อิบราฮิโมวิช เล่นให้สโมสรใดบ้างตลอดอาชีพ?

เอมิลีพี่สาวของฉันกับฉันต่างก็ได้รับระบบชะตาชีวิต ซึ่งเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิตที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตของเรา ในชาติแรก เอมิลีเลือก ระบบความงาม เธอคิดว่าความงามจะทำให้ผู้ชายที่มีอำนาจทุกคนต้องสยบแทบเท้า แต่กลับกลายเป็นว่ามันทำให้เธอเป็นได้แค่ของเล่นสวยๆ ให้พวกทายาทมหาเศรษฐีชื่นชมแล้วเขี่ยทิ้ง เมื่อเธอไม่สามารถหาความรักแท้ได้ทันเวลาที่กำหนด ระบบจึงเอาทุกอย่างคืนไป ความงามของเธอหายไป บรรดาผู้ชายที่เคยรุมล้อมก็หายตามไปด้วย สุดท้ายเธอก็กลายเป็นคนถังแตก ถูกทอดทิ้ง และจมอยู่กับความขมขื่น ส่วนฉันเลือก ระบบนักกีฬาอีลิท ฉันฝึกซ้อมจนร่างกายแทบแหลกสลาย กลายเป็นแชมป์โอลิมปิกที่อายุน้อยที่สุดของอเมริกา ทำลายสถิติ และสร้างเส้นทางอาชีพที่เป็นตำนาน ทั้งชื่อเสียง ความมั่งคั่ง และความสำเร็จตกเป็นของฉันหมด แม้กระทั่ง อีธาน วอล์คเกอร์ ทายาทตระกูลผู้ดีเก่าแก่ที่มีอำนาจมากที่สุดตระกูลหนึ่งในประเทศ ก็ยังวิ่งไล่ตามจีบฉัน เอมิลีเกลียดฉันเพราะเรื่องนั้น เธอจึงขับรถพุ่งชนรถของฉันและฆ่าฉันเสีย ตอนที่ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เราสองคนอายุสิบหกปี ยืนอยู่เบื้องหน้าของระบบชะตาชีวิตในวันที่เราต้องตัดสินใจเลือกเป็นครั้งแรก คราวนี้ เอมิลีตะโกนขึ้นมาก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร "ฉันเลือก ระบบนักกีฬาอีลิท!" เธอมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง "โอลิเวีย คราวนี้ฉันนี่แหละจะเป็นคนที่ทุกคนต้องชื่นชม" ฉันมองระบบความงามที่กำลังลอยเข้ามาหาฉันในตอนนี้แล้วยิ้ม เอมิลีคิดว่าเธอได้ขโมยอนาคตอันรุ่งโรจน์ของฉันไปแล้ว โดยที่เธอไม่มีทางรู้เลยว่า... ของขวัญทุกอย่างที่โชคชะตามอบให้นั้น ล้วนมีราคาที่ต้องจ่ายทั้งสิ้น

เมื่อชะตานำพา ให้ผู้กุมหัวใจของเขา โคจรมาพบกันอีกครั้ง ทว่าเขาจะทำเช่นไรเล่า เมื่อคนผู้นั้นกลับจำเขาไม่ได้ กุนซือหนุ่มจะทำเช่นไร เพื่อให้ท่านอ๋องสิบแปดจดจำเขาได้ หรือว่าเขาจะยอมปล่อย ให้ทุกอย่างเลือนหายไปกับความทรงจำ ของอ๋องหนุ่มผู้กุมหัวใจเขามาเนิ่นนาน

**“เธอแอบรักเขามานานหลายปี ยอมเป็นทุกอย่าง...แม้แต่ ‘เพื่อน’ แต่เขากลับทำเหมือนมีใจ ทั้งที่ไม่เคยคิดจะรักกันจริง ๆ จนวันที่เธอเลือกจะเดินออกมา คนที่เคยเฉยชา กลับเป็นฝ่ายรั้งไว้แทบไม่ทัน เพราะครั้งนี้... ‘เพื่อนเล่น’ กำลังจะเสีย ‘คนที่เล่นด้วยหัวใจ’ ไปตลอดกาล”**

อัมพุชินี ธิดาของเมืองทวารกะแห่งอาณาจักรกัมโพชน์ ผู้มีความสามารถด้านสมุนไพรและศิลปะ ถูกจับตัวไปเมื่อบ้านเมืองถูกกองทัพอารยันรุกรานจนล่มสลาย เธอถูกขายเป็นนางทาสในวังหลวงไอยคุปต์ อันเป็นที่ประทับของ ฟาโรห์เมเรนคาเร ราชันหนุ่ม ‘หัวใจหิน’ ผู้ทรงไร้รอยยิ้มและเอื้ออาทร อัมพุชินีเริ่มต้นชีวิตอย่างต่ำต้อยในเรือนทาส แต่ด้วยความรู้ทางสมุนไพรและศิลปะการวาดภาพ เธอจึงกลับกลายเป็นบุคคลสำคัญในการช่วยบำบัดอาการบรรทมไม่หลับขององค์ฟาโรห์ โดยผ่านภาพวาดและกลิ่นของดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ แม้จะมีนางสนมนับร้อยอยู่รอบพระวรกาย แต่หัวใจของฟาโรห์กลับสั่นคลอนจากหญิงสาวไร้ตัวตน ความรักที่ต้องห้ามระหว่างจอมราชันกับนางทาสกลับเริ่มผลิบาน ท่ามกลางการช่วงชิงอำนาจ แผนร้ายของเหล่าสนม และศัตรูเก่าที่หวนคืน อัมพุชินีจะเลือกเส้นทางใด ระหว่างความรักไร้ตัวตน กับ การกอบกู้อิสรภาพคืนสู่ดินแดนของนาง จอมราชันเย็นชาพระองค์นี้ จะยอมมอบ “หัวใจรัก” ให้เธออย่างศิโรราบหรือไม่  

