ตอนที่ 1 จุดกำเนิดโชคชะตา

บรรยากาศหน้ารั้วมหาวิทยาลัยชั้นนำของเมืองไทย ในเวลายามเย็น บรรดานิสิตนักศึกษามากมายต่างสัญจรไปมา บ้างก็เดินทางเท้า บ้างก็เกาะกลุ่มอยู่ภายในร้านบริเวณตรงข้ามกับมหาวิทยาลัย หนุ่มสาววัยเจริญพันธุ์ทั้งหลายต่างหยอกล้อกันไปมาตามประสาวัยรุ่นยุคใหม่ทำให้ทุกอย่างดูครึกครื้นอย่างเห็นได้ชัด...

“ถ้านายสนใจเธอ ฉันจัดให้ได้นะโว้ย คนนี้อาจจะเล่นยากหน่อยแต่ว่าฉันมีแผน! รับรอง!...เธอทำให้นายถึงใจแน่...อินทัช”

          “นั่นมันเด็กสิบหกจริงหรือเปล่าวะ ฉันว่าไม่น่าจะใช่ เธอดูโตเกินวัยไปซะหน่อย...”

สายตาคมจับจ้องไปยังเรือนร่างของสาววัยสิบหกที่สวมชุดนักเรียนมอ-ปลาย กระโปรงมีจีบรอบ ตัวเอวยกสูง เสื้อนักเรียนสีขาวทับใน รองเท้าหุ้มส้นสีดำ ร่างบางอวบอิ่มสมส่วนในวัยสาว ผิวขาวนวลเนียนใส ริมฝีปากสีชมพูเป็นรูปกระจับเย้ายวนน่าสัมผัส ในมือเธอถือกระเป๋านักเรียนกำลังมองซ้ายมองขวาข้ามถนนอยู่ไม่ไกล

          “ใช่...เกินวัยจริง...หัวจรดเท้า...ได้จัดสักคืนพ่อจะรีดน้ำออกให้หมด...เด็กอะไรวะสวยฉิบ!”

          “อืม...สวยจริง...ว่าแต่นายจะใช้วิธีไหนวะกันต์ เธอเป็นเด็กมอ-ปลายอยู่เลย ไม่น่าจะมีทางเป็นไปได้...”

          “นายจะจัดป่ะล่ะ...เกรดA เลยนะโว้ยคนนี้ มีคนเล็งไว้หลายคนแล้ว แต่แมร่งเข้าไม่ถึงสักคน หล่อนเป็นเด็กเรียนของจริงเช้าเรียนเย็นกลับบ้าน วงจรชีวิตเหมือนนก...เช้าหาอาหาร..เย็นก็ต้องกลับเข้ารัง...”

          “และไอ่วิธีที่นายบอก มันจะมีทางเป็นไปได้ยังไงวะกันต์ หรือนายจะโม้เกินเบอร์ไปหน่อยมั้ง...”

          “เงินถึง! ของก็มาเองแหละ ต่อให้ UFO ฉันก็หามาให้นายได้...อินทัช!”

          “เรื่องเงินฉันไม่มีปัญหา...ขอแค่ได้เธอมาก็พอ...นายคงลืมไปแล้วสิ...ว่าฉันลูกใคร!”

          “เออ...นายคือนายน้อยอินทัชทายาทเจ้าของโรงแรมและภัตคารที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีมรดกเป็นพันล้านหมื่นล้านไง...แหม...นายนี่มันสุดจริงว่ะ...อินทัช!”

          “เฮ้อ! ฉันนั่งฟังนายสองคนเมาท์อยู่นานแล้ว ไม่เห็นมันจะมีอะไรสร้างสรรค์ซักเรื่อง เมื่อไหร่นายสองคนจะสนใจเรื่องเรียนมากกว่าสาวๆ พวกนั้นวะกันต์...อินทัช...”

          “อ่าว...เวย์...นายจะพูดแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย...พวกฉันชอบสาวๆ เนื้อนมไข่มันถูกใจพวกฉัน ส่วนนายไม่ชอบหญิงนี่หว่าก็พูดได้ดิ...ของสวยๆ งามๆ ใครก็ชอบกันทั้งนั้น นายเข้าไม่ถึงหรอก...ของพวกนี้...สำหรับนายคงจะเข้าถึงแต่...”

          “เข้าถึงอะไร! นายจะพูดว่าอะไร พูดมาชัดๆ นะโว้ย ไม่งั้นปากแตกแน่ๆ ลองสิ!”

          “ใจเย็นเวย์...และนาย! ไอ่กันต์ นายนี่ชอบหาเรื่องจริงๆ”

          “นายควรจะว่าไอ่เวย์มันมากกว่านะโว้ย มันน่ะพวกแหกคอก ดูสิเราสองคนเรียนวิศ-วะ แต่มันดันเรียนหมอ...เฮอะ! เด็กเรียนสิ พวกวิศ-วะสายดาร์กอยู่แล้ว แต่หมอนี่สิ!”

          “จะสายอะไรมันก็เรื่องของฉันนะกันต์ นายมันพวกชอบบลูลี่ เหยียดเพศ สักวันเถอะจะเจอดี!”

          “เจอดีอะไรวะ...ทุกวันนี่แมร่งโคตรดีเลยว่ะ ขาว อวบ อึ๋มทั้งนั้น ของดีๆ น่ากินทุกวัน! เดินผ่านไปผ่านมา ดูสิ...”

          “ขาว อวบ อึ๋ม กินไม่ดูตาม้าตาเรือ ระวังเถอะ!”

“พอกันได้แล้ว นายสองคนนี่เป็นไรกันมากเปล่าวะ...”

          “นายเองก็อย่าไปเชื่อมันนะ...อินทัช...ไอ่กันต์มันจะพานายไปทำเรื่องไม่ดี...เข้าสักวัน”

          “ไม่ดี! ไม่ดีตรงไหนวะ! ฮ่า ฮ่า คงจะตรงที่ชอบไม่เหมือนนายล่ะสิเวย์...อย่างนายนี่คงจะชอบแต่...”

          “ไอ่กันต์!!! มันจะมากไปแล้วนะโว้ย!”

          “หยุด! หยุด! หยุดทั้งสองคน...ฉันปวดหัวกับพวกนายจริงๆ ทะเลาะกันทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือไงวะ...ไป! กลับกันได้แล้ว...”

          @บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น...

          “กลับมาแล้วเหรอเดียร์...ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาทานข้าวเร็วลูก...วันนี้ป้าทำไข่พะโล้ที่หนูชอบด้วยนะ”

กนกอร หรือ ป้าอรหญิงวัย 44 ปี บอกกับหลานสาววัย 16 ปีที่กำลังย่างกรายเข้ามาภายในบ้านเหมือนทุกวันในเวลาเดียวกันคือหลังเลิกเรียน หลานสาวที่เธอนั้นรับอุปการะมาเกือบสิบปีเนื่องจากบิดามารดาของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ซึ่งชนกับรถของกนกอรเมื่อสิบปีที่แล้ว ทำให้ทั้งสองเสียชีวิต แต่ทว่ากนกอรนั้นกลับรอดอย่างปาฏิหาริย์

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้กนกอรเสียใจเป็นอย่างมาก ถ้าเพราะเธอไม่เล่นมือถือขณะขับรถวันนั้น เหตุการณ์อันเศร้าสลดก็คงไม่เกิดขึ้น ความรู้สึกผิดนั้นกัดกินในหัวใจของกนกอรเป็นอย่างมาก เลยทำให้เธอนั้นรับอุปการะดูแลชีวิตของหลานสาวคนนี้เพื่อชดใช้ความผิดที่ผ่านมา...

          “ค่ะคุณป้า...แล้วนี่ลุงเรศกับพี่ธามกลับมาแล้วเหรอคะ เดียร์เข้ามายังไม่เห็นใครสักคนเลยค่ะ”

เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มวัย 16 ปี ‘เปมิกา วิวัฒนากูล’ กวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณภายในบ้านด้วยความเคยชิน

          “ยังจ้า...ตาธามยังไม่กลับจาก*มหาลัย ส่วนลุงเรศของเธอไปรับยัยครีมที่โรงเรียน เห็นว่าวันนี้คงเย็นหน่อย ที่โรงเรียนยัยครีมมีกิจกรรม ไม่ต้องรอหรอกนะ ป้าว่าหนูทานก่อนเลย มีการบ้านเยอะไม่ใช่เหรอ รีบทานจะได้ไปทำการบ้านต่อได้”

          “ค่ะป้าอร...เอ่อ...ป้าอรคะ วันศุกร์นี้เดียร์จะขออนุญาตป้าไปงานวันเกิดของเอยได้มั้ยคะ...เอยเขาอยากให้เดียร์ไปนอนค้างที่บ้านเขาด้วยค่ะป้า เพราะมันไกล เอยเขาไม่อยากให้เดียร์กลับบ้านตอนดึกค่ะ เอยเลยจะให้เดียร์นอนค้างที่นั่นค่ะ”

          “เอาสิ...ถ้าเป็นบ้านเอย ป้าไม่ห่วงหรอกจ้า เดียร์เรียนหนักมาตลอดผ่อนคลายบ้างก็ดีนะป้าว่า...เออ...แล้วของขวัญล่ะจ๊ะ เดียร์เตรียมไว้หรือยัง ถ้ายังป้าจะให้พี่ธามพาไปซื้อ”

          “เรียบร้อยแล้วค่ะป้าอร”

          “จ้า งั้นทานข้าวเถอะ เดี๋ยวป้าไปทำขนมในครัวต่อ ของโปรดตาธามด้วยวันนี้ เดียร์ถ้าหนูอยากทาน อีกสักชั่วโมงก็ลงมานะ”

          “ค่ะป้าอร”

เด็กสาวจ้องมองป้าที่เดินจากไป ‘ป้าอร’ คือคนที่ดีกับเปมิกาตลอดเสมอต้นเสมอปลาย ตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่เธอเสียชีวิตลงเมื่อสิบปีที่แล้ว เปมิกาอายุได้หกขวบในเวลานั้นเธอยังเด็กมาก แต่เปมิกายังจำได้ดี ว่าคนที่พรากพ่อกับแม่ของเธอไปก็คือ ป้าอรนั่นเอง

                                                                                   ........................