อาชญากรแดนเถื่อน มีเนื้อเรื่องหลักเกี่ยวกับอะไร

ความจริงแล้ว 'อาชญากรแดนเถื่อน' (ชื่ออังกฤษ 'Lawless') มีนักแสดงหลักที่โดดเด่นหลายคนซึ่งช่วยกันขับเคลื่อนพลังดิบของภาพยนตร์ ทำให้ฉากบู๊และฉากดราม่ามีแรงกระแทกมากขึ้น นักแสดงที่มักถูกยกเป็นตัวนำของเรื่องคือ Tom Hardy, Jason Clarke และ Shia LaBeouf โดยทั้งสามรับบทเป็นพี่น้องตระกูล Bondurant ซึ่งเป็นแกนนำธุรกิจต้มเหล้าผิดกฎหมายในสมัย Prohibition ส่วนคนที่รับบทคู่ปรับสำคัญคือ Guy Pearce ในบทเจ้าหน้าที่ตำรวจไร้มนุษยธรรม Charlie Rakes และ Jessica Chastain ก็มีบทบาทสำคัญในฐานะหญิงสาวที่มีเสน่ห์และแกร่งในชุมชนเดียวกัน บทบาทของนักแสดงแต่ละคนถูกวางไว้อย่างชัดเจน: Tom Hardy ในบท Forrest Bondurant เป็นภาพของความเงียบและความแข็งแกร่งแบบดิบ ๆ ที่ไม่ต้องพูดมากแต่สายตาบอกทุกอย่าง การแสดงของเขาเหมาะกับคาแรกเตอร์ที่เป็นหัวหน้าครอบครัวและผู้ปกป้องความภักดีได้ดี ส่วน Jason Clarke ในบท Howard ให้ความรู้สึกเป็นเสาหลักของครอบครัว มีมิติทั้งความเป็นผู้นำและความอ่อนไหว ขณะที่ Shia LaBeouf นำเสนอตัวละคร Jack ที่มีความกระฉับกระเฉงและความเกรี้ยวกราดของคนหนุ่ม ทำให้ไดนามิกของพี่น้องทั้งสามลงตัวและน่าสนใจมากยิ่งขึ้น Guy Pearce ในบท Charlie Rakes สร้างความน่ากลัวในฐานะตัวแทนของอำนาจที่ทุจริตและโหดเหี้ยม ส่วน Jessica Chastain เติมพลังหญิงที่ฉลาดและไม่ยอมต่ำกว่าผู้ชายในสังคมแบบนั้น ฉากการปะทะทั้งทางคำพูดและการเผชิญหน้าทางกายทำให้หนังมีจังหวะที่ตึงเครียดและทรงพลัง ส่วนตัวแล้วฉันชอบการจัดองค์ประกอบของนักแสดงชุดนี้ เพราะแต่ละคนเสริมจุดแข็งซึ่งกันและกันและให้ความสมจริงในบริบทของเรื่องที่อ้างอิงจากเหตุการณ์จริงในหนังสือ 'The Wettest County in the World' โดย Matt Bondurant การที่ได้เห็นการทำงานร่วมกันของนักแสดงรุ่นใหม่และรุ่นกลางอย่างนี้ ทำให้อารมณ์ของหนังถูกขับขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งฉากเงียบที่ถ่ายทำอย่างประณีตและฉากปะทะที่หนักแน่น ยิ่งเมื่อรับรู้ว่าพล็อตมีพื้นฐานจากเรื่องจริง การดูผลงานของ Tom Hardy, Jason Clarke และ Shia LaBeouf จึงให้ความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและมีน้ำหนักในเวลาเดียวกัน ผลงานชิ้นนี้สำหรับฉันเป็นหนังที่เต็มไปด้วยบรรยากาศชนบทอเมริกันยุคเก่า การแสดงที่ตรงไปตรงมา และความขัดแย้งที่ทำให้จดจำได้ยาวนาน

