เมะคืออะไรและต่างจากเคะกับวายอย่างไร?

คนที่ติดตามอนิเมะวายมานานจะเริ่มจับสัญญาณเล็ก ๆ ได้ทันทีว่าใครเป็นเมะใครเป็นเคะในฉากแรกๆ ของเรื่อง พูดตรงๆ เลยว่าเราเอ็นจอยการสังเกตพวกสัญลักษณ์เล็กๆ เหล่านี้มาก เพราะมันบอกทั้งบทบาท ความสัมพันธ์ และการเล่าเรื่องโดยไม่ต้องพูดอะไรเยอะ สัญลักษณ์ของเมะมักจะเป็นอะไรที่สื่อถึงความแน่นอนและความคุมเกม เช่น ท่าทางสงบ มุมกล้องที่ต่ำกว่าหน้าตา เสื้อผ้าดูเป็นระเบียบอย่างสูทหรือแจ็กเก็ตหนัง ปกติสีเข้มหรือโทนเย็น และเสียงพากย์โทนต่ำกว่าในฉากสำคัญ บ่อยครั้งยังมีพร็อพที่บอกบท เช่น บุหรี่ แผลเป็น แหวน หรือแว่นที่ถูกถอดในจังหวะสำคัญ ตัวอย่างที่ชัดคือฉากที่ตัวละครยืนเหนืออีกฝ่ายในแสงมืด ๆ แบบใน 'Dakaretai Otoko 1-i ni Odosarete Imasu' ซึ่งการจัดแสงกับชุดช่วยส่งภาพเมะออกมาชัดขึ้น เคะจะมีสัญลักษณ์ที่อ่อนหวานกว่า หลายเรื่องใช้แสงนุ่ม เสียงสูงกว่าหรือหายใจสั้น ๆ เวลาซึ้ง การแต่งตัวมักใช้สีอ่อนเส้นผมหรือทรงที่ดูอ่อนเยาว์ ตาเป็นประกายหรือมีการขยี้ตาเวลาเขิน ใบหน้าแสดงความเปราะบาง เช่น ฉากเล่นดนตรีหรือร้องไห้ที่ใกล้ชิดแบบใน 'Given' จะเน้นการโคลสอัพและเสียงกีตาร์เป็นตัวบอกสถานะเคะได้ดี สุดท้ายมีสัญลักษณ์ร่วมที่แยกย่อยได้ เช่น การลดรูปคำเรียกขาน (เรียกชื่อเล่น/ถอดคำยกย่อง) หรือฉากที่เมะจับไหล่แล้วเคะหน้าแดง — ทั้งหมดนี้กลายเป็นภาษาภาพแบบหนึ่งในวงการที่เราเห็นแล้วแทบจะรู้บทบาททันที

เคยสงสัยไหมว่าทำไมคำว่า 'เคะ' กับ 'เมะ' ถึงติดปากแฟนบอยแฟนเกิร์ลมานาน? ฉันมองมันเหมือนภาษาแสดงบทบาทที่เกิดจากการย่อคำภาษาญี่ปุ่น: 'เมะ' มาจากคำว่า '攻め' ที่แปลว่าผู้รุกหรือผู้เริ่มต้น ส่วน 'เคะ' มาจาก '受け' แปลว่าผู้รับหรือถูกกระทำ แต่ความหมายมันลึกกว่านั้นเยอะ เมื่ออ่าน 'Junjou Romantica' แล้วจะเห็นภาพชัด บทบาทของอุสซามิในฐานะแบบเมะทำหน้าที่เป็นผู้นำ ขณะที่มิซากิในฐานะเคะถูกวาดให้มีมุมอ่อนโยน บอบบาง และมีความเปราะบางทางอารมณ์ แต่นั่นไม่ใช่กฎเหล็กเสมอไป หลายผลงานเล่นกับภาพลักษณ์นี้: บางครั้งเคะอาจแข็งแกร่งกว่าที่คาด หรือเมะก็แสดงด้านอ่อนโยนออกมา ประเด็นสำคัญคือบทบาทเหล่านี้มีทั้งด้านสร้างสรรค์และด้านจำกัด ข้อดีคือช่วยให้เรื่องราวเล่าอารมณ์ได้เร็วและชัดเจน — ผู้ชมรู้ได้ทันทีว่าใครจะเป็นฝ่ายแสดงความสนใจเชิงรุกและใครจะตอบรับ แต่ข้อเสียคืออาจย้ำภาพจำเชิงเพศหรือภาพกายที่ตายตัว ปัจจุบันมีงานที่ทลายกรอบเหล่านี้มากขึ้น บางคู่เป็น 'สวิตช์' สลับบทบาท หรือเล่าให้บทบาททั้งสองเท่ากัน ทำให้ฉันรู้สึกว่าภาษานี้ยังมีชีวิตและพัฒนาไปตามรสนิยมของคนดู

