขียนโดย Peter Benchley และ Carl Gottlieb โดย Benchley เป็นผู้เขียนนวนิยายต้นฉบับชื่อเดียวกันก่อน แล้วเขียนร่างบทสำหรับหนัง ส่วน Gottlieb ซึ่งเป็นนักเขียนบทและนักแสดงตลกเข้ามาแก้ไขและปั้นบทจนออกมาเป็นรูปเป็นร่างสำหรับการถ่ายทำจริง ผลงานที่ออกมาจึงเป็นการผสมผสานระหว่างโครงเรื่องจากนวนิยายของ Benchley กับฝีมือการปรับจังหวะ การตัดต่อบท และบทพูดจาก Gottlieb ที่เน้นการสร้างความตึงเครียดและความเรียลิสติกของตัวละคร การทำงานร่วมกันของทั้งคู่กลายเป็นหัวใจสำคัญของความสำเร็จ โดยคนหนึ่งให้เนื้อหา แนวคิด และตัวละครจากนวนิยาย ส่วนอีกคนปรับภาษาและจังหวะสำหรับภาพยนตร์จนเข้มข้นขึ้น หนังเวอร์ชันภาพยนตร์ตัดหลายฉากและรายละเอียดจากหนังสือ เช่น พล็อตรองและความสัมพันธ์บางส่วนนอกเหนือจากการไล่ล่าฉลามขนาดยักษ์ ทำให้โฟกัสไปที่ความกลัวในทะเล การเผชิญหน้าของตัวละครหลักสามคน และการสร้างบรรยากาศสยองที่ชวนลุ้นตลอดการฉาย นอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าว่าเส้นบทพูดบางประโยคสุดคลาสสิก เช่น "You're gonna need a bigger boat" เกิดขึ้นจากการเล่นกันบนเซ็ตและการด้นสดของนักแสดง ซึ่งช่วยเพิ่มความเป็นมนุษย์ให้ตัวละครได้มากกว่าคำที่เขียนไว้ในฉบับแรก มุมมองเชิงประวัติศาสตร์ย้ำว่า Benchley เองหลังจากความสำเร็จของหนังและหนังสือมีการเปลี่ยนท่าทีในภายหลัง เพราะรู้สึกว่าผลงานของตัวเองอาจมีผลกระทบต่อน้ำเสียงเชิงลบต่อฉลามในโลกจริง เขาจึงหันมาสนับสนุนการอนุรักษ์และรณรงค์ให้ความเข้าใจเกี่ยวกับสัตว์ทะเลชนิดนี้ ส่วน Gottlieb ก็ยังคงได้รับการยกย่องในฐานะคนที่ช่วยเปลี่ยนงานเขียนนิยายให้กลายเป็นบทภาพยนตร์ที่มีจังหวะและโทนที่เหมาะกับการสร้างความหวาดกลัวบนจอใหญ่ เมื่อรวมกับการกำกับของ Steven Spielberg ผลลัพธ์ที่ได้จึงเป็นหนังที่ยังคงถูกพูดถึงและวิเคราะห์ในแง่บทภาพยนตร์จนถึงวันนี้ ส่วนความรู้สึกส่วนตัว บทของ 'Jaws' ทำให้เข้าใจว่าการปรับงานจากหน้ากระดาษสู่จอภาพยนตร์ไม่ใช่แค่การถ่ายโอนเรื่องราว แต่ต้องใช้การตีความ จังหวะ และการเลือกตัดทอนเพื่อให้เกิดความตึงเครียดสูงสุด การที่สองคนนี้ร่วมกันสร้างบททำให้หนังมีทั้งโครงเรื่องที่แข็งแรงและบทสนทนาที่เป็นธรรมชาติ ซึ่งยังทำให้เรานั่งไม่ติดเก้าอี้เมื่อดูฉากไล่จับฉลามอยู่ดี

