หนังไทยใหม่2019 ใครกำกับหนังที่คนพูดถึงมากที่สุด?

โลกออนไลน์มีความเห็นหลากหลายเรื่องหนังผีที่เข้าฉายช่วงนี้ และถ้าเทรนด์วัดจากการพูดคุยบนแพลตฟอร์มสั้นๆ กับคลิปรีแอ็กแบบไวรัล หนังที่คนมักยกชื่อมากที่สุดในมุมนี้คือ 'Evil Dead Rise' ซึ่งกำกับโดย Lee Cronin ฉากตัดต่อจังหวะเร็ว การใช้มุมกล้องแบบใกล้ชิด และเลือดสาดทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อคุยในคลิปรีแอ็กและมุกมีมเต็มฟีด เนื้อหาที่ดิบและไม่ปรานีของหนังเรื่องนั้นทำให้คนรุ่นใหม่พูดถึงด้วยโทนตื่นเต้นและชอบความโหดพอๆ กับเสียงวิจารณ์ที่แบ่งฝักฝ่าย เหตุผลที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าชื่อนี้เด่นในวงกว้างมาจากการผสมกันของความคาดหวังแบบนีโอ-คลาสสิกกับการตีความใหม่ที่คมและรวดเร็ว มุมมองส่วนตัวคือความกล้าที่ผู้กำกับใช้กับองค์ประกอบเสียงและภาพทำให้ฉันถูกดึงเข้าไปจนลืมเวลา รู้สึกเหมือนกลับไปดูหนังสยองขวัญยุคคลาสสิกแต่มีพลังสมัยใหม่ให้ลุกขึ้นพูดถึงได้ไม่หยุด

บรรยากาศวงการหนังไทยช่วงนี้คึกคักสุด ๆ เพราะมีหนังใหญ่ที่คนพูดถึงเยอะเรื่องหนึ่งซึ่งเน้นความบันเทิงแบบฉูดฉาด ทั้งการตลาดและโปสเตอร์ทำได้ดีจนคนเห็นแล้วหยุดพูดคุยไม่ได้ ฉันรู้สึกว่าแนวทางของหนังเรื่องนี้พาแฟนทั่วไปกลับมาดูหนังในโรงอีกครั้ง เพราะมันผสมผสานความฮา แอ็คชั่น และความดราม่าได้กลมกล่อม เหมือนพัฒนาแนวทางจากหนังอย่าง 'Bad Genius' ที่เคยเป๊ะทั้งการเล่าเรื่องและการจัดจังหวะ แต่ครั้งนี้เน้นงานภาพและซาวด์ที่อลังการกว่าเดิม ส่วนหนึ่งที่ทำให้คนพูดถึงคือนักแสดงนำซึ่งมีแฟนคลับหนาแน่น ทำให้การโปรโมทบนโซเชียลเด้งแรงมาก มุมมองส่วนตัวคือถึงแม้หนังจะโดดเด่นเรื่องการผลิตและการตลาด แต่ฉันก็ชอบช่วงที่หนังใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับตัวละคร ทำให้ฉันหัวเราะและซึ้งไปพร้อมกัน นี่แหละคือเหตุผลที่เพื่อน ๆ ในกลุ่มแชทส่งสติกเกอร์เกี่ยวกับหนังนี้กันไม่หยุด — เป็นหนังที่ดูแล้วรู้สึกคุ้มค่าตั๋วและคุยต่อได้หลายวัน

เพลงที่คนไทยพูดถึงกันมากในช่วงนี้สำหรับหนังฉบับภาษาไทยน่าจะเป็น 'What Was I Made For?' จาก 'Barbie' — ท่อนโซโล่ของ Billie Eilish มันถูกยกให้เป็นเพลงที่คนหยุดคุยกันไม่ได้ทั้งในคอมเมนต์และในวงแชทเพื่อน ความรู้สึกตอนฟังครั้งแรกคือความเงียบก่อนปรบมือ, ฉันรู้สึกเหมือนถูกโยนเข้าไปกลางความทรงจำวัยเด็กที่ผสมกับความขมบาง ๆ เพลงนี้ไม่ได้แค่เป็นจังหวะประกอบ แต่กลายเป็นตัวแทนของประเด็นหนัง เลยเห็นคนทำคัฟเวอร์ภาษาไทยเยอะ และคลิปใน TikTok ที่ใช้เพลงนี้ประกอบภาพความทรงจำส่วนตัวก็มีคนแชร์กันมากจนเห็นได้ชัด มันเป็นหนึ่งในเพลงประกอบที่ทำให้หนังกลายเป็นปรากฏการณ์ทางปฏิสัมพันธ์มากกว่าการดูหนังจบแล้วจบไป

