เจ้าสาวของอานูบิส ตอนจบเป็นอย่างไร?

"อาวิณไม่ต้องเสียใจหรอก เดี๋ยวเอิงโตขึ้น เอิงจะเป็นเจ้าสาวให้อาวิณเอง" "โอ๊ย ไอ้เด็กบ๊องส์ พูดแต่ละอย่าง แม่พายัยเอิงกลับเรือนเล็กไปเลย สอนให้นั่งสมาธิเยอะๆ จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน!" ............... ความรักของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีต่อผู้ชายที่อยู่ในสถานะคนดูแล แปรเปลี่ยนไปเป็นความรักอีกรูปแบบหนึ่งเมื่อเติบโต โดยที่เธอจะต้องฟันฝ่าอุปสรรคที่ใหญ่หลวง นั่นก็คือความรู้สึกของผู้ชายคนนั้น ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ยังมองเธอเป็นเพียงเด็กในปกครอง แต่เธอไม่ยอมแพ้ เพราะเชื่อว่าตนเองเกิดมาเพื่อจะเป็นเจ้าสาวของเขาเท่านั้น ::::::::::::::::

สามวันก่อนถึงวันแต่งงาน เอเดรียนบอกเลิกงานแต่งเป็นครั้งที่ห้าสิบสอง เขาเดินทางมาที่เวิร์กช็อปในปาแลร์โมเพื่อตรวจรับงานปักตราประจำตระกูลบนชุดเจ้าสาวของฉัน แต่ทันทีที่ฉันก้าวออกมาจากม่านห้องลองชุด เขาก็คว้าซองปืนและวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที “พวกตระกูลโตริโน่ถล่มไร่องุ่นของเบียงก้าแล้ว แถมยังล้อมคฤหาสน์ไว้หมด ลีอาขวัญเสียมาก ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้ งานแต่งยกเลิกไปก่อน” หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงรั้งเขาไว้และคาดคั้นเอาคำตอบว่าใครสำคัญกับเขามากกว่ากัน ระหว่างฉันกับเบียงก้า แต่ครั้งนี้ ฉันกลับปล่อยเขาไปง่ายๆ สามสิบนาทีต่อมา เบียงก้าโพสต์สตอรี่อินสตาแกรม: [คุณคือที่พักพิงเพียงหนึ่งเดียวสำหรับฉันและลูกสาว] ในภาพนั้นเอเดรียนโอบกอดเบียงก้าไว้แนบกาย โดยมีลีอาอยู่ในอ้อมแขนและเรียกเขาว่า 'แดดดี้' พวกเขาดูเหมือนครอบครัวที่สมบูรณ์แบบจริงๆ พ่อแม่ของฉันถอนหายใจ “เซราฟิน่า งานแต่งที่ฮาวายยกเลิกอีกแล้วเหรอ? เราส่งคำเชิญไปให้ทุกตระกูลดังในอิตาลีหมดแล้วนะ เรื่องนี้จะทำให้เกียรติยศของตระกูลเบลลินี ป่นปี้แค่ไหน?” ฉันส่ายหน้า พลางเคาะนิ้วลงบนการ์ดเชิญสำรอง "งานแต่งยังคงมีอยู่ค่ะ ในอีกสามวันข้างหน้า ลูกจะยังคงเป็นเจ้าสาว เพียงแต่ไม่ใช่เจ้าสาวของเอเดรียน"

ในวันที่ควรจะเป็นวันแต่งงานของฉัน เจ้าสาวกลับไม่ใช่ฉัน พิธีที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานถึงห้าปีกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เมื่อวาเลนติน่า พี่สาวของฉัน เดินลงมาตามทางเดินหินอ่อนในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แขนของเธอคล้องอยู่กับลูก้า ผู้ชายที่ควรจะยืนรอฉันอยู่ที่แท่นพิธี “พี่ขอโทษนะ เบียงก้า” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่เจ้าสาวอีกแล้ว” จากนั้นเธอก็ลูบหน้าท้องของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกของผู้ชนะ “พี่ท้องลูกของลูก้า โรมาโน่” คำพูดของเธอระเบิดก้องอยู่ในหัวของฉัน และโลกทั้งใบก็พลันเงียบงันลงทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ เธอจึงชูแผ่นผิวมันวาวอะไรบางอย่างขึ้นสู้แสงไฟ มันคือภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำ บนนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า อายุครรภ์ 12 สัปดาห์ ดวงตาของฉันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอขณะที่ฉันหันไปหาลูก้า พยายามมองหาสิ่งใดก็ตามอย่างสิ้นหวัง ไม่ว่าจะเป็นการปฏิเสธ คำอธิบาย หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด แต่เขากลับทำเพียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายและยอมจำนนต่อสถานการณ์ “เบียงก้า ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างจนปัญญา “วาเลนติน่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว งานแต่งนี้... มันเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเธอ” “ผมจะชดเชยให้คุณเอง” เขาเสริม “เราค่อยจัดงานแต่งใหม่ทีหลังก็ได้” พ่อของฉัน โมเรตติยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาแบบเดียวกับที่เขาทำใส่ฉันมาตลอดชีวิต ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มให้ฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เบียงก้า” เขาพูดเสียงเฉียบขาด “พี่สาวของแกกำลังจะตาย ยอมให้เธอไปเถอะ” พี่ชายของฉันพยักหน้าโดยไม่พูดคำใดออกมาสักคำ ราวกับว่านั่นเป็นคำตอบที่หนักแน่นพอแล้ว ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาเลือกเธอมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตา ความเอาแต่ใจ หรือความต้องการของเธอ ทุกอย่างสำคัญกว่าของฉันเสมอ วันนี้ก็ไม่ต่างกัน บางสิ่งบางอย่างภายในใจของฉันพังทลายลงเงียบๆ ก็ได้ ถ้าไม่มีใครในครอบครัวนี้แคร์ฉันเลย ฉันก็จะไปเอง

