สัญญาลับกับท่านรอง นิยาย & เรื่องราว

“คุณหนูใหญ่รู้จักคนเขียนหนังสือปกขาว เจ้าได้บอกเรื่องนี้กับนางหรือไม่ว่า ให้เก็บเป็นความลับ” “บอกพ่ะย่ะค่ะ แต่นางก็มีข้อแลกเปลี่ยนด้วยพ่ะย่ะค่ะ” รองแม่ทัพฉือรีบบอกองค์เหนือหัว “อย่างไร?”

ลู่ไป๋เยว่จึงจำเป็นต้องปิดปากเขาด้วยซาลาเปาสองก้อนใหญ่เพื่อไม่ให้คุณชายรองนำเรื่องนี้ไปฟ้องผู้อื่นโดยเฉพาะมารดากับย่าของเขา หญิงสาวชวนคุณชายรองเข้ามาเจรจาในห้องส่วนตัวพลางขอต่อรองให้เขารักษาความลับในครั้งนี้ “อย่าบอกผู้อื่นได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าไม่อยากให้ท่านแม่เดือ ดร้อน”

"ท่านอ๋องน้อย หากพวกเราร่วมมือกัน เราจะสามารถพลิกสถานการณ์นี้ได้ หม่อมฉันหวังว่าท่านอ๋องจะสามารถเก็บความลับนี้ไว้ได้เพคะ" เฉิงโจวชิงยิ้มบาง ๆ "ข้าสัญญา ในฐานะพันธมิตรลับ ข้าจะไม่เปิดเผยสิ่งใด แต่เจ้าต้องระวัง อย่าประมาทพระชายารอง นางมีอำนาจมากกว่าที่เจ้าเห็น"

ผู้จัดการฝ่ายพยายามสร้างความเป็นกันเองให้ทั้งสองฝ่าย แต่ผู้จัดการคงลืมสังเกตสีหน้าของท่านรองประธานว่าตอนนี้เป็นอย่างไร “ขอคุยกับท่านรองเป็นการส่วนตัวจะขอมากไปไหมคะ พอดีงานนี้เป็นความลับมาก กลัวข้อมูลจะหลุดไปน่ะค่ะ” เธอกวาดสายตาไปยังผู้จัดการฝ่ายขายและเลขาคนสนิทของอาชวิน

การให้อีกฝ่ายยอมตกลงข้อเสนอด้วยวิธีข่มขู่ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องเลย “คุณชายรอง ถ้าใช้ความลับมาเจรจา ข้าคิดว่าอย่าดีกว่าขอรับ” “เอาน่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าแค่หาโอกาสให้ข้าได้เจรจากับพวกเขาอีกครั้ง เรื่องอื่นข้าจัดการเอง หากท่านพ่อถาม ก็แค่บอกว่าไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าไม่รู้เรื่อง”

สิรดาคาดคั้น ตอนนี้เธอกำลังทำหน้าที่เพื่อนที่ดีของอัญญารินทร์จนลืมนึกไปว่าถ้าเป็นเรื่องจริงผู้ชายตรงหน้าก็คือเจ้านายของเธอ “เอ่อ...คือ....” “คุณคือรองประธานใช่ไหม” “ครับ” เพราะไม่รู้ปฏิเสธยังไงอธิปัตย์เลยยอมรับด้วยความจำนนต่อหลักฐาน “คุณมาหลอกเพื่อนของฉันทำไมคะ”

“ก็เพราะเหตุนี้นาราถึงหนีมาตลอด แต่พี่ว่ามันถึงเวลาแล้วที่นาราจะต้องเผชิญกับความจริง ก่อนที่เขาจะเจอสัญญาจ้าง” “สัญญาฉบับนั้นมันมีอยู่จริงเหรอคะพี่อั๋น” “มีสิพี่เป็นคนร่างสัญญาเองกับมือสัญญา ทั้งสองฝ่ายแยกกันเก็บคนละฉบับ ”

ดังนั้น เผยซือเหนียนจึงเรียกทนายความมาร่างสัญญาการลงทุนในทันที จากนั้นก็เซ็นชื่อลงในสัญญาต่อหน้าอธิบดีกรมการบิน ส่วนอธิบดีกรมการบิน ก็เรียกให้คนไปหยิบสัญญาปกปิดความลับมา และยื่นให้กับเผยซือเหนียน เผยซือเหนียนเซ็นชื่อลงในสัญญาปกปิดความลับอย่างไม่ลังเล

เธอถามขึ้นอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะเอนตัวเข้ามาใกล้ ๆ ท่านรองคล้ายจะหลอกให้เขาพูดคำคำนั้นออกมา “ก็รู้อยู่แล้ว จะมาหลอกถามกันทำไม” “ต้องแบบนี้สิคะ ค่อยชื่นใจหน่อย ไปทำงานต่อก่อนนะคะท่านรองประธาน ไว้เจอกันตอนเย็นค่ะ”

ไม่ใช่แค่เรื่องผู้หญิง แต่มันคือการหักหน้าทางการเมือง ในจังหวะที่ท่านรองกำลังต้องการภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด “ติดต่อมัน...ฉันจะคุยกับมันเอง” ท่านรองลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของท่านเย็นลง นิ่งขึ้น และอันตรายยิ่งขึ้น »—⚝—«