ในอดีต…ความหลงใหลของเขา แปรเปลี่ยนเป็นการทำลาย คืนหนึ่งที่ถูกวางแผน ย่ำยี และพรากทุกความฝันของเธอไปตลอดกาล หลายปีผ่านไป เธอกลับมาอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อผู้หวาดกลัว แต่ในนาม เชฟมือหนึ่ง ผู้ยืนหยัดอยู่ในโรงแรมของเขา ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมถูกทำร้าย และเขาจะต้องเผชิญกับรสชาติของบาปที่ตนเคยก่อ เมื่ออดีตที่เขาคิดว่าคุมได้…กำลังลุกขึ้นทวงคืนทุกอย่าง

วันก่อนวันแต่งงานของฉัน ฉันไปถึงมหาวิหารของเราตั้งแต่เช้า เพื่อทำความคุ้นเคยกับสถานที่นั้น แต่สิ่งที่ฉันพบกลับเป็นคู่หมั้นของฉันกับน้องสาวต่างแม่—อิซาเบลล่า—กำลังร่วมรักกันอยู่บนแท่นพิธี แท่นพิธีของเรา ฉันจับได้คาหนังคาเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษ เขาทำเพียงแค่ไล่ฉันออกไปท่ามกลางพายุ ฉันทรุดตัวลงกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ และนั่นคือช่วงเวลาที่เขาเจอฉัน—อลิสแตร์ เจ้าชายแวมไพร์ เขาเคลื่อนไหวท่ามกลางพายุราวกับเทพเจ้า ดึงฉันขึ้นมาจากโคลนตม แล้วมอบพระราชวังให้เป็นที่พักให้ฉัน เขาประกาศต่อทั้งโลกว่าฉันคือเนื้อคู่ของเขา คนที่เขาใช้เวลาหลายศตวรรษตามหา คนเดียวและคนสุดท้ายของเขา ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ความทุ่มเทของเขาทำให้ฉันกลายเป็นที่อิจฉาของทั้งโลกเหนือธรรมชาติ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตอันเป็นนิรันดร์ของเขา จนกระทั่งฉันพบห้องลับของเขา ปลายนิ้วของฉันปัดผ่านม้วนคัมภีร์โบราณ ตัวอักษรถูกเขียนด้วยเลือด บรรทัดแรกคือชื่อของเธอ—อิซาเบลล่า ด้านล่างนั้น เป็นลายมือของอลิสแตร์เอง—“สำคัญที่สุด เหนือสิ่งอื่นใด” ถัดลงมาเป็นบันทึกของผู้รักษาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน บันทึกการรักษาของแวมไพร์ วันที่บันทึกคือคืนเดียวกับที่ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ คืนที่ฉันถูกฝูงมนุษย์หมาป่าโจมตี พวกเขาพาฉันกลับมายังปราสาท ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือด ไม่มีผู้รักษาคนไหนมาช่วยฉันเลย ฉันฟื้นขึ้นมาเพียงลำพัง เด็กคนนั้นหายไปแล้ว ลูกของเรา สายเลือดของเขา สายเลือดของฉัน—หายไปหมด และเสื้อผ้าของฉันก็ชุ่มไปด้วยสิ่งที่หลงเหลืออยู่จากมัน ฉันลบคราบทุกอย่างให้หายไปหมด เมื่อเขากลับบ้าน ฉันก็พังทลายลงในอ้อมแขนของเขา ฉันไม่เคยบอกเขาเลย ฉันทนไม่ได้หากต้องให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึก ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ในคืนเดียวกันนั้น อิซาเบลล่าก็ถูกมนุษย์หมาป่าโจมตีเช่นกัน และคำสั่งของอลิสแตร์ต่อสภาของเขาก็คือ “ส่งผู้รักษาไปทั้งหมด อิซาเบลล่าคือสิ่งสำคัญที่สุด” หัวใจของฉันเหมือนหยุดเต้น ความสิ้นหวังไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดราวกับยาพิษ “ถ้าฉันไม่เคยเป็นคนนั้นเลย… งั้นความเป็นนิรันดร์ของคุณก็เก็บไว้คนเดียวเถอะ ฉันไม่ต้องการมีเป็นส่วนหนึ่งกับมันอีกต่อไป”