ฉันชอบเปรียบเทียบสองเวอร์ชันของ 'หลวงพี่เท่ง' เสมอเพราะมันชัดเจนว่าโทนของหนังกับละครเดินคนละเส้นทาง ในมุมมองของคนที่ดูหนังโรงก่อนแล้วมาตามละคร ผมรู้สึกว่าฉบับหนังให้ความตลกฉับพลันและจังหวะเข้มข้นกว่า—มุกมักเป็นแบบสั้น กระแทก แล้วจบด้วยภาพตัดที่ไว เสียงประกอบกับการตัดต่อช่วยดันมุกให้แรง เช่น ฉากไล่ลาที่ใช้มุมกล้องและเสียงเพื่อเพิ่มคอมเมดี้ ทำให้หัวเราะได้ง่ายในเวลาอันสั้น กลับกันฉบับละครอาศัยเวลาขยายตัวละครและความสัมพันธ์ ฉันเห็นการใส่ฉากเงียบๆ หรือบทสนทนาเรียบๆ ที่ให้ความละมุนและมีชั้นเชิง บทบางตอนจึงให้ความรู้สึกอบอุ่นมากขึ้น แม้มุกจะไม่ระเบิดแบบหนัง แต่กลับทำให้เราเข้าใจแรงจูงใจของตัวละครมากขึ้น สำหรับคนดูที่ชอบความลึกของตัวละคร ฉบับละครจึงมีคุณค่าในแบบของมัน

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ดู 'หลวงพี่เท่ง' ผมรู้สึกได้เลยว่าสองกลุ่มคนให้ค่ากับหนังคนละแบบ: คนดูทั่วไปมักหัวเราะกับมุกแล้วให้คะแนนค่อนข้างโอเค ขณะที่นักวิจารณ์มองว่ามุกหลายจังหวะยังหยาบหรือขาดความกลมกล่อม จึงมักได้คะแนนต่ำกว่า ความต่างนี้สะท้อนจากรีวิวรวมบนเว็บต่าง ๆ — ผู้ชมมักให้คะแนนเฉลี่ยอยู่ราว 6–7/10 (หรือประมาณ 60–70%) ในขณะที่รีวิวเชิงวิชาการและนักวิจารณ์หลายสำนักมักให้ราว 4–5/10 (40–50%) ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับหนังตลกที่ขายมุกและคาแร็กเตอร์เป็นหลัก ในมุมของผมที่โตมากับหนังตลกแบบบ้าน ๆ รูปแบบการแสดงและมุกของตัวละครใน 'หลวงพี่เท่ง' ยังมีเสน่ห์เฉพาะตัว แม้มุกบางช็อตจะล้าสมัยหรือเกินจริงไปหน่อย แต่ฉากที่เล่นกับการเป็นพระแล้วโดนสถานการณ์โลกโมเดิร์นกลับทำได้ตรงจุด คนดูที่เข้ามาเพื่อหาเสียงหัวเราะจึงมักให้คะแนนดีกว่า ส่วนสื่อมวลชนหรือคนที่ดูจากมุมมองภาพยนตร์ศาสตร์มักจะชี้ว่าเรื่องขาดการพัฒนาเนื้อหาและคอนเท็กซ์เชิงสังคม ทำให้คะแนนวิจารณ์ตกลงไป ถาตินิดหนึ่ง ถึงคะแนนจะต่างกัน แต่ผมคิดว่าควรมองคะแนนให้สัมพันธ์กับเจตนาของหนัง: ถามว่ามันทำให้คนหัวเราะไหม — ผู้ชมจำนวนมากตอบว่าใช่ และนั่นสะท้อนในสกอร์ผู้ชม ถามว่ามันมีคุณค่าทางศิลป์หรือเปล่า — นั่นคือพื้นที่ที่นักวิจารณ์มักให้ค่อนข้างต่ำกว่า สรุปสั้น ๆ ว่า 'หลวงพี่เท่ง' มักได้คะแนนผู้ชมประมาณ 6–7/10 ขณะที่นักวิจารณ์ให้อยู่ที่ประมาณ 4–5/10 แต่ถ้าคุณชอบหนังตลกสไตล์ตรงไปตรงมา แค่ต้องเข้าใจว่ามันไม่ใช่หนังเพื่อการวิเคราะห์เชิงลึกมากนัก