เคยเห็นการถกเถียงในคอมเมนต์แล้วอยากจะขยับเข้าไปคุยกับทุกคนเลย — ตรงนี้ขอเล่าในมุมของคนชอบวิเคราะห์ตัวละครแบบละเอียดหน่อยนะ, 'เมะ' โดยทั่วไปคือภาพลักษณ์ของคนที่รับบทเป็นฝ่ายริเริ่มในความสัมพันธ์แฟนฟิคหรือ BL: มักแสดงท่าทีมั่นใจ มีพละกำลังทางอารมณ์หรือร่างกาย เป็นคนปกป้อง/นำทาง และมักถูกวาดให้เป็นคนที่ยืนหยัดเมื่อสถานการณ์ตึงเครียด จากประสบการณ์การอ่านแฟนฟิคมานาน ฉันเห็นว่าการตีความ 'เมะ' แตกต่างกันไปตามสไตล์ของคนเขียน บางคนให้ภาพเป็น 'เมะ' แบบคลาสสิกที่แสดงอำนาจชัดเจนเหมือนตัวละครอย่างลีไวน์ในแฟนคอมเมนต์ของ 'Attack on Titan' ที่ถูกมองว่าเป็นคนเยือกเย็นแต่เด็ดขาด ขณะที่บางเรื่องเลือกให้เมะเป็นแบบละเอียดอ่อนและใส่ใจ เช่นตัวละครที่คอยประคับประคองฝ่ายตรงข้ามโดยไม่ต้องใช้ความรุนแรง สิ่งที่น่าสนใจคือบริบททางวัฒนธรรมและพล็อตมีผลต่อการแต่งเมะอย่างมาก บทบาทนี้ไม่ได้จำกัดเพียงการเป็นคนสูงกว่าเสมอไป บางคู่เปลี่ยนหน้าที่กันได้ตามพลวัตเรื่อง เช่นการเขียน 'soft seme' ที่แสดงถึงการดูแลโดยไม่เบียดเบียน แนวคิดเรื่องความยินยอมและการเคารพความเป็นมนุษย์ถูกหยิบมาโต้แย้งบ่อยในวงคอมมู เพราะบางครั้งสเตรอตไทป์ของเมะอาจกลายเป็นการยกย่องพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมได้ ฉันจึงมักชื่นชมงานที่เล่นกับบทบาทนี้อย่างละเอียดอ่อนและรับผิดชอบ มากกว่าการยึดติดกับแท็กเพียงอย่างเดียว

กบเคโระในตู้โชว์ที่ญี่ปุ่นกับที่ไทยให้ความรู้สึกไม่เหมือนกันเลย ฉันเคยเดินผ่านชั้นวางของในร้านของฝากที่โอซาก้าแล้วหยุดมองนาน เพราะรายละเอียดเล็กๆ มันทักทันที—สีเขียวโทนสดของตา ตะเข็บที่เรียบเนียน และป้ายแท็กที่บอกว่าเป็นสินค้าจากญี่ปุ่น ทำให้รู้สึกว่านี่คือรุ่นที่ตั้งใจออกแบบเพื่อแฟนจริงๆ เมื่อเทียบกับของเล่นเวอร์ชันไทย ผมสังเกตเห็นความต่างชัดเจนทั้งวัสดุและการตัดเย็บ ของญี่ปุ่นมักใช้ผ้าคุณภาพดีขึ้น ใบหน้าถูกปัดแต่งอย่างแม่นยำและมีเวอร์ชันพิเศษที่ขายในงานอีเวนต์หรือที่ 'Sanrio Puroland' ซึ่งมักจะเป็นลิมิเต็ด อิดิชัน ส่วนเวอร์ชันไทยมักเป็นการนำเข้าแบบ mass-production หรือสินค้าลิขสิทธิ์ที่ผลิตจำนวนมาก ทำให้ราคาถูกกว่า แต่ก็มีความหลากหลายของลวดลายที่ออกแบบให้ถูกปากตลาดท้องถิ่น อีกจุดที่ผมให้ความสนใจคือการบรรจุภัณฑ์และข้อมูลด้านความปลอดภัย สินค้าญี่ปุ่นมักมีฉลาก ST หรือรายละเอียดการดูแลที่ชัดเจน ขณะที่สินค้าที่วางขายในไทยบางตัวอาจมีฉลากภาษาไทยชัดเจน แต่บางครั้งก็เป็นของนำเข้าจากจีนที่ตัดราคา ซึ่งแฟนสะสมต้องระวังเรื่องความคงทนและมูลค่าทางสะสม ถ้าตามหาโทนคลาสสิกหรือรุ่นลิมิเต็ด ผมมักจะมองเวอร์ชันญี่ปุ่นก่อน แต่ก็มีของไทยหลายชิ้นที่น่ารักและเข้าถึงง่าย เหมาะกับคนที่อยากได้ไวและไม่ซีเรียสเรื่องมูลค่าระยะยาว

คำว่า 'เคะ' กับ 'เมะ' มักถูกพูดถึงกันบ่อยในวงการที่มีความสัมพันธ์ชาย-ชาย แต่พอขยายความในมังงะกับนิยาย ความแตกต่างกลับไม่ได้อยู่ที่คำจำกัดความอย่างเดียวเท่านั้น ผมมองว่ามันเกี่ยวกับวิธีการสื่อสารบทบาทผ่านสื่อที่ต่างกันมากกว่านั้น ในมังงะศิลปินใช้ภาพเป็นเครื่องมือหลัก: ทิศทางสายตา ท่าทาง รอยยิ้มมุมปาก หรือการจัดกรอบภาพสามารถบอกได้ทันทีว่าใครเป็นฝ่ายควบคุมและใครเป็นฝ่ายยอมรับ ความสูง ความกว้างของกราม หรือฉากที่วาดให้คนหนึ่งยืนเหนืออีกคนหนึ่งล้วนเป็นสัญลักษณ์ที่ผู้อ่านอ่านได้รวดเร็ว ฉากคอนแทคที่มีการเว้นช่องว่างระหว่างใบหน้า หรือลำแสงที่เน้นริมฝีปาก มักทำให้บทบาทของ 'เมะ' และ 'เคะ' ชัดเจนขึ้นโดยไม่ต้องบอกเป็นคำพูด ตามความชอบของผม มังงะอย่าง 'Junjou Romantica' เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการใช้ภาพเพื่อสร้างอิมเมจของทั้งสองฝ่าย — การจัดคอสตูม การแรเงาหน้า และพาเนลที่เน้นมุมสูง-ต่ำช่วยกำหนดอำนาจของตัวละครได้ทันที แต่พอมาเป็นนิยาย สถานการณ์เปลี่ยนไปมาก เพราะนิยายอาศัยภาษาบอกเล่า ฉันต้องการคำ บรรยายความคิด และรายละเอียดความรู้สึกเพื่อรับรู้บทบาท จุดเด่นของนิยายคือสามารถสำรวจความคิดภายในของผู้บรรยาย ทำให้บทบาทที่เห็นภายนอกอาจถูกพลิกหรือเบลอได้ เช่น ตัวที่ดูอ่อนแอในภาพอาจมีการบอกมุมมองภายในที่แสดงความเป็นผู้นำทางอารมณ์ หรือในทางกลับกัน ตัวที่ดูดุดันอาจมีความไม่แน่นอนภายใน นิยายจึงเปิดพื้นที่ให้บทบาทไม่ตายตัวกว่ามังงะ นอกจากนี้คำบรรยายสัมผัส การเลือกคำ การเปรียบเปรย และการใช้จังหวะประโยคทำให้ความเป็น 'เมะ' หรือ 'เคะ' มีเฉดของความหมายมากขึ้น — บางครั้งบทบาทถูกนิยามจากวิธีที่ตัวละครตอบสนองทางจิตใจมากกว่าการกระทำภายนอก ในฐานะคนอ่านที่ชอบสื่อทั้งสองแบบ ผมพบว่าความแตกต่างที่สำคัญคือความเร็วในการเข้าใจบทบาทและความยืดหยุ่นของการตีความ มังงะให้สัญญาณทันทีและมักเข้มข้นในภาพ แต่ก็มีแนวโน้มจะใช้อิมเมจมาตรฐานเพื่อให้ผู้อ่านรับรู้ทันที ขณะที่นิยายชวนให้ใช้เวลาอ่านและคิด ทำให้บทบาทมีมิติและเปลี่ยนรูปได้ตามการบรรยาย ผมมักชอบดูมังงะเพื่อความตื่นเต้นของการเห็นบทบาทผ่านศิลป์ แต่กลับชอบนิยายเมื่อต้องการเข้าใจแรงจูงใจเบื้องหลังการเป็น 'เมะ' หรือ 'เคะ' มากขึ้น — สองแบบนี้เลยกลายเป็นการเติมเต็มกันและกันมากกว่าจะขัดแย้งกัน

เมะในอนิเมะโดยทั่วไปมักถูกนิยามว่าเป็นตัวละครชายที่มีเสน่ห์เชิงความเป็นชายและมีบทบาทเชิงนำหรือเชิงปกป้องในความสัมพันธ์ โดยที่รากศัพท์มาจากคำภาษาญี่ปุ่น '攻め' ซึ่งในบริบทของแนวรักร่วมเพศชายแบบบอยส์เลิฟจะหมายถึงฝ่ายที่เป็นคนรุก แต่การใช้คำว่าเมะในวงกว้างของแฟน ๆ ปรับความหมายให้กว้างกว่านั้นมากกว่าบทบาททางเพศเพียงอย่างเดียว ผมมักจะอธิบายเมะเป็นทั้งภาพลักษณ์และพฤติกรรม — ภาพลักษณ์เช่นรูปร่างสูงกว้าง ไหล่กว้าง หน้าคม เสียงทุ้ม การแต่งตัวที่มีความมั่นใจ ส่วนพฤติกรรมมักเป็นคนที่ตัดสินใจไว ปกป้องคนรอบข้าง และกล้าที่จะริเริ่มเรื่องราวหรือความสัมพันธ์ การแบ่งย่อยของเมะช่วยให้เข้าใจตัวตนที่หลากหลายได้ดี บางคนเป็นเมะแบบเงียบขรึม โผงผาง แต่มีความอบอุ่นข้างใน (soft seme) ขณะที่บางคนเป็นเมะแบบดุดัน แน่วแน่และชัดเจนในทุกการกระทำ (hard seme) นอกจากนี้ยังมีเมะแบบเก๋า ๆ ที่ใช้เสน่ห์และความปากหวานเป็นอาวุธ หรือเมะแบบทะลึ่งนิด ๆ ที่ทั้งกล้าและละมุน ความแตกต่างเหล่านี้ทำให้เมะไม่ได้เป็นภาพเดียว แต่เป็นสเปกตรัมของบุคลิกภาพและการนำเสนอทางภาพ ในฉากโรแมนติก ผู้สร้างมักใช้มุมกล้องต่ำ แสงเงาเข้ม และซาวด์ที่หนักแน่นเพื่อเน้นความโดดเด่นของเมะ เช่นฉากเผชิญหน้าที่ตัวละครยืนเหนืออีกฝ่าย หรือฉากปกป้องที่มีการโคลสอัพของสายตาและมือสัมผัส เมื่อคิดถึงตัวอย่างจากงานอนิเมะที่คนทั่วไปจะนึกถึง ความคิดเกี่ยวกับเมะยังแสดงผ่านตัวละครที่ไม่จำเป็นต้องอยู่ในแนวรักร่วมเพศเสมอ ตัวละครที่มีท่าทีเป็นผู้นำ ปกป้องเพื่อน และมีเสน่ห์โดดเด่นมักถูกมองว่าเป็นเมะ เช่นฉากที่ตัวละครยื่นมือมาช่วยในเวลาวิกฤต หรือตัดสินใจแทนกลุ่มเพื่อนโดยไม่ลังเล โดยส่วนตัวผมชอบเมะที่ไม่แข็งกระด้างจนไร้ความอ่อนโยน — อารมณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้ความเด็ดขาดนั่นแหละที่ทำให้ตัวละครมีมิติและทำให้แฟน ๆ ติดตามต่อ ไม่ว่าจะเรียกเขาว่าเมะหรือผู้ชายน่าดึงดูดก็ตาม ความน่าสนใจของเมะคือการบาลานซ์ระหว่างความเข้มแข็งและความบอบบางที่เปิดเผยเป็นช่วง ๆ ซึ่งทำให้ฉากความสัมพันธ์ทั้งเคมีและความขัดแย้งน่าติดตามยิ่งขึ้น

เมื่อเริ่มคุยเรื่องศัพท์เฉพาะในวงการนิยาย BL คำว่า 'เมะเคะ' มักโผล่มาก่อนเป็นคำสั้น ๆ ที่คนอ่านนึกภาพออกได้ทันที: ฝ่ายหนึ่งรับบทเป็นเมะ (seme) ซึ่งมักถูกวาดหรือเขียนให้มีความแข็งแรง มั่นใจ เป็นฝ่ายรุกหรือคอยปกป้อง ขณะที่ฝ่ายเคะ (uke) มักมีลักษณะอ่อนโยน ตอบรับฝ่ายเมะ และมักถูกวางบทเป็นฝ่ายยอมรับความรักหรือสื่ออารมณ์ได้ชัดเจน มากกว่าการให้สถานะนั้นเป็นเพียงตำแหน่งทางกายภาพ 'เมะเคะ' ในความหมายพื้นฐานสุดคือการอธิบายคู่รักที่มีฝ่ายหนึ่งเป็นเมะ อีกฝ่ายเป็นเคะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าลักษณะนิสัยทุกอย่างต้องลงล็อกตามแบบแผนเสมอไป ในรายละเอียด ผมชอบมองว่า 'เมะ' กับ 'เคะ' เป็นชุดของโทนบทบาทและการนำเสนอมากกว่าจะเป็นกฎตายตัว: เมะอาจเป็นคนขี้อายด้านในแต่รับบทเป็นผู้คุมเกมความสัมพันธ์ได้ ขณะที่เคะอาจมีความเข้มแข็งทางใจแต่ยอมเปิดเปราะในความรัก เห็นแบบนี้แล้วการตีความของนักเขียนและสไตล์การวาดมังงะก็สำคัญมาก—บางเรื่องเชิดชูความต่างชัดเจนแบบคลาสสิกเหมือนใน 'Junjou Romantica' ที่โครงเรื่องมักวางบทบาทเมะ/เคะไว้ชัดเจน ในขณะที่บางเรื่องเลือกเบลอเส้นแบ่ง เพื่อให้ตัวละครมีความหลากหลายมากขึ้น ผมคิดว่าผู้เขียนมักใช้เครื่องมืออย่างภาษากาย การบรรยายความคิด และฉากสัมผัสเพื่อบอกบทบาทนั้นแทนการออกป้ายชัด ๆ มุมที่น่าสนใจอีกอย่างคือกระแส “บทบาทสลับ” หรือคนที่เป็นได้ทั้งเมะและเคะ ซึ่งในภาษาแฟนคลับบางครั้งเรียกสั้น ๆ ว่า 'ริวบ' หรือใช้คำว่า 'เมะเคะ' ในความหมายว่าเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์ นี่สะท้อนว่าความชอบของแฟน ๆ เริ่มมองหาความยืดหยุ่นทางเพศและอารมณ์มากขึ้น เรื่องที่เน้นความจริงจังเช่น 'Sekaiichi Hatsukoi' กับเรื่องที่เล่นบทบาทสลับกันจะให้ความรู้สึกต่างกันโดยสิ้นเชิง—อันแรกเน้นเคมีตามรูปแบบ อันหลังเน้นพัฒนาการความสัมพันธ์และการค้นหาอัตลักษณ์ของตัวละคร สุดท้ายแล้วคำว่า 'เมะเคะ' เป็นฉลากที่ช่วยให้คนอ่านสื่อสารกันเร็ว แต่เมื่อลงลึกก็เป็นพื้นที่ให้ความหลากหลายของตัวละครได้เติบโต ซึ่งผมชอบที่มันยังพัฒนาไปเรื่อย ๆ ไม่หยุดนิ่ง

คำถามแบบนี้ทำให้ฉันอยากอธิบายยิบเลย — คำว่า 'เมะเคะ' กับ 'อุเคะ' จริง ๆ แล้วคนใช้ต่างกันในบริบทและน้ำเสียงมากกว่าที่คิด เมื่อพูดตรง ๆ 'เมะ' มาจากคำญี่ปุ่นว่า 'seme' ซึ่งโดยทั่วไปคนจะนึกถึงคนที่ออกหน้า รับบทเป็นฝ่ายรุก มีความมั่นใจหรือคุมสถานการณ์ ขณะที่ 'อุเคะ' (หรือมักเรียกสั้น ๆ ว่า 'เคะ') มาจาก 'uke' ซึ่งหมายถึงฝ่ายรับที่มักดูอ่อนหวานหรือเป็นฝ่ายถูกเข้าหา แต่ข้อสำคัญก็คือคำว่า 'เมะเคะ' มักถูกใช้ในความหมายกว้าง — ไม่ได้หมายถึงคนสองคนเสมอไป แต่หมายถึงไดนามิกของคู่หรือแม้กระทั่งลักษณะบุคลิกภาพที่ผสมกันได้ บางครั้งคนพูดว่า 'เมะเคะ' เพื่อสื่อถึงคู่ที่ชัดเจนว่าเป็นเมะ/เคะ ในขณะที่อีกครั้งก็อาจหมายถึงคนที่สลับบทบาทได้ (switch) หรือมีทั้งแง่รุกและรับในตัวเดียวกัน จากมุมมองของคนดูที่โตมากับผลงานคลาสสิกอย่าง 'Junjou Romantica' ผมเห็นชัดว่าการเข้าใจความต่างนี้ช่วยให้จับโทนเรื่องได้ดีขึ้น — ในฉากที่ตัวละครแสดงพฤติกรรมปลอดภัยทางอารมณ์หรือยอมให้คนอื่นเข้ามา จะอ่านว่าเป็นอุเคะได้ง่าย แต่ถ้าตัวละครยืนหยัด คุมบทสนทนา และเป็นฝ่ายเริ่มก่อน มันให้ความรู้สึกเมะมากกว่า สิ่งที่นักอ่านควรรู้คืออย่าเอาแผงสัญลักษณ์มาโฟกัสจนลืมว่าแต่ละเรื่องมีการเล่นกับบทบาทและอารมณ์ เช่น ตัวละครบางคนอาจเป็น 'เคะในบทเมะ' ในฉากหนึ่งแล้วกลับมาเป็นเคะอีกครั้งในฉากถัดไป การยอมรับความยืดหยุ่นตรงนั้นจะทำให้การอ่านมีมิติและสนุกขึ้น — และที่สำคัญ ทุกอย่างเกี่ยวกับการยินยอมและการสื่อสารระหว่างตัวละคร ไม่ใช่แค่ป้ายกำกับเท่านั้น

ความสัมพันธ์ระหว่างเมะกับเคะในเรื่อง BL นั้นซับซ้อนกว่าที่หลายคนคิด เมะมักถูกสร้างให้เป็นฝ่ายที่ดูเข้มแข็ง แต่มักซ่อนความอ่อนโยนไว้ภายใน ในขณะที่เคะอาจดูนุ่มนวลแต่มีจิตใจที่มั่นคงไม่แพ้กัน ตัวอย่างเช่น ใน 'Given' เราจะเห็นเมะที่เป็นนักดนตรีดูซีเรียสแต่จริงๆแล้วเขาดูแลเคะที่เปราะบางอย่างละเอียดอ่อน ความน่าสนใจอยู่ที่การพลิกแพลงบทบาทเหล่านี้ บางเรื่องอย่าง 'Sasaki to Miyano' ก็แสดงให้เห็นเคะที่ดูเรียบร้อยแต่กลับเป็นฝ่ายผลักดันความสัมพันธ์ ในขณะที่เมะที่ดูมั่นใจกลับลังเลในความรู้สึกตัวเอง การเล่นกับสเตริโอไทป์แบบนี้ทำให้เรื่อง BL มีเสน่ห์แตกต่างจาก romance ทั่วไป