อลิซในแดนนรกภาค 2 จะเข้าฉายเมื่อไหร่ในไทย

โปสเตอร์แรกของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ทำให้ฉันตื่นเต้นอยากดูตั้งแต่เห็นครั้งแรก ฉันยังจำความตื่นเต้นที่เดินเข้ารอบสื่อในวันฉายได้ชัด — ภาพแฟนตาซีจัดเต็ม สีสันสด และการออกแบบฉากที่ดูอลังการจริง ๆ หนังเรื่องนี้เข้าฉายในไทยเมื่อ 27 พฤษภาคม 2016 ซึ่งเป็นช่วงปลายเดือนพฤษภาคมที่หลายคนรอคิวดูหนังบล็อกบัสเตอร์สุดสัปดาห์กันพอดี ในมุมมองของคนที่ชอบสเกลงานสร้าง ฉากที่เกี่ยวกับ 'Time' ทำให้รู้สึกว่าเขียนออกมาได้กลมกลืนกับโลกของอลิซ ถึงแม้โทนเรื่องจะต่างจากภาคแรก แต่การมาดูที่โรงหนังในวันเปิดก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนได้หลุดเข้าไปในโลกอีกใบ แล้วก็จำได้ว่าผู้คนรอบ ๆ ฉันหัวเราะและซาบซึ้งในหลายฉาก — เป็นประสบการณ์ดูหนังที่น่าจดจำและเหมาะกับการนัดเพื่อนออกไปดูพร้อมกัน

ข่าวดีสำหรับแฟนๆของ 'อลิซในแดน มรณะ' คือซีซั่น 2 ถูกปล่อยพร้อมกันบน Netflix ทั่วโลกในวันที่ 22 ธันวาคม 2022 ตอนที่ซีรีส์ชุดนี้ลงพร้อมกันแบบนี้ ทำให้คนไทยสามารถดูได้ทันทีผ่าน Netflix ประเทศไทยโดยไม่ต้องรอเลื่อนวันฉายแบบทีละภูมิภาค ฉันคุ้นกับการรอคอยซีรีส์ต่างประเทศบ่อย ๆ แต่กรณีนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องเวลา เหมือนกับเหตุการณ์ที่เคยเกิดกับ 'Squid Game' ที่ทุกคนดูพร้อมกันทั่วโลก อีกเรื่องที่ชอบคือความใส่ใจด้านซับไตเติลและเสียงพากย์ของ Netflix ในเวอร์ชันไทยมักมีซับไทยให้ทันที และบางครั้งมีพากย์ไทยเมื่อซีรีส์ได้รับความนิยมสูง ฉันเลยแนะนำให้เช็กในแอปก่อนเริ่มดูว่าจะใช้ซับหรือพากย์แบบไหนที่สะดวกที่สุด และเตรียมตัวให้พร้อมกับความพลิกผันในซีซั่นนี้

ฉันจะแยกความเป็นไปได้สองทางสำหรับชื่อ 'อลิซในแดนนรก ภาค 2' เพราะชื่อนี้อาจหมายถึงงานที่ต่างกัน ขึ้นอยู่กับการเรียกชื่อในภาษาไทย บางครั้งชื่อไทยที่คนใช้กันไม่ตรงกับชื่อต้นฉบับก็ทำให้เกิดความสับสนได้ง่าย ดังนั้นฉันจะให้ข้อมูลของสองผลงานที่คนมักสับสนกันบ่อย และระบุรายชื่อนักแสดงสำคัญที่ปรากฏในภาคต่อของแต่ละเรื่องเพื่อให้ชัดเจนขึ้น ถ้าเรื่องที่คุณหมายถึงคือภาคต่อของภาพยนตร์แนวแฟนตาซีที่เป็นภาคสองของผลงานที่มีตัวละครอลิซ ตัวเลือกแรกที่คนมักคิดถึงคือ 'Alice Through the Looking Glass' (ภาคต่อของ 'Alice in Wonderland') นักแสดงหลักในภาพยนตร์ภาคนี้ประกอบด้วย Mia Wasikowska ในบท 'Alice Kingsleigh' ที่ยังคงเป็นแกนกลางของเรื่อง, Johnny Depp กลับมาในบท 'Mad Hatter' ที่มีการขยายบทและอารมณ์มากขึ้น, Anne Hathaway ปรากฏในบท 'Mirana' หรือ 'White Queen', Helena