บอกตามตรงว่า 'หลวงพี่เท่ง' เป็นหนังที่ผสมความฮาแบบบ้าน ๆ กับความอบอุ่นของชุมชนได้ลงตัว เรื่องย่อสั้นๆ คือเล่าเรื่องของตัวละครหลักชื่อเท่ง คนธรรมดาที่มีนิสัยขี้เล่นและมักพัวพันกับความวุ่นวายในชีวิต การเปลี่ยนผ่านจากชีวิตเดิมไปสู่การบวชด้วยเหตุผลเฉพาะตัวทำให้เกิดเหตุการณ์ชวนหัวและการเรียนรู้ทางใจไปพร้อมกัน หนังไม่ได้ตั้งใจหยิบยกประเด็นหนัก ๆ ให้รู้สึกเครียด แต่กลับใช้มุขตลกท้องถิ่น พฤติกรรมของตัวละคร และความสัมพันธ์ระหว่างชาวบ้านกับวัดเป็นจุดขาย ทำให้ดูเพลินได้ทั้งครอบครัว ฉากเด่นที่ยังติดตาคือพิธีบวชที่เต็มไปด้วยความอลหม่านและมุขขำขัน ทั้งการเตรียมงานที่ผิดพลาด เสื้อผ้าผิดขนาด และการปะทะกันของบุคลิกตัวละครรอบ ๆ วัด ฉากให้ทานใส่บาตรเช้าก็ทำออกมาแบบเรียบง่ายแต่น่ารัก เพราะมีการเล่นมุกกับการที่เท่งพยายามปรับตัวให้เข้ากับพรหมวิหารทั้งหลาย เช่น การฝึกสมาธิที่กลายเป็นการง่วงจนก่อเรื่อง หรือฉากทำงานรับใช้ชุมชนที่เปลี่ยนจากงานหนักเป็นโอกาสให้เกิดมิตรภาพใหม่ ๆ นอกจากนี้ยังมีฉากคอมเมดี้ในตลาดหรือบนถนนที่ใช้ภาพและจังหวะการตัดต่อช่วยเพิ่มอารมณ์ขันจนคนดูหัวเราะตามได้อย่างเป็นธรรมชาติ นอกจากมุขตลกแล้วหนังยังมีฉากซึ้ง ๆ ที่ช่วยบาลานซ์โทนของเรื่อง เช่น ช่วงที่เท่งต้องเผชิญกับอดีตหรือคนที่เขาพลาดพลั้งแล้วต้องแสดงความรับผิดชอบ ฉากพูดคุยกับพระอาวุโสเกี่ยวกับความหมายของการบวชหรือการให้อภัยมีพลัง แม้จะไม่ดราม่าจัดก็ยังทำให้เห็นมุมมองการเติบโตของตัวละครอย่างชัดเจน ฉากเล็ก ๆ อย่างการปล่อยนก ปล่อยปลา หรือแม้แต่การนั่งเงียบ ๆ ฟังเสียงลมในวัด ถูกจัดวางให้เป็นช่วงพักให้ใจของผู้ชมได้ย่อยมุกฮาและความคิดไปพร้อมกัน ฉากจบมักเน้นความเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น เป็นการย้ำว่าเป้าหมายของหนังคือการให้รอยยิ้มและความสงบใจมากกว่าการสอนบทเรียนหนัก ๆ มุมมองโดยรวมคือหนังเรื่องนี้เหมาะกับคนที่ต้องการความบันเทิงแบบไม่ซับซ้อน แต่ยังคงได้ความหมายดี ๆ เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงและการเชื่อมต่อกับผู้อื่น เสียงดนตรีและโทนสีภาพช่วยขับความสนุกให้ดูสดใส ตลอดจนตัวละครรองที่ชวนให้หัวเราะได้ไม่แพ้พระเอก ทำให้ภาพรวมทั้งเรื่องดูเป็นมิตรและเข้าถึงง่าย หนังทิ้งความรู้สึกอิ่มเอมแบบเงียบ ๆ หลังจากที่ปิดจอ และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ยังอยากหยิบมาเปิดดูซ้ำอีกเป็นครั้งคราว เพราะมันทำให้ยิ้มได้โดยไม่ต้องคิดเยอะ

