เทคนิคสู้บอสใน Dmc Devil May Cry 5 ที่ควรรู้คืออะไร?

ฉากปะทะกับ 'Urizen' ใน 'Devil May Cry 5' เป็นสิ่งที่ยังติดตาอยู่เสมอ ไม่ใช่แค่เพราะรูปลักษณ์ที่ทรงพลังหรือเพลงประกอบที่ยกระดับบรรยากาศ แต่เพราะการออกแบบเฟสที่เปลี่ยนแทคติกผู้เล่นอย่างต่อเนื่อง เมื่อเริ่มสู้ ร่างของมันช่างแข็งแกร่งและท่าโจมตีกว้าง ทำให้การอ่านจังหวะกับการกะระยะเป็นเรื่องจำเป็นสุด ๆ ในช่วงเฟสต่อมา 'Urizen' จะเปลี่ยนโหมด จากการออกท่าแบบหนัก ๆ มาสู่การใช้พลังเวทและการโจมตีที่มีความเร็วสูงขึ้น นั่นคือจุดที่ผมต้องปรับสไตล์การเล่นจากการตั้งรับมาเป็นการขยับตัวมากขึ้น และเริ่มโฟกัสการชิงช่องว่างเล็ก ๆ เพื่อสวนกลับ เพลงกับเอฟเฟกต์ภาพทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังสู้กับบอสในนิยายแฟนตาซีที่ดุดัน แต่ต้องอาศัยความแม่นยำแบบเกมแอ็กชัน เทคนิคง่าย ๆ ที่ผมมักใช้คืออย่าโลภทำคอมโบยาวเมื่อยังไม่รู้จังหวะของเฟสใหม่ ให้ปล่อยให้บอสเปิดช่องแล้วรีบใช้อินสแตนท์แดชหรือท่าเบรกเกอร์เพื่อหนีออกมา การตั้งค่าไอเท็มรักษาและเลือกสกิลที่เพิ่มความคล่องตัวมักช่วยได้มาก สุดท้ายแล้วสิ่งที่ชอบที่สุดคือความรู้สึกเมื่อสามารถอ่านจังหวะบอสได้และหาจุดอ่อนจนทำให้ฉากนั้นเปลี่ยนจากน่ากลัวเป็นน่าจดจำในแบบที่ยากจะลืม

สิ่งที่ช่วยผมผ่านบอสยาก ๆ ใน 'DmC: Devil May Cry' มาจนถึงตอนนี้คือการแยกสถานการณ์ออกเป็นเฟสและตั้งเป้าแค่หนึ่งอย่างต่อรอบการโจมตี การวิเคราะห์เฟสแรกจะทำให้ฉันลดแรงกดดันลงได้ เช่น ถ้าบอสอย่าง Urizen เริ่มด้วยท่ากว้าง ๆ ฉันจะมุ่งจับจังหวะการหลบก่อน แล้วค่อยตามด้วยคอมโบสั้น ๆ เพื่อไม่ให้เปิดช่องให้บอสลากระยะยาว เทคนิคที่ใช้บ่อยคือการผสมแผนการป้องกันกับการใช้อาวุธที่ตอบโจทย์เฟสนั้น ๆ อย่างการสลับจากดาบหนักไปเป็นปืนเพื่อเจาะช่องว่างเล็ก ๆ และเปลี่ยนมาใช้ Devil Trigger เฉพาะตอนที่ต้องทำความเสียหายสูงสุดเป็นการจบเฟส เมื่อรู้ว่าช่วงไหนปลอดภัยฉันจะกดรับความเสี่ยงมากขึ้น แต่ถ้าผิดพลาดก็ถอยและรีเซ็ตจังหวะใหม่แทนที่จะฝืนต่อ ผลลัพธ์คือการต่อสู้ดูไม่สับสนและลดการตายแบบโง่ ๆ ได้มาก ท้ายที่สุดสิ่งที่ช่วยให้ชนะบอสยาก ๆ คือความอดทนในการฝึกแบบมีจุดมุ่งหมาย การรู้ว่าต้องฝึกจุดไหนก่อนจะทำให้เวลาที่ลงสู้จริงมีความชัดเจนกว่าเดิม และความรู้สึกพอใจเมื่อผ่านด่านยาก ๆ มันหวานกว่าการชนะแบบพึ่งดวงเยอะเลย

กลิ่นควันปืนกับซาวด์แทร็กที่ระเบิดขึ้นตอนเจอกับ 'Vergil' ยังทำให้หัวใจเต้นแรงเสมอ ฉันเป็นคนที่ชอบการต่อสู้แบบที่ต้องโชว์สกิลและความแม่นยำ แล้วการเผชิญหน้ากับ 'Vergil' ใน 'Devil May Cry 5' สำหรับฉันคือการทดสอบความสามารถแบบจัดเต็ม มากกว่าการกดปุ่มแบบธรรมดา การเคลื่อนไหวของเขาเรียบคล่องและโหดร้าย ความเร็วของท่า การเปลี่ยนจังหวะที่ไม่ให้โอกาสพัก การที่ต้องอ่านล่วงหน้าและใช้ท่าป้องกันหรือสวนกลับในวินาทีที่เหมาะสม มันสร้างความพึงพอใจระดับเฉพาะตัว—เหมือนแก้ปริศนาเชิงปฏิบัติที่ต้องอาศัยทักษะ เมื่อชนะแล้วรู้สึกว่าได้พิชิตความไม่แน่นอนของเกมจริง ๆ นอกจากความท้าทาย ดนตรีและการออกแบบเวทีช่วยยกระดับฉากให้เป็นไฮไลต์ สวิตช์ระหว่างช่วงเงียบกับช่วงระเบิดของดนตรีเพิ่มความตึงเครียด ทำให้ทุกการสวนเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำ ส่วนที่ชอบเป็นพิเศษคือการที่ผู้พัฒนาใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในโมชันและเอฟเฟกต์แสงเงา ทำให้การชนะแต่ละครั้งเหมือนมีสคริปต์ที่เราสามารถเล่นซ้ำแล้วเปลี่ยนสไตล์ได้ ฉันจำได้ว่าหลังจากลองหลายวิธี สุดท้ายการใช้ท่าคอมโบกับการเก็บตำแหน่งบนเวทีให้ดี ทำให้ฉากนั้นกลายเป็นความภูมิใจแบบส่วนตัว มุมมองของแฟน ๆ ที่ชื่นชอบฉากนี้ไม่ได้มีแค่การยกย่องความยาก เฉพาะจุดเล็ก ๆ เช่นการออกแบบท่า การตอบสนองของศัตรูเมื่อถูกโจมตี หรือแม้แต่ความรู้สึกตึงเครียดตอนเกจเลือดเหลือนิดเดียว ล้วนรวมกันเป็นประสบการณ์ที่ทำให้ฉากมัน “มีชีวิต” สำหรับฉันแล้ว นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมแฟน ๆ ถึงพูดถึงการต่อสู้กับ 'Vergil' ซ้ำแล้วซ้ำเล่า—เพราะมันให้ทั้งความท้าทาย เชิงศิลป์ และความภูมิใจเมื่อผ่านพ้นไปได้

สไตล์การเล่นที่ทำคะแนนพุ่งสุดใน 'Devil May Cry 5' สำหรับฉันคือการผสมผสานความต่อเนื่องของคอมโบกับการใช้อุปกรณ์พิเศษอย่างมีชั้นเชิงมากกว่าจะเน้นแค่ความรุนแรงล้วน ๆ ในประสบการณ์เล่นมายาวนาน ความสำคัญอันดับแรกคือต้องรักษา Style Gauge ให้ไม่ตกต่ำ ด้วยการสลับท่ารวดเร็วระหว่างโจมตีหนัก-เบา กระโดด-ลงพื้น และการใช้ท่าโจมตีจากอาวุธต่างชนิดเพื่อเพิ่ม Variety ไม่น่าเบื่อ การใช้ท่าชิ้นเดียวต่อเนื่องยาวๆ จะถูกลงโทษด้วยการลดคะแนน วิธีที่ฉันชอบคือเริ่มด้วยการล่อศัตรูเข้าสู่การล้ม (stagger) แล้วต่อด้วยท่าอากาศที่ยืดหยุ่น เช่น กระโดดหมุนแล้วใช้อาวุธปืนลากการลอยให้ยาว สลับเป็นท่าหมัดหรือดาบเพื่อรักษา Combo Multiplier อีกสิ่งที่ต้องคำนึงคือการใช้ Devil Trigger หรือท่าเสริมแบบพิเศษในจังหวะที่เพิ่มความต่อเนื่องของคอมโบได้มากที่สุด ไม่ใช่แค่กดใช้เมื่อเห็นสีที่ไม่ดี แต่ต้องคิดว่าเมื่อไหร่จะทำให้เราจัดการกลุ่มศัตรูได้ในครั้งเดียวและป้องกันการถูกชนจนคัทคอมโบแตก ฉันมักจะเก็บ DT ไว้สำหรับช่วงที่ต้องเปลี่ยนองศาคอมโบหรือเจอบอสที่เสถียรเพื่อป้องกันการเสีย Style อีกทั้งการหลบแบบ Perfect Evade (การหลบที่ถูกจังหวะพอดี) ช่วยให้ได้คะแนนบวกและโอกาสต่อคอมโบสูงขึ้น สุดท้ายอย่าประมาทการใช้สภาพแวดล้อมและการสลับอาวุธอย่างรวดเร็ว การใช้กำแพง กระโดดขึ้นของสูง หรือดึงศัตรูมาให้รวมกันแล้วระเบิดด้วยท่า Area จะให้คะแนนดีกว่าการไล่ฆ่าเดี่ยวๆ เสมอ เล่นให้เหมือนแต่งเพลง: ต้องมีจังหวะขึ้น-ลง เพื่อรักษา Flow และความเนี้ยบของคะแนน ผลลัพธ์ที่ได้มักจะทำให้หน้าผลคะแนนพุ่งอย่างน่าพอใจ

รู้สึกเหมือนได้บินได้ทุกครั้งที่กดสลับอาวุธและสไตล์จนคอมโบลื่นไหลใน 'Devil May Cry 5' — นี่คือแนวทางที่ฉันใช้จนช่วยให้เล่น Dante ได้มั่นใจกว่าเดิม สิ่งแรกที่ต้องทำคือฝึกการสลับอาวุธกับสไตล์ให้เป็นนิสัย เกมออกแบบให้ Dante เดินหน้าถอยหลังได้รวดเร็วและต่อคอมโบจากระยะไกลได้ด้วยปืน การเริ่มจากการจับจังหวะระหว่างยิงด้วยปืนสองนัดแล้วพุ่งเข้าด้วยดาบ จะช่วยให้ศัตรูติดสถานะลอยและเปิดโอกาสจัมป์แล้วต่อคอมโบในอากาศได้มากขึ้น ในมุมของการเคลื่อนที่ ให้เน้นการใช้สไตล์ที่เพิ่มความคล่องตัวเพื่อหลบจังหวะใหญ่ของบอสและรีโพสิชั่นตัวเองแทนการยืนสู้ตรงๆ เทคนิคที่ฉันชอบคือการตั้งเป้าหมายฝึกแบบมินิเดี่ยว เช่นเลือกศัตรูชนิดหนึ่งแล้วลองเล่นจนกว่าจะทำดาวคอมโบสูงสุดได้ต่อเนื่อง นอกจากนี้การบริหาร Devil Trigger สำคัญมาก: อย่าใช้ทันทีเมื่อเริ่มคอมโบ แต่เก็บไว้สำหรับจังหวะต้องการรีคัพหรือแม้แต่ต่อคอมโบให้นานขึ้น สุดท้ายอย่าอายที่จะดูวิดีโอของคนที่เชี่ยวชาญอย่างใน 'Bayonetta' เพื่อไอเดียการเชื่อมท่าระหว่างระยะไกลและใกล้ เพราะการดูสไตล์การเล่นต่างเกมช่วยให้เข้าใจจังหวะและความเป็นไปได้ของ Dante มากขึ้น จบแบบนี้แล้วกลับไปลองเล่นใหม่ด้วยความมั่นใจดูนะ มันสนุกกว่าที่คิด

บอกเลยว่า บอสที่ผมคิดว่ายากที่สุดเมื่อลงเล่นเป็น Dante ใน 'Devil May Cry 5' คือ Urizen ในช่วงบอสไฟต์สุดท้ายของเนื้อเรื่องหลัก — ความยากไม่ได้มาแค่จากพลังชีวิตที่เยอะ แต่เป็นการผสมผสานระหว่างการโจมตีที่หลากหลาย การเคลื่อนไหวกว้าง และช่วงเวลาที่บังคับให้ต้องอ่านจังหวะของมันให้แม่นยำ การเดินหน้าชนแบบปกติจะถูกลงโทษทันทีเพราะมีการโจมตีระยะไกลและการปล่อยคลื่นพลังที่ครอบคลุมพื้นที่เยอะมาก จังหวะที่ Urizenเปิดช่องให้โต้กลับสั้นและบางทีก็ต้องใช้ Devil Trigger เพื่อทนความเสียหายหรือเพื่อเพิ่มดาเมจให้การโจมตีของ Dante เกิดประสิทธิภาพสูงสุด การสู้กับ Urizen ทำให้รู้สึกว่าเกมไม่ใช่แค่การกดปุ่มสับๆ แต่ต้องมีการจัดการทรัพยากรและอ่านรูปแบบการโจมตีของบอสอย่างละเอียด สกิลที่ควรมีเมื่อเล่น Dante ต่อสู้บอสระดับนี้คือความชำนาญด้านการเคลื่อนที่และการสลับสไตล์อย่างรวดเร็ว การใช้ Trickster หรือสไตล์ที่ช่วยหลบกระทันหันจะช่วยให้รอดจากการโจมตีทแยงและระยะไกลได้ดี ขณะเดียวกันก็ต้องคุมระยะด้วย Stinger หรือท่าโผล่เข้าไปทำความเสียหายอย่างแม่นยำ การใช้อาวุธระยะไกลประเภทรัวปืนเล็กควบคู่กับอาวุธหนักที่ทำคอมโบต่อเนื่องจะสร้างความยุ่งยากให้บอสได้มาก การกดเปลี่ยนระหว่าง Swordmaster (หรือท่าโจมตีระยะประชิด) กับ Gunslinger เพื่อขัดจังหวะการชาร์จของบอสเป็นสิ่งสำคัญ นอกจากนี้การจัดการ Devil Trigger ให้มีประโยชน์สูงสุดทั้งเพื่อเพิ่มพลังโจมตีและฟื้นฟูความต้องการก็เป็นทักษะที่ต้องฝึกจนคล่อง การอัปเกรดสกิลและการเลือกไอเท็มช่วยสามารถพลิกเกมได้โดยเฉพาะถ้ามุ่งเน้นที่การเพิ่ม mobility, recovery และการขัดจังหวะ ตัวอย่างเช่นการอัปเกรดการหลบหรือการเพิ่มความเร็วในการสลับท่าโจมตีจะทำให้คอมโบต่อเนื่องของ Dante ไหลลื่นมากขึ้น และอย่าลืมฝึกการใช้เกจสไตล์และการใช้ปุ่มพิเศษอย่าง Royal Guard หรือท่าโต้กลับเพื่อยับยั้งการโจมตีที่แรงๆ ของบอส การเข้าไปแลกเลือดในบางจังหวะที่บอสเปิดช่องต้องมั่นใจว่ามีตัวช่วยอย่าง DT หรือเกจพิเศษพร้อมสำหรับการหนีออกมา เพราะเสียครั้งเดียวอาจโดนคอมโบจนตายได้ง่าย สุดท้ายแล้ว เทคนิคและแผนที่ทำให้บอสง่ายขึ้นคือการอดทนอ่านจังหวะ ไม่เร่งเล่นจนตกหลุม และฝึกการใช้สไตล์หลายแบบให้เป็นนิสัย บอสบางตัวอย่างเช่นถ้ามีให้สู้กับเวอร์ชัน Mirror Match อย่าง Vergil ในคอนเทนต์เสริม ก็จะท้าทายในมุมที่ต่างไปและต้องใช้ความแม่นยำของคอมโบสูงขึ้น แต่ถ้าปรับสกิลให้เน้น mobility, precise gap-closing และ Devil Trigger management จะช่วยให้ Dante กลับมาเป็นนักล่าเดวิลที่แข็งแกร่งอีกครั้ง รู้สึกว่าการสู้กับบอสยากๆ ของเกมนี้สนุกตรงที่ทุกความพ่ายแพ้สอนให้เล่นดีขึ้น ซึ่งนั่นแหละเป็นเสน่ห์ของ 'Devil May Cry 5'

เริ่มจากพื้นฐานการคอนโทรลนิ่ง ๆ กับปุ่มโจมตีและการยกศัตรูก่อนเลย แล้วค่อยเพิ่มเทคนิคพิเศษทีละชิ้น — นี่คือสิ่งที่ผมมักแนะนำเมื่อช่วยเพื่อนฝึก 'Devil May Cry 5' โดยเฉพาะกับ Nero ผมมักให้เริ่มด้วยการฝึกทำให้ศัตรูลอย (launcher) แล้วต่อด้วยการต่ออากาศด้วยท่าหนัก-เบาสลับไปมา เพื่อให้รู้จังหวะการโจมตีกลางอากาศ เทคนิคสำคัญของ Nero ที่ควรฝึกก่อนคือระบบ 'Exceed' ของ Red Queen: หาจังหวะกดชาร์จแล้วต่อด้วยการกดโจมตีปกติเพื่อปล่อยแรงตีที่มากขึ้น รวมถึงการใช้ Devil Breaker ให้เป็น — บางชิ้นเหมาะกับการดันศัตรูขึ้น บางชิ้นเหมาะกับการยืดคอมโบกลางอากาศ หลังจากคอมโบพื้นฐานนิ่งแล้ว ให้ฝึกการเชื่อมท่าระยะไกล เช่นยิงปืนเพื่อชะลอการเคลื่อนไหวของศัตรูแล้วต่อด้วยการพุ่งเข้าด้วยท่าโจมตีเร็ว ๆ (พวกที่ทำให้ติดคอมโบต่อได้) ผมมักจะตั้งฝึกกับม็อบที่มีสเตตัสแข็ง ๆ เพื่อฝึกการปรับใช้ Devil Breaker แต่ละครั้ง โดยรวม: รากฐาน (launcher → อากาศ) → การใช้ Exceed ให้แม่น → การเลือก Devil Breaker ตามสถานการณ์ นี่แหละจะทำให้คอมโบของ Nero ดูทรงพลังและสม่ำเสมอขึ้นจริง ๆ

ยิ่งลงลึกใน 'Devil May Cry 5' มากเท่าไร ผมยิ่งรู้สึกว่าการเลือกอาวุธกับสกิลมันเปลี่ยนสไตล์การเล่นได้แบบพลิกชีวิต — แล้วก็สนุกจนหยุดไม่ได้เลย ในมุมมองของแฟนที่คลุกคลีทั้งคอมโบและทริค ผมขอแบ่งเป็นตัวละครทีละคนพร้อมแนะนำของที่ควรลองและเหตุผลเชิงเทคนิคกับเชิงสนุกไว้ชัดๆ เพื่อให้คุณได้ภาพว่าจะเล่นยังไงให้มัน 'คูล' และได้สกอร์สูง Nero เป็นตัวที่เน้นการโจมตีตรงๆ และการควบคุมพื้นที่ผ่าน Devil Breakers และระบบ Exceed ของ Red Queen นี่คือของที่ผมชอบแนะนำ: Red Queen เอาไว้เล่นแบบขยี้ด้วย Exceed โดยการชาร์จจะเพิ่มความแรงและคอมโบได้ยาวขึ้น ส่วน Blue Rose เหมาะกับการทำคอนโบกลางอากาศและทำให้ศัตรูลอยเพื่อจับอลงกต Dante-style จับคู่กับ Devil Breakers ต่างๆ จะเพิ่มมิติ เช่น Breaker แบบระเบิดช่วยเคลียร์ฝูงได้เร็ว และแบบที่เป็นบูสเตอร์ช่วยให้เคลื่อนที่หรือทำการโจมตีกันระยะได้สะดวก ผมมักจะพกอย่างน้อยสองแบบติดตัวไว้แล้วสลับใช้ตามสถานการณ์ แล้วอย่าลืมฝึกท่า Stinger กับ Overhead เพื่อเปิดคอมโบหรือรีเซ็ตศัตรู Dante คือความเป็นตัวละครที่หลากหลายสุด — เปลี่ยนสไตล์ได้ทันใจและมีอาวุธให้เลือกเยอะมาก สิ่งที่ผมมักแนะนำคือลองปรับใช้สี่สไตล์หลักคือ Trickster สำหรับการหลบและเคลื่อนไหว, Swordmaster เพื่อเพิ่มท่าโจมตีระยะประชิด, Gunslinger เมื่ออยากได้ลำดับการยิงต่อเนื่อง และ Royalguard ถ้าชอบการกันและสวนกลับที่เท่แบบสุดโต่ง อาวุธพื้นฐานอย่าง Rebellion กับปืนคู่ Ebony & Ivory ใช้ได้ตลอด แต่ Balrog (หมัด/เตะ) จะให้ฟีลคอมโบหนักและ Cavaliere ช่วยเรื่องการคุมพื้นที่และทำคอมโบต่อเนื่อง อย่ากลัวการสลับอาวุธกลางคอมโบ — นั่นแหละเสน่ห์ของ Dante ที่ทำให้คอนโบดูสวยงามและมีประสิทธิภาพ ส่วน V ต้องเล่นแบบคิดแตกต่างออกไปเพราะเขาไม่ได้สู้ด้วยตัวเองโดยตรง แนะนำให้โฟกัสที่การควบคุม Griffon กับ Shadow เพื่อสร้างคอมโบในอากาศและคอมโบเชื่อมต่อไปหาการเรียก Nightmare มาช่วยจบครีปใหญ่ๆ Griffon ดีตรงให้ระยะยิงและควบคุมการลอยของศัตรู ส่วน Shadow จะเข้ามารัวคอมโบระยะประชิด เมื่อสะสมเดวิลทริกเกอร์พอ ให้เรียก Nightmare มาสอยหนัก จังหวะการเรียกและการคุมน้องๆ เหล่านี้คือกุญแจของ V ที่ทำให้คะแนนพุ่งโดยที่ตัว V ยืนห่างไม่โดนมากนัก โดยรวมแล้ว การอัปเกรดสกิลที่ผมให้ความสำคัญคือปุ่มที่เพิ่มความยืดหยุ่นของคอมโบ (เช่น เพิ่มจำนวนการชาร์จ Exceed, ลดคูลดาวน์ Devil Breaker บางตัว, หรือเพิ่มพลังให้การเรียก summons ของ V) และการฝึกสลับอาวุธกลางคอมโบจนคุ้นเคยจะเปิดมุมมองการเล่นใหม่ๆ ให้คุณได้ค้นพบเสน่ห์ของ 'Devil May Cry 5' อยู่เสมอ สุดท้ายแล้วของโปรดของผมคือการได้ผสมสกิลที่ไม่ค่อยมีคนเล่นเข้าด้วยกันแล้วเห็นคอมโบมันจัดจ้าน — มันเป็นความพึงพอใจเล็กๆ แบบแฟนเกมที่เล่นแล้วยิ้มไม่หุบ

พูดแบบไม่อ้อมค้อม 'Devil May Cry 5' มีตัวละครหลักสามคนที่ทำให้เรื่องราวเดินหน้าและแต่ละคนก็มีบทบาทชัดเจนในแบบของตัวเอง ผมรู้สึกทึ่งกับเนโระตั้งแต่ฉากเปิด เพราะเขาเป็นภาพของคนหนุ่มที่ยังต่อสู้เพื่อความถูกต้อง แม้จะบาดเจ็บและกลายเป็นคนพึ่งพาอุปกรณ์อย่างแขนเทียม 'Devil Breaker' แต่บทบาทของเขาคือความหวัง—เป็นตัวแทนของคนธรรมดาที่ได้รับพลังมาและต้องเลือกว่าจะใช้มันยังไงในโลกที่วุ่นวาย ฉากที่เนโระต้องปรับตัวกับแขนใหม่และเรียนรู้ทักษะการต่อสู้ใหม่ ๆ แสดงให้เห็นทั้งพัฒนาการตัวละครและความเป็นฮีโร่ที่ไม่ได้เพอร์เฟ็กต์ Dante คือเสาหลักอีกคนที่เข้ามาเติมเต็มส่วนของความเก๋า ความขี้เล่น และความเก่งกาจ เขาทำหน้าที่ทั้งเป็นแรงสนับสนุนและเป็นพลังหลักเวลาสถานการณ์วิกฤต—ไม่ใช่แค่คนที่ตะลุยศัตรู แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของรุ่นก่อนที่ยอมเสียสละเพื่อโลก ในขณะที่ V เพิ่มมิติที่ต่างออกไปด้วยความลึกลับและความอ่อนแอที่ขัดกับรูปลักษณ์ของนักล่า เหมือนกับว่าทั้งสามคนนี้ผสมกันเป็นจุดสมดุลของเรื่องที่ทำให้ 'Devil May Cry 5' มีทั้งบาดแผล ความตลก และความอลังการตามสไตล์เกมแอ็คชั่นอย่างลงตัว

ในมุมมองของคนที่เติบโตมากับซีรีส์ 'Devil May Cry' ผมมองว่าแกนหลักของความต่างอยู่ที่วิธีเล่าและเป้าประสงค์ของสื่อสองแบบ เกมให้ความสำคัญกับการควบคุม ความรู้สึกมีพลังเมื่อเราได้ตวัดดาบหรือกดคอมโบสำเร็จ ภาพลักษณ์ของ 'Dante' ในเกมอย่างเช่น 'Devil May Cry 3' ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นไอเท็มสำหรับผู้เล่น: ท่าทางเท่ๆ คำพูดหยอกเย้า และความสามารถเกินมนุษย์ที่ต้องสัมผัสด้วยมือเราเอง ในขณะที่ภาพยนตร์มักจะลดทอนการโต้ตอบนั้นเพื่อแลกกับการเล่าเรื่องและมุมกล้อง เน้นอารมณ์และบทสนทนา การเคลื่อนไหวถูกจัดวางแบบกำกับไว้ล่วงหน้า สีและแสงช่วยกำหนดโทนมากกว่าการตอบสนองของผู้เล่น สรุปง่ายๆ ว่าเกมทำให้คุณรู้สึกเป็น Dante ส่วนหนังชวนให้คุณเข้าใจหรือเห็นด้านอื่นของเขามากกว่า