ชื่อตรงนี้ฟังดูคุ้นๆ แต่การระบุผู้เขียนของ 'นิยายอาชญากรแดนเถื่อน' อาจไม่ชัดเจนเพราะมีหลายกรณีที่ชื่อเรื่องภาษาไทยถูกใช้เป็นชื่อแปลไม่เป็นทางการหรือเป็นชื่อลัดที่แฟนๆ ตั้งให้เอง ผมมองว่าเป็นไปได้สองแบบหลัก: แบบแรกคือมันเป็นนิยายที่ตีพิมพ์เป็นเล่มโดยสำนักพิมพ์แล้วมีผู้แต่งชัดเจน แต่ชื่อไทยอาจต่างจากชื่อฉบับภาษาแม่ ซึ่งทำให้ค้นหาผู้แต่งยาก แบบที่สองคือมันอาจเป็นนิยายออนไลน์ที่ลงเป็นตอนๆ ในแพลตฟอร์มอย่างเว็บบอร์ดหรือแอปอ่านนิยาย ที่มักจะมีชื่อเรื่องที่แฟนๆ เรียกกันเองมากกว่าชื่ออย่างเป็นทางการ เมื่อผมเจอกรณีแบบนี้มักจะสังเกตจากหน้าปกหรือคำนำ ถ้าพบสำนักพิมพ์หรือรหัส ISBN จะช่วยชี้ชัดผู้แต่งและฉบับที่ถูกลิขสิทธิ์ได้ หากไม่มีข้อมูลพวกนั้น ก็มีโอกาสสูงว่าชื่อนี้เป็นชื่อเล่นที่วงในใช้พูดถึงงานชิ้นหนึ่ง ซึ่งอาจต้องตามหาจากคอมมูนิตี้ของแฟนคลับมากกว่าจากฐานข้อมูลสาธารณะ แต่โดยรวมแล้ว ถ้าคุณมีปกหรือคำโปรยสั้นๆ อยู่ในมือ จะช่วยตัดสินใจได้เร็วขึ้นและทำให้รู้ว่าใครเป็นผู้เขียนจริงๆ

ภาพแรกที่ผุดขึ้นคือความแตกต่างของเครื่องมือเล่าเรื่อง — ซีรีส์อาชญากรแดนเถื่อนใช้ภาพ เสียง และจังหวะตอนต่อตอนเพื่อสร้างบรรยากาศที่ทำให้ใจเต้น ในขณะที่หนังสือมีพื้นที่ให้ความคิดและภาษาช่วยพาเราเข้าไปในหัวตัวละครได้ลึกกว่า ผมชอบที่ซีรีส์สามารถกดปุ่มอารมณ์ได้ทันทีด้วยหน้ากล้อง แสง เงา และดนตรี ฉากเผชิญหน้าที่ดูเยือกเย็นสามารถเปลี่ยนความรู้สึกผู้ชมได้ในไม่กี่วินาที ส่วนหนังสือจะค่อยๆ บ่มความร้อนนั้นด้วยบรรยาย ภาพเปรียบเทียบ และการขยายความคิดภายใน ทำให้การอ่านกลายเป็นการเดินทางที่ช้ากว่าแต่น่าตราตรึงกว่า มุมมองตัวละครเป็นอีกจุดที่ต่างชัด หนังสือมักให้พื้นที่กับความคิดภายในแบบไม่มีกรอบ บทบรรยายสามารถเปิดเผยความขัดแย้งภายใน ความทรงจำ และมุมมองที่ยากจะแสดงออกเป็นภาพได้ง่าย เช่น บทบรรยายโหดร้ายของชายแดนใน 'Blood Meridian' ให้ความรู้สึกลึกและอึมครึมที่การถ่ายทอดทางหน้าจออาจยากจะเก็บไว้ครบ ในทางกลับกัน ซีรีส์ใช้นักแสดง เสียงพากย์ และภาษากายถ่ายทอดความซับซ้อนเหล่านั้น บางครั้งซีรีส์เลือกเพิ่มบทสนทนาใหม่หรือขยายบทตัวรองเพราะการแสดงร่วมกันทำให้คาแรกเตอร์มีมิติเพิ่มขึ้น เห็นได้ชัดในงานที่ดัดแปลงจากเรื่องสั้นหรือหนังสือบางเรื่อง เช่น แต่งเติมฉากและเส้นเรื่องให้เป็นโค้งของซีซันอย่างมีเหตุผลเหมือนที่ 'Justified' ขยายจากผลงานของเอลเมอร์ ลีโอนาร์ด โครงสร้างการเล่าก็เป็นปัจจัยสำคัญ ซีรีส์ต้องคิดเรื่องตอน แพซซิ่ง และจุดดึงดูดตอนท้ายเพื่อให้คนกลับมาดูต่อ ทำให้บางครั้งโครงเรื่องถูกปรับให้มีความตึงเครียดสูงขึ้นหรือใส่ฉากไคลแมกซ์มากกว่าที่หนังสือจะทำได้ หนังสือกลับมีเสรีภาพในการสลับจังหวะ ทิ้งช่องว่างให้ผู้อ่านตีความ และสามารถใช้ภาษาพรรณนาเป็นเครื่องมือสำคัญในการบรรยายสภาพแวดล้อม เช่น ความเหงาของเมืองชายแดนหรือกลิ่นควันปืนที่ลอยวนในบทบรรยาย นอกจากนี้ ข้อจำกัดด้านงบประมาณหรือมาตรฐานการออกอากาศอาจทำให้ซีรีส์ต้องปรับระดับความรุนแรงหรือวิธีเล่าให้เหมาะสม ในขณะที่หนังสือสามารถปล่อยตัวละครไปในความโหดร้ายหรือความมืดได้เต็มที่ สุดท้ายแล้วทั้งสองสื่อเติมเต็มกันได้ดีมาก ผมมักจะอ่านหนังสือก่อนแล้วตามมาด้วยซีรีส์ที่ดัดแปลงเพราะอยากเห็นภาพโลกที่คิดขึ้นในหัวถูกตีความผ่านการแสดงและการออกแบบการถ่ายทำ แต่ก็มีครั้งที่ซีรีส์เปิดมุมมองใหม่ให้กลับไปอ่านต้นฉบับอีกครั้งด้วยความเข้าใจที่ต่างออกไป ไม่ว่าจะเลือกทางไหน แนะนำให้ชื่นชมความแตกต่าง: หนังสือมอบความลึกและจินตนาการ ส่วนซีรีส์มอบความรู้สึกทันทีและภาพจำที่ติดตา สำหรับผม ทั้งคู่ต่างมีเสน่ห์ และบางครั้งการได้สัมผัสทั้งสองแบบทำให้โลกของเรื่องนั้นครบถ้วนขึ้นมาก

อยากเล่าถึงแก่นเรื่องของ '7 สิงห์แดนเสือ' ที่ทำให้ฉันหลงใหล: มันเป็นภาพของกลุ่มคนเจ็ดคนที่ถูกดึงเข้ามาในความขัดแย้งระดับชาติ แต่แก่นจริง ๆ อยู่ที่การเติบโตส่วนบุคคลและความเชื่อมโยงระหว่างกัน ฉันเห็นเรื่องราวหลักเป็นการผสมกันระหว่างภารกิจเสี่ยงตายกับละครความสัมพันธ์ ตัวละครแต่ละคนมีแบ็กกราวด์แตกต่าง—คนหนึ่งเป็นอดีตนักลอบสังหารที่พยายามชดใช้ อีกคนเป็นหัวหน้าชุมชนที่ต้องต่อสู้เพื่อคนของตัวเอง อีกคนเป็นหนุ่มสาวผู้ค้นหาตัวตน การรวมตัวของเจ็ดคนนี้เริ่มจากแรงจูงใจที่ไม่เหมือนกัน แต่ถูกผูกติดด้วยชะตากรรมร่วมกัน:แดนเสือกำลังถูกปกครองด้วยเผด็จการท้องถิ่นและแก๊งค์ที่หิวกระหายอำนาจ งานของพวกเขาจึงไม่ได้มีแค่การต่อสู้ร่างกาย แต่ยังเป็นการคอยถ่วงดุลอุดมคติและความเป็นมนุษย์ สิ่งที่ทำให้ฉันติดตามจนวางไม่ลงคือจังหวะที่ผู้เขียนสลับระหว่างฉากบู๊กับบทสนทนาที่แทบจะเปิดเผยจิตใจของตัวละคร เช่นฉากกลางคืนในป่าที่หนึ่งในสมาชิกต้องเผชิญหน้ากับความผิดพลาดในอดีต หรือการตัดสินใจครั้งใหญ่บนยอดเขา ซึ่งเปลี่ยนความสัมพันธ์ในกลุ่มไปตลอดกาล แนวเรื่องยังเล่นกับธีมการเสียสละ ความไว้ใจ และคำถามที่ว่า 'ความยุติธรรมต้องแลกด้วยอะไร' จบเรื่องไม่ได้ให้คำตอบง่าย ๆ แต่ปล่อยให้ความสัมพันธ์ของตัวละครเป็นคำตอบเอง — นั่นแหละที่สะกดฉันทุกรายละเอียดจนจดจำได้