Bonham Carter เล่นเป็น 'Iracebeth' หรือ 'Red Queen' เช่นเดิม ส่วนตัวละครเสริมที่เด่น ๆ ยังมี Sacha Baron Cohen ในบท 'Time' ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญของพล็อตภาคสอง การรวมทีมนักแสดงรายนี้ทำให้โทนของภาคสองต่างจากต้นฉบับด้วยการเน้นเรื่องเวลาและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมากขึ้น อีกความเป็นไปได้คือตรงกับแฟรนไชส์แอกชัน-สยองขวัญที่มีตัวละครชื่ออลิซ (Alice) ซึ่งเป็นคนสู้กับภัยพิบัติและมอนสเตอร์ โดยในกรณีนี้ ภาคสองที่หลายคนอ้างถึงอาจเป็นหนึ่งในภาคต่อของแฟรนไชส์นั้น ตัวละคร 'Alice' ยังคงรับบทโดย Milla Jovovich ซึ่งเป็นหน้าเป็นตาของแฟรนไชส์ และรายชื่อนักแสดงสำคัญที่ร่วมแสดงในภาคต่อ ๆ มักรวมถึง Ali Larter (ผู้รับบท Claire Redfield ในบางภาค), Wentworth Miller (รับบท Chris Redfield ในบางภาค), Shawn Roberts (รับบท Albert Wesker), และ Boris Kodjoe (ซึ่งรับบทตัวละครใหม่ที่เข้ามาช่วยเสริมพลอตในบางภาค) นักแสดงกลุ่มนี้ช่วยเติมความเข้มข้นให้กับฉากแอ็กชันและการเผชิญหน้ากับตัวร้ายที่ยิ่งใหญ่ขึ้นในภาคต่อ ไม่ว่าจะหมายถึงงานชิ้นไหน การรู้ชื่อต้นฉบับแบบอังกฤษหรือปีฉายาจะช่วยเคลียร์ความเข้าใจได้ดีกว่านี้ แต่จากมุมมองของคนดู ฉันชอบทั้งสองแนวเพราะให้ความรู้สึกต่างกัน: ฝั่งแฟนตาซีให้ความอลังการและความเป็นเทพนิยายที่โตขึ้น ส่วนฝั่งแอ็กชัน-สยองขวัญให้ความกระชับ เร้าใจ และเห็นพัฒนาการตัวละครผ่านการเอาตัวรอด สรุปแล้วชื่อเดียวกันอาจหมายถึงโลกที่ต่างกันได้ และฉันรู้สึกสนุกกับการดูทั้งสองมุมมองเพราะได้เห็นการตีความตัวละคร 'อลิซ' ในมิติที่หลากหลาย

ตื่นเต้นมากตอนเห็นโปสเตอร์ที่ประกาศว่า 'Mission: Impossible – Fallout' จะเข้าฉายในไทยวันที่ 27 กรกฎาคม 2018 ตอนนั้นฉันรีบชวนแก๊งเพื่อนให้ไปซิ่งกันตั้งแต่รอบแรก เพราะอยากเห็นฉากสตันท์แบบจัดเต็มบนจอใหญ่ จัดว่าเป็นหนึ่งในหนังบู๊ที่ทำให้ฉันกลับไปนึกถึงความตื่นเต้นแบบเดียวกับที่เคยรู้สึกตอนดู 'John Wick' — ทั้งจังหวะการตัดต่อ การออกแบบฉากแอ็กชัน และซีนที่ทำให้ลุ้นจนแทบหายใจไม่ทัน หลังจากดูจบแล้วความรู้สึกคือมันคุ้มค่ากับการรอคอย ทอม ครูซยังคงเป็นแม่เหล็กดึงดูดคนเข้าฉาย และฉากที่ถ่ายทำด้วยเทคนิคจริงๆ บนโลเคชันต่างประเทศก็ทำให้บรรยากาศการฉายในไทยคึกคักกว่าปกติ แม้เวลาฉายจะตรงกับช่วงหนังบล็อกบัสเตอร์อื่นๆ แต่บรรดารอบพิเศษและรอบ IMAX ในกรุงเทพฯ ก็เต็มอย่างรวดเร็ว สรุปคือถ้าชอบหนังเทคนิคการแสดงจริงแล้ววันที่ 27 กรกฎาคม 2018 ในไทยเป็นวันที่ไม่ควรพลาด

บอกตามตรง ฉันรู้สึกว่าภาคสองของ 'อลิซในแดนนรก' เริ่มต้นจากเส้นเลือดที่ต่อจากภาคแรกอย่างแนบเนียน — ไม่ใช่แค่การเอาฉากจบของภาคแรกมาต่อ แต่เป็นการขยายผลทั้งเหตุการณ์และผลกระทบทางจิตใจของตัวละครหลักให้หนักแน่นขึ้น ภาคแรกวางรากเรื่องไว้ด้วยปมใหญ่หลายอย่าง เช่น แหล่งกำเนิดของการทดสอบ ความสัมพันธ์ที่เปราะบางระหว่างคนรอด และการตัดสินใจที่บ่อนทำลายความเชื่อของตัวละคร ภาคสองเลยเริ่มจากการเก็บกู้เศษชิ้นส่วนพวกนั้น: ความลับบางอย่างถูกเฉลยทีละน้อย ขณะที่ปมที่คิดว่าจบแล้วกลับผุดขึ้นมาใหม่ให้ต้องเผชิญหน้าอีกครั้ง ฉากเปิดมักโยงกับฉากท้าย ๆ ของภาคแรกโดยตรง ทำให้รู้สึกต่อเนื่อง ไม่ต้องสับสนว่าจะเกิดอะไรขึ้นก่อนหลัง เนื้อหาหลักเชื่อมโยงกับภาคแรกผ่านสามแกนสำคัญที่ฉันชอบมากคือ พล็อตเชื่อมโยง, พัฒนาการตัวละคร, และการขยายโลก เรื่องราวในภาคสองเดินหน้าด้วยผลลัพธ์จากการตัดสินใจของตัวละครในภาคแรก ทำให้ทุกการกระทำมีน้ำหนักมากขึ้น เช่น ตัวละครที่เคยเป็นพันธมิตรอาจแตกหักหรือกลายเป็นศัตรูใหม่ ขณะที่ปมเรื่องระบบเกมหรือกฎของสถานที่ก็คลี่คลายในระดับที่ลึกขึ้น บทยังสอดแทรกแฟลชแบ็กและการเปิดเผยอดีตเพื่อเชื่อมช่องว่างข้อมูลบางส่วน แต่ไม่ได้หมดลุ้นเพราะยังมีปริศนาที่คงไว้ให้สงสัยต่อไป ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าแต่ละฉากมีเหตุผลทางอารมณ์และเชื่อมโยงกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ นอกจากพล็อตและตัวละครแล้ว ภาคสองยังเชื่อมถึงอารมณ์และธีมของภาคแรกอย่างต่อเนื่อง เรื่องราวยังคงหมุนรอบคำถามเรื่องความเป็นมนุษย์ การอยู่รอด และผลของการเลือก ซึ่งแสดงออกผ่านการเผชิญหน้าที่โหดขึ้นและการเสียสละที่มีความหมาย บางซีนทำให้เราต้องย้อนคิดถึงฉากสำคัญจากภาคแรก ทำให้รู้สึกถึงการเดินทางที่ต่อเนื่อง ส่วนสไตล์การเล่าเรื่องจะเข้มขึ้น ทั้งโทนภาพ เพลงประกอบ และการตัดต่อที่ทำให้ความตึงเครียดสูงขึ้น แต่ก็ยังมีช่วงพักสบาย ๆ ให้เห็นมิตรภาพและความเป็นคน เพื่อบาลานซ์ความมืด ความต่อเนื่องนี้ทำให้ภาคสองไม่ใช่แค่ส่วนขยาย แต่เป็นการสะท้อนและขยายความของสิ่งที่ภาคแรกตั้งคำถามเอาไว้ โดยรวมแล้ว ถ้ามองในมุมของแฟน ฉันคิดว่าภาคสองทำหน้าที่ได้ดีทั้งการตอบปมสำคัญ และการตั้งปมใหม่ที่น่าติดตาม มันให้ความรู้สึกเหมือนการอ่านบทต่อไปของหนังสือที่ชอบ:บางอย่างถูกเฉลยจนพอใจ บางอย่างยังทิ้งช่องว่างให้คาดเดา และหลายฉากทำให้คิดถึงฉากโปรดจากภาคแรกโดยไม่ทำให้ซ้ำซาก จบแล้วมีความอยากรู้ต่อในหัวใจมากกว่าจะรู้สึกว่าถูกทิ้งให้ผิดหวัง นี่แหละคือความสุขของการดูภาคต่อสำหรับฉัน

หัวใจยังเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงฉากสโลว์โมชั่นตอนมันส์สุดในตอนท้ายของหนังเรื่องนั้น — นี่คือคำพูดจากคนที่เข้าโรงเพื่อดู 'Mission: Impossible – Fallout' ตั้งแต่สัปดาห์แรกที่หนังเข้าไทย ในแง่ของการตอบคำถามว่า 'มิชชั่นอิมพอสซิเบิ้ล 6 จะเข้าฉายในไทยเมื่อไหร่' ถาตอบแบบตรงประเด็นคือ หนังภาคที่หลายคนเรียกกันว่าเลข 6 ก็คือ 'Mission: Impossible – Fallout' ซึ่งเข้าฉายในไทยช่วงปลายเดือนกรกฎาคม ปี 2018 (ประมาณกลางถึงปลายเดือนกรกฎาคม) และเป็นช่วงที่บรรยากาศในโรงคึกคักมาก ผู้ชมชื่นชอบฉากแอ็กชันที่แท้จริงและสตั๊นต์ที่แทบไม่ต้องพึ่งเทคนิค CGI มากนัก ฉันจำได้ว่าการฉายในไทยครั้งนั้นทำให้แฟนๆ ตื่นเต้น ทั้งการโปรโมตแบบโรดโชว์และการที่คนไทยจำนวนมากไปรอตั้งแต่รอบพรีวิว ทำให้เห็นว่าแฟรนไชส์นี้ยังมีพลังขนาดไหน ความรู้สึกเมื่อดูคือมันกระแทก ประสาทสัมผัสถูกกระตุ้นตลอดเวลา — ฉากบนเฮลิคอปเตอร์ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ในปารีส หรือการต่อสู้บนหลังคารถ นี่คือสิ่งที่คนพูดถึงมากที่สุดในช่วงฉาย หนังทำรายได้ดีในช่วงนั้นและกลายเป็นหนึ่งในภาคที่หลายคนหยิบยกมานับรวมว่าเป็นภาคที่กลมกล่อม ทั้งองค์ประกอบทางภาพ ดนตรีประกอบ และการแสดงของตัวเอก แต่อยากจะย้ำว่าเรื่องการเรียกเลขภาคในแฟรนไชส์นี้มักทำให้เกิดความสับสน: หลายคนจะนับตามลำดับจริงๆ ของการออกฉาย แต่บางคนจะนับตามชื่อทางการที่มีคำว่า 'Part' หรือคำต่อจากชื่อหลัก ไม่ว่าจะเรียกอย่างไร ความทรงจำจากการดูในโรงฉายในไทยยังชัดเจน — กลิ่นป๊อปคอร์น เสียงฮือฮาในฉากสำคัญ และความรู้สึกว่าได้ดูหนังแอ็กชันระดับสูง นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่อพูดถึงภาคนั้น คนไทยยังคงพูดถึงมันอย่างอบอุ่นและมีชีวิตชีวา

ในฐานะแฟนหนังไซ-ไฟที่ติดตามเรื่องราวของ 'Alita: Battle Angel' มาตั้งแต่เวอร์ชันแรก เรารู้สึกคล้อยตามกับความอยากรู้ของทุกคนเกี่ยวกับภาคต่อ แต่สิ่งที่สำคัญคือ ณ ตอนนี้ยังไม่มีประกาศวันเข้าฉายในไทยอย่างเป็นทางการจากสตูดิโอหรือผู้จัดจำหน่ายในประเทศ การจะบอกวันฉายอย่างแน่นอนต้องอาศัยปัจจัยหลายอย่าง: การอนุมัติโครงการ (greenlight), ตารางการถ่ายทำ, งานเอฟเฟกต์ที่หนักหน่วง รวมถึงการวางแผนการตลาดระดับโลก ซึ่งล้วนใช้เวลาไม่ใช่น้อย จากมุมมองของคนที่ติดตามวงการหนังต่อเนื่อง เรามองเห็นได้ชัดว่าถ้าสตูดิโอให้ไฟเขียวภายในปีนั้น ๆ เราอาจจะได้ดูภาพยนตร์จริงจังภายใน 2–3 ปีถัดมา เนื่องจากหนังแนวนี้ต้องใช้เวลาทำคอมพิวเตอร์กราฟิกและโมชันแคปเยอะมาก ตัวอย่างผลงานอื่น ๆ ที่มีสเกลใกล้เคียงมักใช้เวลาหลายปีในการผลิตและเตรียมการ ฉะนั้นถ้าใครคาดหวังว่าจะได้ดูเร็ว ๆ นี้ คงต้องปรับความคาดหวังสักหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ — ข่าวลือเกี่ยวกับชื่อภาคต่ออย่าง 'Alita: Fallen Angel' เคยมีบ้างในวงการ แต่นั่นยังต่างจากการยืนยันวันฉายจริง เราเองมักติดตามข่าวจากช่องทางของผู้จัดจำหน่ายและทีมผู้สร้าง เพราะการประกาศฉายในไทยมักขึ้นกับข้อตกลงลิขสิทธิ์และกลยุทธ์การปล่อยหนังระหว่างประเทศ บางครั้งหนังจะได้ฉายพร้อมกันทั่วโลก บางครั้งก็ถูกเลื่อนหรือกระจายเป็นรอบ ๆ ในบางตลาด ถ้าอยากได้ความชัดเจนที่สุด ให้รอดูประกาศจากช่องทางทางการของหนังหรือสตูดิโอ แต่ในแง่ของแฟนคนหนึ่ง ฉันยังหวังว่าจะได้ดูการผจญภัยของอลิตาภาคต่อบนจอใหญ่ที่บ้านเราในไม่ช้า — การได้เห็นการต่อสู้และการออกแบบตัวละครใหม่ ๆ ในโรงภาพยนตร์คงเป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่าน่าดู

กลิ่นควันและความเงียบที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากฉากกลางเมืองทำให้ผมอยากไล่ดูรายละเอียดโลเคชันมากกว่าเนื้อเรื่องเสียอีก — โดยรวม 'อลิซในแดนนรกภาค 2' ถ่ายทำในญี่ปุ่นเป็นหลัก แต่สิ่งที่ทำให้ซีซั่นนี้โดดเด่นไม่ใช่แค่เมืองจริง ๆ ที่เห็นบนหน้าจอเท่านั้น แต่เป็นการผสมผสานระหว่างสตูดิโอขนาดใหญ่กับโลเคชันจริงเพื่อคุมบรรยากาศของโลกที่ถูกทิ้งร้างให้แนบเนียนจนลืมไปว่านี่คือการสร้างขึ้นใหม่ ฉากที่เด่นชัดที่สุดสำหรับฉันคือภาพของถนนกว้างและแยกที่โล่งเปล่า ซึ่งเกิดจากการสร้างฉากขนาดใหญ่ในสตูดิโอเพื่อเลียนแบบพื้นที่เมืองที่คุ้นเคยอย่างใกล้เคียง — การจัดไฟ เว้นระยะสิ่งของ และการใช้มุมกล้องทำให้รู้สึกว่านี่คือเมืองจริง ๆ ที่ถูกทิ้งไว้ แม้ว่าการถ่ายทำจริงบางส่วนจะเกิดขึ้นในย่านต่าง ๆ ของโตเกียว แต่ทีมงานเลือกจะใช้สตูดิโอเป็นหลักในฉากสำคัญ ๆ เพื่อควบคุมองค์ประกอบภาพและความปลอดภัยของนักแสดง อีกโลเคชันที่ชอบคือฉากชายฝั่งและรีสอร์ตร้างที่ให้โทนสว่างขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงความแปลกประหลาด — ส่วนนี้ทำให้ความรู้สึกของการเดินทางข้ามพื้นที่จากเมืองสู่พื้นที่เปิดโล่งชัดเจนขึ้น และยังเปิดโอกาสให้ใช้ธรรมชาติจริงผสมกับสเกลของฉากที่สร้างขึ้น ผลลัพธ์คือบางครั้งเราจะเห็นภาพฟุตเทจที่ผสานกันระหว่างชายหาดจริงกับกองฉากที่ถูกจัดวางจนให้ความรู้สึกต่อเนื่อง โดยรวมแล้วฉากของ 'อลิซในแดนนรกภาค 2' น่าประทับใจเพราะการตัดสินใจใช้ทั้งสตูดิโอและโลเคชันจริงร่วมกัน ทำให้โลกในเรื่องมีมิติและความน่าเชื่อถือ แม้ว่าจะเป็นโลกสมมติที่โดดเดี่ยว แต่การออกแบบโลเคชันช่วยพาเราเข้าไปอยู่ในบรรยากาศนั้นได้อย่างเต็มที่ — นี่คือสิ่งที่ทำให้ฉันยังคุยเรื่องโลเคชันได้ยาว ๆ แม้จะออกจากโรงภาพยนตร์ไปแล้ว