แนะนำเลยว่าหนังที่เป็นกระแสปี 2019 และยังคุ้มค่าดูคือ 'Friend Zone'。 ถ้าชอบความสัมพันธ์ที่ไม่ใช่แค่รักกับไม่รัก เรื่องนี้จับความอึดอัด ความขำ และความจริงจังของการติดอยู่ในสถานะแฟนแปลก ๆ ได้พอดีมาก ผมชอบการเดินเรื่องที่เล่นกับมุกประจำวันและบทสนทนาที่ฟังแล้วรู้สึกเหมือนเพื่อนกำลังเล่าเรื่องให้ฟัง ฉากที่ตัวละครยืนคุยกันใต้ฝนแล้วสารภาพความไม่แน่นอนของความสัมพันธ์เป็นฉากที่เรียกทั้งหัวเราะและเจ็บปวดได้ในเวลาเดียวกัน เพลงประกอบกับสไตล์ภาพช่วยทำให้หนังไม่หนักเกินไปแม้จะมีประเด็นจริงจัง อีกอย่างที่ชอบคือการใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในฉากชีวิตประจำวัน—ของที่ตกบนพื้น การแอบมองผ่านกระจก—ซึ่งทำให้รู้สึกเชื่อมต่อกับตัวละครได้ง่าย ถาหากมองหาอะไรดูคลายเครียดพร้อมมีแง่คิด หนังนี้ตอบโจทย์ได้ดีและยังคงดูได้สนุกแม้จะผ่านมาหลายปี

การปิดฉากของ 'The Platform' ทำให้ฉันต้องหยุดคิดนานขึ้นกว่าภาพยนตร์ทั่วไป ฉากสุดท้ายที่ตัวละครส่งเค้กหรือเด็กลงไปในช่องว่างของระบบชั้นวางอาหาร กลายเป็นสัญลักษณ์ที่คนพูดถึงกันหนัก—ไม่ใช่แค่เพราะความโหดของสภาพแวดล้อม แต่มันเชิญชวนให้ตั้งคำถามว่าการเปลี่ยนแปลงจริงๆ เกิดขึ้นได้ไหมเมื่อระบบยังคงเหมือนเดิม ฉันรู้สึกว่าบทสรุปมันตั้งกับดักความรู้สึกของคนดู: มีความหวังบางอย่าง แต่ก็ถูกกลืนด้วยความเป็นไปได้ของความล้มเหลว สิ่งที่ทำให้มันน่าจดจำคือการไม่ยอมให้คำตอบชัดเจน ฉันคุยกับเพื่อนหลังดูและเราพบว่าแต่ละคนตีความต่างกันไป บางคนมองว่าเป็นการเสียสละเพื่อคนอื่น บางคนมองว่าเป็นเทคนิคประชดเสียดสีของระบบสังคม การปิดฉากแบบนี้ยังสะท้อนถึงประเด็นทางสังคมที่หนังพยายามหยิบไปเล่น—ความเหลื่อมล้ำ ความเห็นแก่ตัว และการไม่ยอมรับความเป็นมนุษย์ของกันและกัน สำหรับฉัน มันเป็นบทสรุปที่ยังคงก้องอยู่ในหัวเพราะมันไม่ปล่อยให้ฉันสบายใจ แต่ก็ไม่ทิ้งช่องว่างให้สิ้นหวังแบบตรงไปตรงมาด้วย