หลังจากพลัดตกลงไปในโลกอื่นของ 'แดนเทวดา' เรื่องราวก็พุ่งตรงไปที่การค้นหาความหมายของพลังและการตัดสินใจที่ต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าเดิมมาก เส้นเรื่องหลักเล่าเกี่ยวกับตัวเอกคนหนึ่งที่ถูกดึงเข้ามายังดินแดนข้ามมิติซึ่งเทวดาและสิ่งมีชีวิตลึกลับอื่นๆ แบ่งอำนาจกันอยู่ ระยะเริ่มต้นคือการตื่นรู้ — ได้รับพันธะกับสิ่งของหรือสัญญาณบางอย่างที่ทำให้ต้องยืนอยู่ตรงกลางของความขัดแย้ง ระหว่างฝ่ายที่อยากรักษาวิถีเดิมและฝ่ายที่เห็นว่าระบบต้องถูกเปลี่ยนแปลง ฉากแรกที่สะกิดใจผมคือการพบกับผู้คุ้มครองใน 'หอแสง' ซึ่งไม่ใช่แค่การสอนให้ใช้พลัง แต่เป็นการเปิดเผยอดีตของโลกและแรงจูงใจของฝ่ายตรงข้าม พัฒนาการต่อไปในเรื่องคือการเดินทางทางการเมืองและจริยธรรม ตัวเอกต้องตัดสินใจเรื่องพันธะกับคนรอบข้าง หลายตอนนำเสนอการหักหลังที่เจ็บปวด ความรักที่เกิดขึ้นท่ามกลางสงคราม และการเสียสละที่ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบโรแมนติกเสมอไป ด้านโครงเรื่องมีชั้นชั้นของกลุ่มผลประโยชน์ ทั้งสภาเทวะและเครือข่ายใต้ดินของมนุษย์ ความลับของอดีตถูกคลี่คลายทีละชั้นจนถึงจุดชนวนอันใหญ่โต ตอนจบของเรื่องไม่ได้จบด้วยชัยชนะลุล่วงแบบเรียบง่าย แต่มักเป็นข้อแลกเปลี่ยนระหว่างอุดมคติและความจริงที่โหดร้าย ตัวเอกเลือกแนวทางที่ทำให้โลกเปลี่ยนไปในรูปแบบเฉพาะตัว ซึ่งทำให้บทสรุปทั้งเศร้าและยกระดับในเวลาเดียวกัน นั่งคิดถึงฉากหนึ่งแล้วก็ยังยิ้มได้กับความกล้าที่เรื่องนี้กล้าพาเราไปเผชิญหน้ากับคำถามในใจจริงๆ

ความโหดเหี้ยมของสนามรบถูกเล่าในมุมมองที่ทั้งตื่นเต้นและเศร้าพร้อมกันใน 'โคตรผีดุแดนสงคราม'—มันไม่ใช่แค่เรื่องผีหรือเรื่องรบธรรมดา แต่เป็นนิยายที่โยงเอาความเหนือธรรมชาติมาเป็นกระจกสะท้อนผลพวงของสงคราม โครงเรื่องหลักพาเราไปพบกับโลกที่กลืนเลือดเนื้อของทหารและพลเรือนไว้ด้วยกัน เมื่อกองทัพหรือกลุ่มชาติพุ่งเข้าสู่การชิงชัยเพื่ออำนาจ สิ่งลึกลับจากหลุมฝังศพหรือวิญญาณที่ถูกทิ้งไว้ในสนามรบจะค่อย ๆ โผล่ขึ้นมา ชะตากรรมของตัวเอกถูกบีบให้ต้องเลือกระหว่างการยึดอำนาจด้วยวิธีโหดเหี้ยม หรือการยึดมั่นในความเป็นมนุษย์ เรื่องบิดประเด็นนี้ด้วยฉากหลักอย่างการล้อมปราสาทกลางค่ำคืนที่มีเงาผีคอยกวนใจ, การทรยศจากพันธมิตรที่ทำให้แนวรบเปลี่ยนไป, และภาพการคืนชีพของทหารคนหนึ่งที่กลับมาพร้อมความทรงจำครึ่งหนึ่ง ทำให้พล็อตเดินไปแบบไม่ยอมพัก ฉันชอบที่ผู้เขียนไม่ยัดเยียดคำตอบแบบชัดเจน แต่วางกับดักทางศีลธรรมแทน ผลลัพธ์คือผู้อ่านต้องคิดเองว่าจะให้อภัยความโหดใดได้บ้างหรือควรทำลายวงจรความรุนแรงอย่างไร นี่คืองานเล่าเรื่องสงครามที่ใช้ผีเป็นเครื่องมือสะท้อนมนุษย์ และในท้ายที่สุด ฉากหนึ่งที่ตัวเอกยืนมองทุ่งศพท่ามกลางสายหมอกยังคงตามหลอกหลอนฉันอยู่เรื่อย ๆ

การเปิดเรื่องของ 'นักรบด่านเถื่อน' ตรงดึงความสนใจแบบไม่ปราณี—ภาพของด่านที่ตั้งอยู่ระหว่างสองอาณาจักร ทำให้ฉันอยากรู้ว่าตัวละครจะเลือกยืนฝั่งไหนหรือจะสร้างทางเลือกใหม่เอง พล็อตโดยรวมเป็นการผสมระหว่างการเอาตัวรอดและเกมการเมือง สายหลักเล่าเรื่องการเติบโตของตัวเอกจากผู้สู้ชีวิตธรรมดาไปสู่ผู้นำที่ต้องตัดสินใจเลือกระหว่างศีลธรรมกับการอยู่รอด ตอนแรกหนังสือเน้นบรรยายสภาพแวดล้อมของด่าน—ฝุ่น เสียงโลหะ เสียงคลื่นคนส่งของ—แล้วค่อย ๆ ขยายเป็นความขัดแย้งทั้งภายในชุมชนและกับกองทัพภายนอก ธีมหลักที่เด่นสุดคือคำถามเรื่องเกียรติยศกับการอยู่รอด หนังสือนำเสนอฉากบีบหัวใจอย่างการป้องกันด่านกลางคืนซึ่งมีทั้งการต่อสู้ระยะประชิดกับการตัดสินใจเชิงยุทธศาสตร์ ฉากการล้อมด่านที่ภูเขาเป็นเส้นหลังนั้นแสดงให้เห็นทั้งความงามและความโหดร้ายของสงคราม อีกประเด็นคือการตั้งคำถามกับอำนาจ—ผู้ปกครองแบบเผด็จการ ภูมิปัญญาท้องถิ่น และการรวมกลุ่มของผู้คนที่เคยเป็นศัตรูกลายเป็นพันธมิตรได้ในยามคับขัน สรุปสั้น ๆ ว่า 'นักรบด่านเถื่อน' ไม่ได้เป็นแค่หนังสือแนวต่อสู้ แต่มันชวนให้คิดถึงความหมายของความจงรักภักดี การเสียสละ และขอบเขตของความยุติธรรมในโลกที่ไม่มีคำตอบชัดเจน — เรื่องราวยังคงติดอยู่ในหัวฉันนานหลังจากปิดเล่ม

ภาพรวมของ 'สารวัตรเถื่อน' จะไม่ใช่แฟนตาซีฮีโร่หรือหนังนั่งสบาย แต่เป็นการย่างเท้าเข้าไปในโลกที่กฎหมายกับศีลธรรมเบลอเข้าด้วยกัน ผมเห็นเรื่องนี้เล่าเรื่องผ่านมุมมองตำรวจที่เลือกเดินเส้นทางนอกกรอบเพื่อให้เป้าหมายสำเร็จ การเมืองท้องถิ่น ความโลภ และการประนีประนอมกับคนที่ควรจะปกป้องกลายเป็นแกนกลางของพล็อต ตัวละครไม่ได้ถูกเขียนให้เป็นคนเลวชัดเจนหรือฮีโร่อย่างเดียว แต่เป็นคนที่ตัดสินใจภายใต้แรงกดดัน จึงเกิดความรู้สึกไม่สบายใจแต่ก็เข้าใจได้ สำหรับแฟน ๆ ที่ชอบงานภาพโทนหม่น เสียงประกอบกดดัน และการเล่าเรื่องที่ไม่ยอมให้คำตอบชัดเจน 'สารวัตรเถื่อน' จะชวนให้ตั้งคำถามมากกว่าปล่อยให้รู้สึกพอใจ และฉากปะทะทั้งทางกายและทางจิตวิญญาณมักจะทิ้งร่องรอยให้คิดต่ออีกหลายวัน