ฉันแต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียมัตเตโออย่างลับๆ ทุกครั้งที่เขาเอากับรักแรกสมัยเด็ก เขาจะให้สัญญากับฉันว่าจะจัดงานแต่งงานที่สมเกียรติ ต่อหน้าห้าตระกูลใหญ่ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา มัตเตโอให้สัญญากับฉันถึงเก้าสิบเก้าครั้ง และทั้งเก้าสิบเก้าครั้ง เขาก็ทิ้งฉันไว้ที่แท่นพิธี ครั้งแรก แมวประกวดรางวัลชนะเลิศของเซซิเลียตาย เพื่อไปปลอบใจเธอ เขาเลื่อนงานแต่งงานออกไปถึงสามเดือน ฉันยืนอยู่ที่แท่นพิธีเพียงลำพัง ขอบตาแดงก่ำ พยายามระงับอารมณ์ของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล ครั้งที่สอง เซซิเลียอาละวาดในคาสิโนและทำแจกันโบราณมูลค่าร้อยล้านดอลลาร์แตกละเอียด เขาเปลี่ยนเส้นทางเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่เตรียมไว้สำหรับงานแต่งงาน แล้วรีบบินฝ่าความมืดในคืนนั้นเพื่อไปสะสางปัญหาให้เธอ และทุกครั้งก่อนจะถึงพิธีแต่งงานของเรา รักแรกสมัยเด็กของเขาก็มักจะมีเรื่องฉุกเฉินบางอย่างเกิดขึ้นเสมอ ฉันร้องไห้ ฉันกรีดร้อง ฉันถึงขั้นเอาปืนจ่อหัวเขาด้วยซ้ำ แต่มัตเตโอก็แค่กดร่างฉันไว้กับผนัง และปิดปากฉันด้วยจูบที่เย็นชาและรุนแรง “เธอมันก็แค่ที่ระบายความใคร่ แต่คุณคือคุณนายฟัลโคน หัดทำตัวให้มีระดับหน่อย” หลังจากครั้งที่เก้าสิบเก้า ในที่สุดฉันก็พอสักที ฉันเลื่อนเอกสารไปบนโต๊ะ น้ำหมึกยังไม่แห้งสนิท พร้อมตราประทับของตระกูลฟัลโคนที่ประทับอยู่ด้านล่าง “การแต่งงานของเรา พันธมิตรของเรา... มันจบลงแล้ว”

หนึ่งสตรีสิ้นเพียง เพราะบุรุษมากรัก หนึ่งสตรีสิ้นด้วย น้ำมือบุรุษที่รัก เมื่อหนึ่งในสอง ได้ลืมตาในร่างใหม่ ชะตาต่อจากนี้ นางจะลิขิตเอง มิเว้นแม้แต่พันธนาการ ที่เรียกสามีภรรยา

บุตรสาวอนุผู้เคยอ่อนแอ แต่งงานเข้าจวนสกุลเซียวแทนพี่สาวที่บิดาโปรดปราน นางเคยว่าง่ายและอ่อนแอจึงตายลงอย่างโดดเดี่ยวไปพร้อมกับสามีที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ชาติก่อนนางรักเขาจึงทำทุกอย่างเพื่อเขาเป็นเพียงผู้อยู่ข้างหลังอย่างว่าง่าย ไร้อำนาจไร้บารมี เมื่อถูกกล่าวหาจนต้องโทษประหารนางก็ไม่อาจช่วยเขาได้และยังต้องจบชีวิตอย่างโดดเดี่ยว หนำซ้ำตระกูลยังทอดทิ้งนาง ได้โอกาสย้อนกลับมานางจะไม่ยอมเป็นหมากให้ใครชักจูงได้ตามใจอีก นางต้องสร้างบารมี สร้างเครือข่ายและมีทักษะติดตัวจึงจะรอดพ้นจากตระกูลที่มองนางเป็นเพียงผลประโยชน์พร้อมทั้งเอาคืนทุกคนที่ทำกับนางและสามีอย่างสาสม ความจริงที่ไม่เคยปรากฏในชาติก่อนได้เปิดเผยในชาตินี้แล้วเช่นกัน แต่นางขอเพียงได้อยู่เคียงข้างเขาและชำระหนี้แค้นที่ติดค้าง นอกเหนือจากนั้นนางก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีก