เนื้อเรื่อง Dmc: Devil May Cry 5 เชื่อมกับภาคก่อนอย่างไร?

แฟนซีรีส์คนหนึ่งจะเล่าให้ฟังว่า 'Devil May Cry 5' ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมอารมณ์และเหตุการณ์จากภาคก่อนๆ ได้อย่างแนบเนียน ไม่ใช่แค่การนำตัวละครเก่าๆ กลับมาโผล่ให้รู้สึกคุ้นเคย แต่เป็นการต่อเติมจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งและความสัมพันธ์ที่เริ่มตั้งแต่ 'Devil May Cry 3' และขยายผลจนถึงช่วงเวลาหลังจากเหตุการณ์ใน 'Devil May Cry 4' โลกในภาคนี้ยังคงมีร่องรอยของการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับปีศาจ เด่นสุดคือปรากฏการณ์ต้นไม้ยักษ์ Qliphoth ที่เชื่อมโยงกับพลังปีศาจแบบเก่าๆ ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้ตัวละครหลักต้องเผชิญกับอดีตและเลือดเนื้อเดียวกัน พอมาเล่นจริงๆ แล้วจะเห็นความสัมพันธ์แบบแยกส่วนและการกลับมาของปมเดิมอย่างชัดเจน: Vergil ที่เคยเห็นพลังเป็นคำตอบสูงสุดใน 'Devil May Cry 3' ถูกขยายเป็นสาเหตุสำคัญของเหตุการณ์ปัจจุบัน เพราะเขาแยกตัวเองออกเป็นสองด้าน คือด้านที่เป็นปีศาจกับด้านที่ยังเก็บความเป็นมนุษย์ไว้ ซึ่งกลายเป็นตัวละครใหม่อย่าง V และ Urizen การที่ V มาขอความช่วยเหลือจาก Dante และ Nero ไม่ได้เป็นแค่พล็อตขับเคลื่อน แต่เป็นการสะท้อนอดีตของ Vergil กับ Dante ที่มีปมพี่น้องและดาบ Yamato เป็นจุดเชื่อมโยง ส่วน Nero ที่เติบโตขึ้นจาก 'Devil May Cry 4' ก็ไม่ใช่ตัวละครเดิมอีกต่อไป เขามีอาวุธใหม่อย่าง Devil Breaker ที่แสดงให้เห็นวิวัฒนาการทั้งด้านทักษะและบทบาทของเขาในตระกูลนี้ จนเมื่อความจริงเรื่องสายเลือดถูกเฉลย มันทำให้หลายฉากที่ดูเหมือนไม่มีนัย กลับกลายเป็นช็อตที่มีความหมายลึกซึ้งขึ้นทันที นอกจากเรื่องเนื้อหาแล้วการอ้างอิงเชิงเกมเพลย์และสัญลักษณ์ต่างๆ ก็ช่วยให้ความเชื่อมโยงแน่นแฟ้นมากขึ้น ทุกครั้งที่ Dante คว้าดาบหรือเปลี่ยนสไตล์ต่อสู้ ก็เหมือนเป็นการทวนความทรงจำจากภาคก่อนๆ และเสียงเพลงหรือท่วงทำนองของการดวลที่ชวนให้นึกถึงการปะทะในอดีตไม่เคยหายไป การปรากฏตัวของตัวละครรองอย่าง Trish และ Lady หรือแม้แต่ไอเท็มและท่าไม้ตายล้วนทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างยุค เก็บรายละเอียดเล็กๆ อย่างปฏิสัมพันธ์ระหว่าง Dante กับ Nero หรือคำพูดสั้นๆ ของ Vergil ทำให้คนที่เล่นภาคเก่าๆ รู้สึกว่าทุกอย่างมีค่าไม่สูญเปล่า ท้ายที่สุด 'Devil May Cry 5' เป็นบทสรุปและการเริ่มต้นพร้อมกัน มันปิดบางแผลของอดีตและเปิดทางให้ตัวละครแต่ละคนเลือกเส้นทางของตัวเอง บทสรุปอาจไม่ใช่การคืนดีกันทันทีหรือชนะแบบสมบูรณ์ แต่มันคือการยอมรับความซับซ้อนของเลือดและตัวตน ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันชอบมาก เพราะมันทำให้การต่อสู้ไม่ได้เป็นแค่โชว์สกิล แต่กลายเป็นบทสนทนาเชิงอารมณ์ระหว่างคนในครอบครัวเดียวกัน นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันยังคิดถึงฉากบางฉากอยู่เสมอ

เส้นเรื่องของ 'Devil May Cry 5' ต่อจากภาคก่อนแบบไม่ต้องตีความซับซ้อนก็คือมันเอาตัวละครหลักจากภาคก่อนมาขยายบทและปิดปมบางอย่างที่ค้างไว้ แต่ไม่ใช่แค่ขยาย พล็อตกลับขยับไปทางความสัมพันธ์ของครอบครัวและมรดกของปีศาจมากกว่าด้วยน้ำหนักที่ต่างออกไป ผมรู้สึกว่าจุดเริ่มต้นชัดเจน—นับตั้งแต่เหตุการณ์ใน 'Devil May Cry 4' โลกยังไม่สงบ Nero โตขึ้นและพัฒนาตัวเองจนมีร้านเล็กๆ กับช่างกลชื่อ Nico ซึ่งเป็นเหตุผลที่เราเห็นอุปกรณ์ใหม่ๆ อย่าง Devil Breaker แทน Devil Bringer แบบเดิม ตัวร้ายหลักของภาคนี้ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์หน้าใหม่ แต่เป็นพลังที่แยกออกมาจากตัวละครเดิม: Urizen ซึ่งทำให้เรื่องขยายไปสู่การเปิดเผยเชิงตำนานและจิตใจของตัวละคร ยิ่งเล่นยิ่งเห็นว่าเกมตั้งใจใช้เหตุการณ์ใหญ่เป็นฉากหลังให้กับการเผชิญหน้าระหว่างพี่น้องเก่าแก่และบทบาทของรุ่นถัดไป พอพูดถึงตัวละคร เรื่องนี้ให้เวลา Nero กับ Dante ในแบบที่รู้สึกต่างจากภาคก่อน Nero มีเวทมนตร์ของตัวเองและต้องเรียนรู้บทบาทใหม่ในฐานะคนที่ต้องแบกรับชะตากรรม ส่วน Dante ยังคงเป็นคนที่ล้อเลียนโลก แต่แอบมีความเศร้าและหน้าที่ที่หนักขึ้น การแนะนำตัวละครอย่าง V และการคลี่คลายถึงที่มาของ Urizen / Vergil ทำให้ธีมเรื่องครอบครัว—ความแตกแยกและการคืนดี—เด่นชัดขึ้น ผมชอบที่ทีมเขียนไม่ยัดบทสรุปสะเปะสะปะ แต่ค่อยๆ ให้ความสำคัญกับการพูดถึงอดีตและผลกระทบต่อปัจจุบัน แม้บางฉากจะเป็นแอ็กชันระเบิดตา แต่พอเอาเข้าจริงฉากสำคัญแบบการเปิดเผยความสัมพันธ์หรือการเผชิญหน้าของพี่น้องกลับให้ความรู้สึกปิดบทเก่าๆ ได้อย่างกลมกล่อมในแบบเกมแอ็กชันสมัยใหม่

ในฐานะแฟนเกมที่ตามเรื่องราวของชุดนี้มาตั้งแต่ยุคแรกๆ ผมเห็นว่า 'Devil May Cry 5' ทำหน้าที่เชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบันของซีรีส์ได้อย่างกลมกลืนทั้งในแง่เนื้อเรื่องและอารมณ์ ความต่อเนื่องที่เด่นชัดที่สุดคือตัวละครหลักสามคน—แดนเต้ เวอร์จิล และเนโร—ที่เส้นทางชีวิตแต่ละคนถูกทอเข้าด้วยกันมายาวนานตั้งแต่ 'Devil May Cry 1-4' สิ่งที่ภาค 5 ทำคือเอาประวัติศาสตร์และแรงจูงใจจากภาคเก่าเข้ามาเป็นแกนของเรื่อง: ความเป็นลูกของภูติปีศาจจากตระกูลสปาร์ด ความขัดแย้งระหว่างพี่น้อง และเงื่อนงำเกี่ยวกับอาวุธสำคัญอย่างดาบ 'ยามาโต้' ทุกองค์ประกอบที่แฟนๆ รู้สึกคุ้นเคยจะปรากฏในบริบทใหม่ แต่ยังรักษากลิ่นอายเดิมไว้ไม่ให้หลุดลอย ความเชื่อมโยงเชิงเหตุการณ์มีความชัดเจน เช่นการเปิดเผยว่าเนโรเป็นลูกของเวอร์จิล ซึ่งทำให้เหตุผลในการเผชิญหน้าระหว่างตัวละครมีน้ำหนักกว่าแค่การต่อสู้เพื่อความยิ่งใหญ่ ภาคนี้ยังคลี่คลายปมที่เริ่มตั้งแต่ 'Devil May Cry 3' เมื่อเวอร์จิลใช้ 'ยามาโต้' แยกตัวตนของตนออกเป็นสองส่วน—ซึ่งในภาค 5 ถูกแสดงให้เห็นชัดว่าเป็นรูปแบบของสองบุคลิกคือ 'V' ที่เป็นครึ่งคน กับ 'Urizen' ที่เป็นครึ่งปีศาจ เรื่องการแยกและการกลับมารวมตัวนี้จึงเป็นแกนหลักของพล็อต และยังโยงไปถึงมิติทางจิตใจ ตลอดจนการค้นหาตัวตนที่วนเวียนอยู่ในซีรีส์มาโดยตลอด นอกจากนี้การปรากฏตัวของตัวละครรองจากภาคเก่าอย่างทริชและเลดี้ การอ้างอิงถึงเหตุการณ์ที่ Mundus และการกระทำของสปาร์ด ก็ทำให้โลกของเกมยังคงต่อเนื่องไม่หลุดลอย ในเชิงธีมและโทน 'Devil May Cry 5' ใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นหัวใจ ทั้งความเกลียดชัง ความสูญเสีย และการให้อภัยที่ยังคงซ้อนทับกับการต่อสู้ มันไม่ใช่แค่การสู้กันเพื่ออำนาจ แต่เป็นการสะสางความสัมพันธ์เก่าๆ ระหว่างพี่น้องและการยอมรับบทบาทใหม่ของเนโรในฐานะรุ่นต่อไป ทางด้านการนำเสนอมีการหยิบไอเทมและมูฟเมนต์จากภาคก่อน—ระบบสไตล์ การใช้เดวิลทริกเกอร์ อาวุธไอคอนิกอย่าง 'ยามาโต้' และการพัฒนาทางเทคนิคที่ทำให้ฉากต่อสู้ดูทรงพลังขึ้น แต่ยังคงกลิ่นอายคอนเซ็ปต์เดิมไว้ได้อย่างลงตัว สรุปแล้วภาคนี้เหมือนการปิดบทและเริ่มบทใหม่ในเวลาเดียวกัน มันให้ความรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นไม่ได้หายไป แต่ถูกนำมาตีความใหม่เพื่อขับเคลื่อนตัวละครไปข้างหน้า การที่ผู้สร้างกล้าหยิบเอาปมที่คาใจแฟนๆ มาตอบและขยายความ ทำให้เรื่องมีมิติและรู้สึกคุ้มค่าในการติดตาม ผลลัพธ์คือทั้งแฟนเก่าและผู้เล่นหน้าใหม่สามารถเข้าถึงความเข้มข้นของเรื่องราวได้ และส่วนตัวผมตื่นเต้นกับอนาคตของเนโรมาก—รู้สึกว่าบทนี้เพิ่งเริ่มต้นจริงๆ

'Devil May Cry 5' พาเราลงไปในโลกที่ถูกกลืนด้วยต้นไม้ปีศาจซึ่งกลายเป็นต้นตอของความวุ่นวาย ทั้งกราฟิกระเบิดพลังและฉากแอ็กชันทุ่มเทให้กับความรู้สึกของการสูญเสียและการตามหาตัวตน โครงเรื่องหลักเริ่มจากการที่เมืองถูกคุกคามโดยต้นไม้ปีศาจขนาดมหึมา (Qlipoth) ที่ดูดซับพลังชีวิตของผู้คน แล้วมีตัวละครใหม่ที่ชื่อว่า Urizen ปรากฏตัวขึ้นในฐานะพลังปีศาจที่เหนือกว่าใครๆ ผู้เล่นจะได้ติดตามเส้นเรื่องของสามตัวละครหลักที่เชื่อมโยงกันอย่างแปลกประหลาด: นักล่าหนุ่มผู้สูญเสียแขนปีศาจและได้แขนเทียมจากช่างซ่อมสุดเก่ง, นักล่ารุ่นเก๋าที่กลับมาพร้อมท่าทางไม่ถ่อมตน และชายลึกลับที่พูดเป็นบทกวีและเรียกสิ่งมีชีวิตปีศาจให้ต่อสู้ให้ พอยิ่งเล่นไปเรื่อยๆ ก็จะเห็นว่าปมใหญ่ของเรื่องไม่ใช่แค่การกำจัดต้นไม้หรือการฆ่าศัตรูเท่านั้น แต่เกี่ยวพันกับความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง ความผิดหวัง และการแยกส่วนของคนคนหนึ่งออกเป็นสองฝักสองฝ่าย กระทั่งการเปิดเผยตัวตนจริงของฝ่ายหนึ่งทำให้ฉากจบกลายเป็นการเผชิญหน้าที่ทั้งดุเดือดและเจ็บปวด ฉันชอบวิธีที่เกมผสมความมันส์ของการต่อสู้เข้ากับประเด็นครอบครัว จบแบบยังคงทิ้งความขมให้คิดต่อไป นี่คือภาคที่เต็มไปด้วยเสียงโลหะ เดือด และการตั้งคำถามว่าอำนาจมีค่าแลกอะไร

ฉากจบของ 'Devil May Cry 5' ให้ความรู้สึกเหมือนบทสุดท้ายของนิทานความสัมพันธ์ที่ดิบ ๆ แต่ไม่ปราณีต มันเริ่มจากการคลี่คลายปริศนาว่าใครคือ V และทำไมต้น Qliphoth ถึงต้องถูกตัดราก ฉันยังจำความหน่วงของอารมณ์ตอนเห็นว่า V ไม่ได้เป็นคนแปลกหน้า แต่เป็นเศษเสี้ยวของใครบางคน — ช่วงเวลานั้นทำให้การต่อสู้กับ Urizen มีความหมายมากกว่าแค่การปราบปีศาจทั่วไป หลังจากที่ Urizen ถูกทำลาย ความจริงก็เผยออกมาอย่างรุนแรง:สิ่งที่แยกออกจากกันจะกลับมารวมกันอีกครั้ง Vergil กลับคืนร่างในรูปแบบใหม่และการเผชิญหน้าระหว่างเขากับ Dante ก็กลายเป็นศูนย์กลางของจุดจบ การต่อสู้ไม่ใช่แค่การแลกหมัด แต่เป็นบทสนทนาแบบดาบคนละฟอร์ม — ทั้งสองฝ่ายใช้คำพูดน้อย แต่ท่าทางและการโจมตีบอกเล่าความขมขื่น ความโหยหา และความยึดมั่นในอัตลักษณ์ของตัวเอง สิ่งที่ชอบจริง ๆ คือธีมครอบครัวและการตัดสินใจส่วนบุคคลในตอนท้าย เห็นได้ชัดว่าเกมไม่ได้ต้องการให้ทุกความขัดแย้งถูกแก้ให้เสร็จเรียบร้อย Vergil เลือกทางของเขาในแบบของเขา Dante ยืนอยู่กับแนวทางของตัวเอง และคนที่ดูแลงานด้านการต่อสู้ให้โลกล้วนต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลง ส่วน Nero แม้บทเขาจะไม่เป็นศูนย์กลางในการปิดฉาก แต่การเติบโตของเขาเป็นเสาหลักที่ทำให้ตอนจบมีความหวัง — ไม่ใช่หวังแบบเรียบง่าย แต่หวังที่ผ่านการทดสอบด้วยการสูญเสียและการยอมรับ สรุปแล้ว ฉากจบของ 'Devil May Cry 5' ให้ความรู้สึกเหมือนบทเพลงสุดท้ายที่ดังก้องต่อจากคอร์สทั้งหมด: มีการเฉลย มีการต่อสู้ที่หนักแน่น และมีการจากลาที่ไม่ได้โรแมนติกเกินจริง แต่กลับจริงใจและคมกริบ พูดง่าย ๆ ว่า มันจบแบบมีน้ำหนักและทิ้งร่องรอยให้คิดต่อมากกว่าจะให้ความสบายใจแบบปิดผนึก

ฉากเปิดกับท่วงทำนองเพลงร็อกผสมกอธิคทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในโลกของ 'Devil May Cry' ทันที — นี่ไม่ใช่แค่เกมแอ็กชัน แต่เป็นนิทานสั้น ๆ เกี่ยวกับลูกครึ่งปีศาจที่เดินทางมาเฟ้นหาเหตุผลให้ตัวเองได้ยืนอยู่ในโลกมนุษย์ ฉันเป็นคนชอบพูดถึงตัวละครก่อนพล็อต ดังนั้นต้องบอกว่า Dante ในภาคแรกถูกวางให้เป็นนักล่าปีศาจขี้เล่นแต่มีบาดแผลภายใน เขาเปิดร้านเล็ก ๆ ชื่อเดียวกับเกมแล้วรับงานล่าปีศาจจนกระทั่งวันหนึ่งหญิงลึกลับชื่อ Trish ปรากฏตัวพร้อมกับเบาะแสว่ามีอำนาจมืดยิ่งใหญ่กำลังคุกคามโลก เหตุการณ์พาเขาไปยังเกาะร้างซึ่งเต็มไปด้วยประตูมิติและศัตรูเหนือธรรมชาติ ไคลแมกซ์คือการพลิกบทที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่าง Dante กับ Trish ซับซ้อนขึ้น และการเผชิญหน้ากับเจ้านายใหญ่ที่ชื่อ Mundus ก็ย้ำให้เห็นธีมเรื่องการเลือกระหว่างเลือดกับหัวใจ ฉากจบเผยความกล้าของ Dante ที่ไม่ใช่แค่พละกำลัง แต่อยู่ที่การยืนหยัดเลือกปกป้องคนที่เขาเริ่มผูกพันไปแล้ว — นั่นแหละคือหัวใจของเรื่องที่ยังคงตราตรึงฉันอยู่

บอกเลยว่าเนื้อเรื่องภาคเสริมของ 'DMC 5' ทำให้ฉันอยากกรี๊ดเพราะมันเติมช่องว่างของตัวละคร Vergil ได้อย่างเข้าใจง่ายและมีน้ำหนัก ฉันรู้สึกว่าเนื้อหาเสริมที่ปล่อยออกมาเป็นสิ่งที่ต่อเนื่องจากจุดจบของเกมหลักโดยตรง — มันเล่าเหตุการณ์ของเวอร์จิลหลังจากฉากสุดท้ายของ 'DMC 5' มากกว่าจะโยงกลับไปเป็นพรีเควลกับภาคอื่นแบบตรงๆ เนื้อเรื่องในภาคเสริมช่วยขยายมุมมองของเขา ทำให้เห็นแรงขับเคลื่อนและผลลัพธ์จากการตัดสินใจที่สะสมมาตั้งแต่ก่อนหน้า นี่คือเหตุผลที่ฉันมองว่าเสริมนี้คือเอพิโซดเฉพาะตัวที่เติมเต็มสิ่งที่เกมหลักละไว้ ถ้าเทียบมุมมองเชิงลำดับเหตุการณ์ มันยังสะท้อนรากเหง้าของตัวละครจาก 'Devil May Cry 3' อย่างชัดเจน เพราะสิ่งที่เวอร์จิลทำและเลือกในภาคเสริมนั้นมีแรงจูงใจมาจากประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์กับพี่น้องและความต้องการพลังที่เริ่มมาตั้งแต่ในภาค 3 ฉันชอบที่ทีมงานไม่พยายามโยงไปหาเนื้อเรื่องของภาคอื่นเพื่อแค่เพิ่มแคมเปญ แต่เลือกทำให้มันเป็นบทต่อเนื่องของตัวละครเดียวแทน ซึ่งทำให้ภาคเสริมนี้รู้สึกมีค่าและสมเหตุสมผลในจักรวาลของเกมจนครบถ้วน

พอลองย้อนไปดูเรื่องราวของ 'Devil May Cry' แล้วจะเห็นว่าภาพรวมของแดนเต้คือเรื่องของลูกชายแห่งสปาร์ด้าที่กลายเป็นนักล่าอสูรที่เล่นมุกง่ายแต่เก่งกาจเกินใคร ผมเล่าแบบย่อ ๆ ว่าแดนเต้เปิดกิจการเป็นนักล่าปีศาจ รับจ้างแก้ปัญหาเหนือธรรมชาติและตามล้างแค้นอดีตที่เกี่ยวกับโลกปีศาจ จุดพลิกผันสำคัญในภาคเริ่มต้นคือการเปิดเผยว่าตัวละครหญิงที่ดูเหมือนช่วยเหลือเขาคือ 'ทริช' ถูกสร้างมาโดยศัตรูเพื่อล่อเขา แต่ในที่สุดเธอกลับเลือกยืนข้างแดนเต้แทน ซึ่งเปลี่ยนทิศทางอารมณ์จากการถูกหลอกเป็นความผูกพันที่แท้จริง อ่านย้อนมาที่ 'Devil May Cry 3' จะยิ่งเข้าใจว่าจุดพลิกผันอีกระดับคือการเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง—เวอร์จิลกับแดนเต้—และการต่อสู้ทางความเชื่อเรื่องพลังและครอบครัว การที่เวอร์จิลเลือกเส้นทางแสวงหาอำนาจทำให้เรื่องไม่ใช่แค่ภารกิจล้างปีศาจ แต่กลายเป็นเรื่องความขัดแย้งในเลือดเนื้อ ซึ่งฉันชอบเพราะมันเพิ่มมิติให้แดนเต้จากตัวละครตลกเป็นคนที่ต้องแบกรับบาดแผลส่วนตัว

ฉันรู้สึกว่าการเปิดตัวตัวละครใหม่ใน 'Devil May Cry 5' ทำให้เกมมีมิติมากขึ้นกว่าที่คาดคิดไว้ V เป็นตัวละครใหม่ที่ชัดเจนที่สุด — คนลึกลับสูงโปร่ง ใส่สูท ย้อมผมดำ น้ำเสียงนิ่ง เขาใช้วิธีต่อสู้ที่ต่างจาก Dante กับ Nero อย่างสิ้นเชิง เพราะเล่นเหมือนคนคุมกองกำลังจากระยะไกลมากกว่า ตัวละครนี้ไม่ได้ฟาดฟันด้วยตัวเองบ่อย ๆ แต่เรียกสิ่งมีชีวิตอย่าง Shadow, Griffon และ Nightmare มาช่วย ต่อสู้แล้วรู้สึกเหมือนกำลังคุมวงออเครสตร้าแทนที่จะเป็นนักสู้เดี่ยว ๆ ฉากที่ V ปรากฏครั้งแรกและวิธีบทพูดของเขาทำหน้าที่สร้างบรรยากาศลึกลับได้ดีจนตัวละครนี้กลายเป็นประเด็นสนทนาในหมู่แฟน ๆ นอกเหนือจาก V ยังมี 'Nico' ซึ่งเป็นช่างทำอุปกรณ์ใหม่ของซีรี่ส์—เธอทำแขน 'Devil Breakers' ให้ Nero และมีมุขการพูดคุยสดใสแบบช่างฝีมือที่เป็นเอกลักษณ์ ร้านเวิร์กช็อปของเธอกลายเป็นจุดพักที่มีสีสัน ทุกรายละเอียดของนิสัยและผลงานชี้ให้เห็นว่านักพัฒนาอยากเติมความเป็นโลกจริงเข้าไปในแง่ของการออกแบบอุปกรณ์และตัวละคร ไม่ควรลืมว่ามีตัวร้ายใหม่ที่เด่น ๆ อย่าง Urizen ซึ่งเป็นภัยพิบัติโลกและเป็นโฟกัสของเรื่องราวบางส่วน รวมถึงเหล่าปีศาจประเภทต่าง ๆ ที่เดบิวต์ในภาคนี้ด้วย ถึง Vergil จะไม่ใช่ตัวละครใหม่ของแฟรนไชส์ แต่การกลับมาของเขาในบทบาทสำคัญและการเปิดเผยที่ผูกโยงกับตัวละครใหม่ ๆ ทำให้บรรยากาศโดยรวมของ 'Devil May Cry 5' รู้สึกทั้งคุ้นเคยและสดใหม่ไปพร้อมกัน — นี่คือเหตุผลว่าทำไมภาคนี้ถึงยังน่าจับตามองแม้จะเป็นภาคต่อไปแล้ว

นี่คือการพลิกโฉมที่ทำให้โครงเรื่องของ 'Devil May Cry 5' ถูกมองใหม่โดยสิ้นเชิง — ไม่ได้หมายความว่าจะเปลี่ยนแกนกลางของเรื่องทั้งหมด แต่บทสรุปตอนจบใหม่ทำให้รายละเอียดปลีกย่อยของตัวละครและแรงจูงใจมีน้ำหนักมากขึ้นในแบบที่ผมรู้สึกว่าสะท้อนประเด็นเรื่องครอบครัวและพันธะกรรมได้ชัดเจนกว่าเดิม ผมมองว่าทางเลือกเล่าเรื่องนี้ช่วยขยายความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักโดยเฉพาะความเชื่อมโยงระหว่างพี่น้อง โดยเปลี่ยนคำถามจาก "ใครชนะ" มาเป็น "ใครจะยอมรับมรดกและความผิดพลาด" ฉากปิดใหม่ใส่บริบทเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับผลกระทบต่อเส้นทางของคนหนุ่มสาวและการตัดสินใจในอนาคต ทำให้ฉากสุดท้ายของการเผชิญหน้าระหว่างความเป็นมนุษย์และปีศาจดูมีน้ำหนักขึ้น ด้านการเดินเรื่องต่อไป ผลของตอนจบแบบนี้เปิดช่องให้ผู้พัฒนาเขียนต่อได้หลายทาง ทั้งทิศทางที่เน้นความพัฒนาในตัวละครเดิมหรือขยายจักรวาลด้วยตัวละครใหม่ ๆ ผมคิดว่ามันเป็นการยอมรับความซับซ้อนของตัวละคร ไม่ใช่การปิดฉากแบบเรียบ ๆ ทำให้แฟน ๆ สามารถจินตนาการต่อได้หลากหลายและยังคงมีพื้นที่สำหรับผูกปมในอนาคต