การได้เฝ้าดูงานศิลป์ที่ท้าทายมุมมองของคนดูทำให้ผมตื่นเต้นเมื่อคิดถึงผลงานของผู้กำกับคนนี้ งานของ 'อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล' มักพาเราไปไกลกว่าพล็อตเรื่องทั่วไป — มีทั้งความฝัน ความทรงจำ และการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมที่ละเอียดอ่อน ผมชอบวิธีที่เขาใช้ภาพนิ่ง ๆ และจังหวะช้า ๆ เพื่อชวนให้คนดูคิดต่อ จนน้ำเสียงของหนังกลายเป็นบทสนทนาเงียบ ๆ ระหว่างผู้ชมกับตัวเอง คนที่ติดตามเทศกาลหนังนานาชาติคงรู้สึกได้ว่าเมื่อหนังของเขาปรากฏตัว มันมักเป็นโอกาสให้วงการหนังไทยถูกพูดถึงอีกครั้ง ผมมักหวังว่าในปีหน้าจะมีผลงานใหม่ ๆ ที่ยังคงท้าทายทั้งรูปแบบและเนื้อหา เพราะหนังแบบนี้ไม่เพียงเติมเต็มเซสชั่นดูเดี่ยวตอนกลางคืน แต่ยังขยายขอบเขตการสนทนาทางสังคมได้ด้วย มันเป็นการลงทุนเวลาในการดูที่ให้ผลตอบแทนทางความคิดเยอะจริง ๆ

แฟนหนังไทยอย่างฉันมักจะย้อนดูสีสันและสไตล์ของผู้กำกับคนหนึ่งเสมอ เพราะงานเขาเหมือนการระบายสีบนผ้าใบเก่าที่เติมชีวิตใหม่ให้กับภาพยนตร์ไทย รุ่นของฉันโตมากับการดู 'Tears of the Black Tiger' ครั้งแรก แล้วก็ต้องยอมรับว่าฉากที่ใช้สีสดจัดแบบไม่กลัวจะเสียดสีสังคมยังติดตา ฉากยิงปืนที่เต็มไปด้วยฟิล์มเก่าๆ ทำให้รู้สึกว่ามีทั้งความโรแมนติกและการล้อเลียนภาพยนตร์คาวบอยผสมกันอย่างกลมกลืน เรื่องถัดมาที่ทำให้หลงรักการเล่าเรื่องแบบไม่ตรงไปตรงมาคือ 'Citizen Dog' — หนังที่ผสมความเพ้อฝันกับชีวิตประจำวันในกรุงเทพฯ ได้อย่างสนุกและอบอุ่น รายละเอียดเล็กๆ อย่างการใช้มุมกล้องและเพลงประกอบช่วยสร้างโลกที่ไม่เหมือนใคร ผู้กำกับคนนี้ไม่กลัวจะใช้สัญลักษณ์แปลกๆ เพื่อสื่อเรื่องราว ทำให้ฉากธรรมดาๆ กลายเป็นเรื่องมหัศจรรย์ เมื่อมองย้อนกลับ งานของเขาทำให้ฉันชอบการออกแบบภาพและการเล่นกับโทนสีในหนังไทยมากขึ้น มันให้ความรู้สึกเหมือนเจอคนที่กล้าทดลองและไม่ยึดติดกับสูตรสำเร็จ แค่นั้นก็ทำให้รู้สึกว่าโรงหนังไทยมีมุมมองที่สดใหม่และน่าติดตามขึ้นอีกเยอะ

ฉันรู้สึกว่าซีรีส์ที่กำลังถูกพูดถึงมากที่สุดบนทรูไอดีในตอนนี้คือเรื่องที่จับจังหวะชีวิตวัยรุ่นกับความสัมพันธ์จนคนดูรู้สึกอินตามได้ง่าย เรื่องแบบนี้มักมีประเด็นเล็กๆ น้อยๆ ที่กลายเป็นมุมฮิตให้คนทำคลิปสั้นและเมมมจับซ้ำ ๆ ไม่ว่าจะเป็นฉากสารภาพรักในคาเฟ่ เพลงประกอบที่ติดหู หรือเคมีของนักแสดงคู่หลักที่ทำให้แฟนคลับตั้งทฤษฎีไปไกลกว่าตอนจบ พอเป็นซีรีส์แนวนี้ ช่องทางออนไลน์อย่างทรูไอดีก็ได้เปรียบตรงการปล่อยคลิปเบื้องหลังและสตอรี่วีดีโอสั้น ๆ ที่ช่วยกระจายไวรัล ฉันชอบมองว่าความสำเร็จส่วนหนึ่งมาจากการเล่าเรื่องที่ไม่ใส่ร้ายใครมากเกินไป แต่เน้นรายละเอียดเล็กๆ ของชีวิตประจำวันจนคนดูกลับมาหยิบเรื่องราวเหล่านั้นมาคุยกันต่อบนโซเชียล ท้ายที่สุด ความฮอตของซีรีส์แนวนี้ไม่ได้มาจากพล็อตดราม่ายิ่งใหญ่เสมอไป แต่เป็นการสร้างมู้ดและตัวละครที่ดูมีพื้นที่ให้จินตนาการต่อ ฉากหนึ่งฉากที่เต็มไปด้วยแสงไฟอ่อน ๆ หรือบทสนทนาสั้น ๆ ระหว่างสองตัวละครสามารถกลายเป็นสีสันให้ชุมชนแฟนคลับตั้งกระทู้และทำแฟอาร์ตได้ ซึ่งนั่นแหละคือเหตุผลที่ผู้คนยังพูดถึงมันไม่หยุด