วันที่หนังเข้าฉายในไทยยังติดตาอยู่ เพราะเป็นหนึ่งในซัมเมอร์บล็อกบัสเตอร์ที่คนไทยพูดถึงกันเยอะ — 'Mission: Impossible – Fallout' เข้าฉายในไทยเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2018 โดยฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วประเทศพร้อมกับรอบพรีวิวที่เริ่มก่อนหน้าไม่กี่วันในบางเมือง ผมไปดูรอบแรกที่กรุงเทพฯ ความรู้สึกตอนนั้นคือโรงเต็มและคนดูตื่นเต้นกับฉากแอ็กชันแบบสไตล์ทอม ครูซ มากกว่าที่คาดไว้ ฉากไล่ล่าในลอนดอนและฉากเฮลิคอปเตอร์กลายเป็นบทสนทนาหลังออกจากโรง ดูแล้วคิดถึงจังหวะการตัดต่อและซาวด์ที่ทำให้ฉากแอ็กชันรู้สึกหนักแน่นกว่าอย่างที่เคยเห็นใน 'Baby Driver' ซึ่งเน้นถึงจังหวะดนตรีต่างกัน แต่ผลสุดท้ายคือความบันเทิงที่คุ้มค่าสำหรับค่าตั๋วช่วงนั้น

นักวิจารณ์ส่วนใหญ่มักสรุปว่า 'อลิซในแดนนรกภาค 2' เป็นหนังที่กล้าทดลองเชิงภาพและบรรยากาศ แต่วิธีเล่าเรื่องทำให้ผลลัพธ์ออกมาไม่ลงตัวเท่าที่คาดไว้ ฉันรู้สึกว่าองค์ประกอบภาพและการออกแบบฉากของหนังโดดเด่นจริง ๆ — สีจัดจ้าน การใช้แสงเงา และการตัดต่อที่กระชับในฉากแอ็กชั่น เช่น ฉากไล่ล่ากลางตลาดกลางคืนที่กล้องพุ่งตามแบบไม่ให้พัก ทำให้ได้ความตื่นเต้นคล้ายงานแอ็กชันสมัยใหม่อย่าง 'John Wick' แต่ผู้กำกับยังพยายามใส่ไอเดียเชิงไซคอลจิตวิทยาเข้าไปซ้อน ทำให้บางช่วงรู้สึกว่าหนังพยายามเป็นหลายอย่างพร้อมกันจนนน้ำหนักไม่นิ่ง นักวิจารณ์รายงานคล้ายกันเรื่องการแสดง — นักแสดงนำทำเต็มที่กับบทที่ถมด้วยบาดแผลและความแค้น แต่บทเองไม่ค่อยให้พื้นที่พอสำหรับการเติบโตของตัวละคร การประชันระหว่างฉากเงียบ ๆ ที่เน้นใบหน้าและฉากแอ็กชันสุดเพอร์ฟอร์ม ทำให้จังหวะอารมณ์แกว่งแรง นักวิจารณ์ภาพยนตร์บางคนชอบซาวด์แทร็กที่ผสมอิเล็กทรอนิกส์กับสกอร์ออเคสตราเพราะมันเติมพลังให้ฉากสำคัญ แต่ก็มีคนบอกว่ามันพยายามดึงอารมณ์ด้วยดนตรีมากเกินไปจนกลบความเป็นมนุษย์ของตัวละครไป ฉันมองว่าถ้าบทนำเสนอภายในจิตใจของตัวละครชัดกว่านี้ เสียงและภาพจะทำงานร่วมกันได้ทรงพลังขึ้นอีกมาก สรุปจากมุมมองนักวิจารณ์โดยรวม คือหนังได้รับการชื่นชมในด้านเทคนิคและสไตล์ แต่ถูกวิจารณ์เรื่องความต่อเนื่องของโทนและโครงเรื่องที่บางครั้งย้วยออกไป คนดูบางกลุ่มชื่นชอบความกล้าและความดาร์กของหนัง ในขณะที่อีกกลุ่มรู้สึกว่ามันขาดหัวใจ ฉันเองจบมองว่า 'อลิซในแดนนรกภาค 2' เป็นงานที่คุ้มค่าต่อการชมหากคุณชอบภาพที่จัดจ้านและแอ็กชันไม่ปราณี แต่ถาคุณต้องการเรื่องเล่าที่เรียบแน่นและตัวละครที่โตเป็นชิ้นเป็นอัน อาจรู้สึกว่ามันยังไม่ถึงจุดนั้นทั้งหมด