เรื่องนี้ไม่ได้เกิดจากนิยายโดยตรง แต่ฉันมองว่า 'หลวงพี่เท่ง' คือการผสมผสานระหว่างตัวละครที่ถูกออกแบบมาเพื่อความตลกกับภาพลักษณ์พระในสังคมที่ผู้สร้างนำมาบิดให้กลายเป็นมุกประชดประชัน การเล่าในงานภาพยนตร์และสเตจมักเน้นช็อตขบขัน เช่น การเข้าใจผิดทางภาษา หรือบทสนทนาที่แฝงประชดชีวิต มากกว่าจะพยายามเล่าเรื่องชีวประวัติของใครคนหนึ่งจริงๆ บทแบบนี้สะดวกต่อการเล่นมุก เพราะเปิดช่องให้คนทำคอนเทนต์ดัดแปลงได้ง่าย ฉันชอบที่ตัวละครมีมิติ แม้จะเป็นคอมเมดี้ แต่ก็สะท้อนความจริงบางอย่างเกี่ยวกับวิธีที่สังคมมองพระสงฆ์และการศรัทธา สุดท้ายฉันคิดว่าการรับชมต้องแยกระหว่างความบันเทิงกับข้อเท็จจริง ถ้าตั้งใจดูแบบมีอารมณ์ขันก็จะสนุก แต่ถ้าคาดหวังให้มันเป็นเรื่องจริงจังหรืออิงประวัติ ก็อาจผิดหวังได้ เหมือนกับการดูละครตลกเรื่องอื่น ๆ ที่สร้างขึ้นเพื่อล้อเลียนมากกว่าบันทึกชีวิตจริง

ลิสต์แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งที่มีชื่อเสียงในไทยมักจะเป็นจุดเริ่มต้นดี ๆ เมื่อต้องการดู 'หลวงพี่เท่ง' แบบถูกลิขสิทธิ์ เพราะหลายเจ้าเปิดให้เช่าหรือซื้อหนังเก่า ๆ เป็นครั้งคราว โดยเฉพาะแพลตฟอร์มของผู้ให้บริการดาวน์โหลด/เช่าแบบจ่ายครั้งเดียวอย่าง Google Play Movies หรือ Apple TV ที่มักมีหมวดหนังไทยให้เลือกซื้อแบบดิจิทัล นอกจากนี้ยังมีบริการจำหน่ายหนังแบบเป็นช่องทางของ YouTube Movies ซึ่งบางครั้งสตูดิโอหรือผู้จัดจำหน่ายเลือกใช้เป็นช่องทางอย่างเป็นทางการในการปล่อยหนังคลาสสิกหรือคอมเมดี้เก่า ๆ เมื่อพูดถึงสตรีมมิ่งรายเดือน บริการในประเทศอย่าง 'MONOMAX' และแพลตฟอร์มของทีวีดิจิทัลอย่าง 'TrueID' มักมีคอลเล็กชันหนังไทยค่อนข้างหลากหลาย และบางเรื่องที่หายากอาจกลับมาปรากฏบนแพลตฟอร์มเหล่านี้เป็นช่วง ๆ เพราะสัญญาลิขสิทธิ์กับผู้จัดจำหน่ายเปลี่ยนไป-มา ฉันชอบวิธีที่แพลตฟอร์มเหล่านี้มักใส่ข้อมูลต้นสังกัดของหนังไว้ใต้หน้ารายละเอียด ทำให้รู้ว่าหนังมาจากสตูดิโอไหน ถ้าชื่อผู้จัดจำหน่ายตรงกัน แปลว่าดูผ่านช่องทางนั้นถือว่าถูกลิขสิทธิ์ พูดแบบตรง ๆ ก็อยากให้มองหาเวอร์ชันที่มีโลโก้สตูดิโอหรือหน้าระบุว่าเป็นการจำหน่ายโดยผู้ผลิตอย่างเป็นทางการ เพราะคุณภาพภาพ-เสียงและซับไตเติลจะดีกว่าแหล่งไม่เป็นทางการเยอะ ผมมักเลือกจ่ายเช่าหนังดิจิทัลเมื่อต้องการความคมชัดและการรองรับบนทีวีใหญ่ หากอยากเก็บไว้ดูยาว ๆ ก็ซื้อแบบดิจิทัลหรือหาแผ่นดีวีดี/บลูเรย์จากร้านที่น่าเชื่อถือ สรุปคือ ถ้าเป้าหมายคือความถูกลิขสิทธิ์ ให้มองหาช่องทางที่มีการระบุผู้จำหน่ายอย่างชัดเจนและรองรับการชำระเงินอย่างเป็นทางการ จะสบายใจทั้งเรื่องคุณภาพและการสนับสนุนผลงานภาพยนตร์ของไทย

เคยสงสัยว่าหนังตลกไทยยุคก่อนๆ อย่าง 'หลวงพี่เท่ง' จะมีเวอร์ชันรีมาสเตอร์หรือฉบับพิเศษไหม เพราะความทรงจำจากเทป VHS กับแผ่น VCD/DVD มันคาบเกี่ยวกันจนภาพและเสียงต่างกันชัดเจนในใจของแฟนหนังหลายคน เมื่อมองจากมุมคนที่สะสมของเก่าและติดตามการจัดจำหน่าย ผมเห็นว่าผลงานแนวตลก-บันเทิงสไตล์นี้มักถูกปล่อยซ้ำในรูปแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า—VCD ในยุคแรก ตามด้วย DVD แบบ Standard Definition และบางครั้งก็มีการอัดใหม่สำหรับการออกอากาศทางทีวีที่ผ่านกระบวนการกรองสัญญาณเล็กน้อย ทำให้ภาพดูสะอาดขึ้น แต่ไม่ถึงระดับ HD หรือ Blu-ray แบบที่เรียกว่ารีมาสเตอร์อย่างเป็นทางการ การที่ไม่มีข้อมูลการโปรโมตอย่างกว้างขวางสำหรับการรีมาสเตอร์ระดับโรงภาพยนตร์หรือ Blu-ray จึงทำให้ผมคาดว่ายังไม่มีการลงทุนทำรีมาสเตอร์ครบถ้วนจากเจ้าของลิขสิทธิ์ อีกด้านหนึ่ง สิ่งที่น่าสนใจก็คือความหลากหลายของฉบับที่อยู่ในตลาด—บางแผ่นอาจใส่เบื้องหลังหรือภาพยนตร์ตัวอย่าง บางฉบับเป็นชุดรวมหนังตลกยุคหนึ่งกับคำบรรยายไทยที่ปรับปรุงแล้ว แต่สิ่งเหล่านี้ไม่เท่ากับการทำ restoration แบบดิจิทัลเต็มรูปแบบ เช่น การล้างฟิล์มต้นฉบับ ปรับสีระดับมืออาชีพ หรือบันทึกเสียงใหม่ในรูปแบบสเตอริโอ/5.1 สำหรับคนที่ติดตาม ผมคิดว่ามันยังต้องอาศัยแรงผลักดันจากแฟนๆ หรือสตูดิโอที่เห็นความคุ้มค่าทางการตลาด จึงจะมีเวอร์ชันพิเศษในระดับสูงออกมาได้ หากชอบสะสม ผมแนะนำเก็บแผ่นที่มีซับไตเติ้ลหรือมีฟุตเทจพิเศษไว้ เพราะนั่นมักเป็นสิ่งที่หายากและเก็บคุณค่าทางประวัติศาสตร์ไว้ได้ดีกว่าการฉายแบบลอยๆ ในทีวี ปิดท้ายด้วยความรู้สึกแบบคนที่ชอบฟังเสียงหัวเราะในภาพยนตร์รุ่นเก่า—ถ้ามีรีมาสเตอร์จริงๆ คงเป็นของขวัญสำหรับคนรุ่นก่อนและคนรุ่นใหม่ที่อยากเห็นของโปรดในคุณภาพที่ดีขึ้น