คำตอบอาจจะไม่ตรงไปตรงมานัก แต่สิ่งที่ฉันอยากบอกคือคำว่า 'หนังออนไลน์ไทยเรื่องยอดฮิตปีล่าสุด' มันกว้างมากและมักไม่มีชื่อผู้กำกับเดียวที่ตอบทุกคนได้ตรง ๆ\n\nฉันมักเห็นว่าผลงานที่กลายเป็นกระแสบนแพลตฟอร์มต่าง ๆ มาจากสองทางหลัก: บางครั้งคือผู้กำกับหน้าใหม่ที่ทำหนังแนวสยองขวัญหรือคอมเมดี้ฉับไวจนโดนใจกลุ่มคนดูออนไลน์ อีกทางคือผู้กำกับที่มีผลงานเดิม ๆ ในวงการแล้วย้ายมาทำหนังเฉพาะทางสำหรับสตรีมมิ่ง ซึ่งทั้งสองกรณีทำให้ชื่อผู้กำกับปรากฏชัดเมื่อคนเริ่มคุยกันในคอมเมนต์ ฉันเลยบอกได้ว่าไม่มีคำตอบเดียวถ้าคุณไม่ได้ระบุชื่อหนัง แต่จากมุมคนดู ฉันดีใจที่วงการกำกับไทยมีทั้งเลือดใหม่และรุ่นเก๋ามาผลัดกันสร้างผลงานให้ติดกระแส

น่าแปลกใจที่กระแสพูดถึงนักแสดงคนหนึ่งทะยานขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันมองว่าใน 'หนังสามสาว' นักแสดงที่คนพูดถึงมากที่สุดมักเป็นคนที่รับบทเป็นพี่คนกลางหรือคนที่มีปมในเรื่อง เพราะบทแบบนี้เปิดโอกาสให้แสดงอารมณ์ได้หลากหลาย ตั้งแต่ฉากเงียบขรึมไปจนถึงฉากระเบิดอารมณ์ที่คนดูจำได้ เช่นฉากเผชิญหน้ากับคนในครอบครัว ซึ่งเทคนิคการแสดงละเอียดอ่อนจะทำให้คลิปสั้นๆ ไปไวรัลบนโซเชียลได้เร็ว มุมมองของฉันเห็นชัดว่าความเป็นที่พูดถึงไม่ได้วัดแค่ชื่อเสียงก่อนหน้านั้น แต่อยู่ที่ว่าซีนไหนถูกตัดต่อไปลงฟีด บทสัมภาษณ์ไหนสะกิดคนดู และแฟนๆ หยิบโมเมนต์ไหนไปทำมส์ ถ้านักแสดงคนนั้นมีซีนสำคัญที่คนเอาไปแชร์เยอะ ก็จะกลายเป็นประเด็นสนทนา เช่นเดียวกับฉากพีคใน 'Little Women' ที่ตัวละครกลางได้รับคำชมเพราะจังหวะอารมณ์และบทที่เปิดพื้นที่ให้โชว์ฝีมือ สรุปแบบไม่เคร่งครัดคือ นักแสดงที่คนพูดถึงมากสุดมักเป็นคนที่ได้รับบทมีมิติ ถูกแสงถูกมุมกล้องและมีคลิปสั้นที่คนหยิบไปแชร์บ่อยๆ — นี่แหละเหตุผลที่ชอบติดตามกระแสหลังหนังฉาย เห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แล้วตื่นเต้นทุกที