เสียงเปิดเรื่องของ 'อาชญากรแดนเถื่อน' นี่แหละที่ฉุดความสนใจผมได้ตั้งแต่วินาทีแรก เพราะมันจับโทนโลกใต้ดินได้อย่างชัดเจน: กีตาร์ไฟฟ้าเล็กๆ ผสมกับเบสหนาๆ และจังหวะกลองที่ไม่รีบร้อนทำให้รู้สึกถึงความสกปรกและความโหดร้ายของเมืองในเรื่อง แทร็กเปิดนี้โดดเด่นเพราะไม่พยายามทำให้ดูยิ่งใหญ่เกินจริง แต่เลือกสร้างบรรยากาศที่สอดคล้องกับตัวละครหลักทั้งสองคนมากกว่า ทำให้ทุกครั้งที่ได้ยินมันจะพาผมย้อนกลับไปยังซีนแรกที่แนะนำโลกของซีรีส์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ นอกจากธีมเปิดแล้ว เพลงปิดเรื่องมีความโดดเด่นในแนวทางที่ต่างออกไปมาก เป็นเมโลดี้ที่ช้าและเศร้า ใช้อินโทรเปียโนหรือซินธิไซเซอร์เบาๆ ประกบกับเสียงร้องที่ให้ความรู้สึกเปราะบาง ซึ่งกลายเป็นเสียงที่ช่วยล้างอารมณ์หลังฉากวิ่งไล่หรือการต่อสู้หนักๆ นอกจากนั้นยังมีธีมตัวละครบางชิ้นที่แทรกในฉากคัทซีนสำคัญๆ เช่น ท่วงทำนองเปียโนเรียบๆ ที่เป็นมาร์คของฉากความทรงจำและความสูญเสีย ทำให้ฉากเงียบๆ กลับมีพลังทางอารมณ์อย่างมาก เหมือนเพลงกำลังบอกให้เราสนใจความเป็นมนุษย์ของตัวละครมากกว่าความบ้าระห่ำของแอ็กชัน บรรยากาศเพลงประกอบฉากในบาร์หรือย่านมืดๆ ก็น่าสนใจไม่แพ้กัน เพราะมีการหยิบแนวดนตรีอย่างบลูส์และแจ๊สมาผสมกับซาวด์สังเคราะห์ ทำให้รู้สึกเสมือนกำลังนั่งอยู่ในมุมหนึ่งของเมืองที่เต็มไปด้วยคนผ่านมาแล้วผ่านมาไป เสียงเป่าทรัมเป็ตในบางช่วงกับรีเวิร์บหนาๆ สร้างความรู้สึกเหงาและคมคาย ส่วนแทร็กที่ใช้ในช่วงต่อสู้จะเปลี่ยนโทนไปเป็นอิเล็กทรอนิกหนักๆ และเพอร์คัชชันที่ฉับไว ซึ่งช่วยเพิ่มความตื่นเต้นและความอันตรายของฉากให้ชัดขึ้น ทำให้แต่ละฉากมีตัวตนเฉพาะตัวจากมิติของดนตรี รวมๆ แล้วถาจะเลือกเพลงที่โดดเด่นสุด คงต้องยกทั้งธีมเปิดกับธีมปิดเป็นคู่ที่ทำหน้าที่ต่างกันแต่เติมเต็มกันดี อีกทั้งธีมตัวละครและเพลงบรรยากาศตามซีนสำคัญๆ ก็ช่วยยกระดับเรื่องให้มีมิติทางอารมณ์ เวลาฟังซาวด์แทร็กคนเดียวหรือเปิดประกอบการอ่านมังงะจะรู้สึกเหมือนได้กลับเข้าไปในโลกของ 'อาชญากรแดนเถื่อน' อีกครั้ง เสียงเพลงแบบนี้สำหรับผมมันติดหูและติดใจจนอยากกลับไปฟังซ้ำเสมอ