เล่ห์ลวงรักต้องห้าม ถูกดัดแปลงเป็นละครหรือไม่

อยากเล่าเรื่องนี้ให้ฟังว่า จากที่ติดตามวงการนิยายเชิงพาณิชย์และละครไทยมาสักพัก ผลงานชื่อ 'เล่ห์รักต้องห้าม' ยังไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่าถูกดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์หรือซีรีส์ยาวในเชิงพาณิชย์จนถึงตอนนี้ แต่ความสนใจของแฟนๆ ต่อเรื่องนี้กลับไม่ลดลงเลยเพราะเนื้อหาโรแมนติกปะปนกลบเกลื่อนด้วยปริศนาและบทรักต้องห้ามที่ชวนให้ผู้กำกับหลายคนเห็นโอกาสในการแปลความให้ออกมาเป็นสื่อภาพ เคยเห็นมีข่าวลือหรือกระแสบนโซเชียลว่ามีผู้ผลิตสนใจ ค่ายเล็ก ๆ เคยซื้อลิขสิทธิ์เพื่อทำเวอร์ชันละครสั้นหรืออ่านบท แต่การจะกลายเป็นละครเต็มรูปแบบที่ฉายทางช่องใหญ่หรือสตรีมมิ่งนั้นยังไม่มีประกาศยืนยันจากเจ้าของลิขสิทธิ์หรือผู้ผลิตรายหลัก จากมุมมองของคนที่ชอบตามการดัดแปลงงานวรรณกรรม เห็นว่าตัวเรื่องแบบนี้มีองค์ประกอบครบทั้งตัวละครที่เข้มข้น ปมความสัมพันธ์และจุดหักมุมที่ทำให้คนดูติดตามได้ง่าย การจะออกอากาศจริงจึงขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย เช่น ความพร้อมของผู้เขียนที่จะปล่อยลิขสิทธิ์ ความสนใจของค่ายผลิต และทิศทางการตลาดของช่องหรือแพลตฟอร์มในช่วงนั้น ๆ พอคิดถึงตัวอย่างของผลงานที่ถูกแปลงแล้วประสบความสำเร็จ เช่น 'บุพเพสันนิวาส' ที่กลายเป็นละครฮิตจนสร้างกระแสใหม่ให้กับวรรณกรรมไทย แสดงให้เห็นว่าเรื่องราวที่เข้าถึงอารมณ์คนดูจริง ๆ มีโอกาสถูกหยิบมาเล่าในจอเสมอ หากมีการดัดแปลงจริง ๆ สิ่งที่น่าสนใจจะเป็นการตีความคอนเทนต์อย่างไรให้บาลานซ์ระหว่างความเร้าอารมณ์ของต้นฉบับกับข้อจำกัดของสื่อภาพ เช่น ต้องลดทอนฉากบางช่วงหรือขยายความความสัมพันธ์ของตัวละครรอง เพื่อให้ผู้ชมทางบ้านเข้าใจและเอาใจช่วยได้ง่ายขึ้น นอกจากนี้การเลือกนักแสดงที่มีเคมีตรงกับคาแรกเตอร์ของตัวเอกจะเป็นปัจจัยสำคัญมาก เพราะบทแบบนี้ถ้านักแสดงเข้าถึงอารมณ์ได้จริง ๆ จะทำให้เรื่องดูมีพลังขึ้นมาก และกลายเป็นเวอร์ชันที่แฟนเดิมยอมรับและดึงดูดแฟนใหม่ได้ด้วย สุดท้ายแล้วความรู้สึกส่วนตัวคืออยากเห็นเวอร์ชันที่รักษาอารมณ์ดั้งเดิมของ 'เล่ห์รักต้องห้าม' แต่ก็เปิดกว้างพอที่จะปรับให้เข้ากับสื่อภาพได้อย่างชาญฉลาด การได้เห็นฉากสำคัญถูกถ่ายทอดด้วยภาพ เสียง และการแสดงที่เข้าถึง จะเป็นประสบการณ์ที่เติมเต็มจินตนาการของคนอ่านอย่างฉันได้อย่างแน่นอน

พล็อตของ 'เล่ห์รักวังต้องห้าม' ในมุมที่ฉันชอบคุยกับเพื่อนคือเป็นงานเขียนสำหรับละครโทรทัศน์โดยตรง มากกว่าจะเป็นการดัดแปลงจากนิยายเล่มหนึ่งเล่มใด เมื่อดูเครดิตตอนเปิดจะเห็นคำว่าเขียนบทหรือบทโทรทัศน์ ซึ่งหมายความว่าทีมเขียนหรือผู้เขียนบทที่ทำงานร่วมกับผู้กำกับเป็นคนสร้างโครงเรื่องให้เหมาะกับงานภาพและการแสดง ต่างจากงานที่มาจากนิยายอย่าง 'บุพเพสันนิวาส' ที่มีเนื้อหาในต้นฉบับชัดเจนจนต้องย่อหรือขยายเพื่อมาเป็นละคร เหตุผลที่ฉันรู้สึกเช่นนี้เพราะโครงเรื่องและจังหวะการเล่าในเวอร์ชันทีวีมีลักษณะจัดวางฉากเพื่อเน้นพลังดราม่าและจุดหักมุมที่เหมาะกับจำนวนตอนและช่วงเวลาออกอากาศ มากกว่าจะรักษารายละเอียดนิยายต้นฉบับครบถ้วน ในฐานะแฟนที่ชอบดูเบื้องหลัง ผมชอบเห็นการขยับปรับพล็อตเพื่อให้เข้ากับภาพและคาแรกเตอร์นักแสดง แม้ว่าจะมีแรงบันดาลใจจากประวัติศาสตร์หรือโครงเรื่องยุควัง แต่สำหรับฉันฉบับละครของ 'เล่ห์รักวังต้องห้าม' จึงควรถูกมองเป็นผลงานเขียนบทต้นฉบับของวงการโทรทัศน์ มากกว่าจะตั้งคำถามถึงผู้เขียนนิยายรายเดียวเหมือนงานที่ดัดแปลงมาเยอะๆ

จุดแรกที่ฉันสังเกตคือความลึกของมโนภาพภายในหัวตัวละครที่นิยายทำได้ดีกว่าเสมอ เมื่ออ่าน 'เล่ห์ ลวงรักต้องห้าม' ฉากที่นางเอกเปิดจดหมายเก่าซึ่งเต็มไปด้วยความคิดซับซ้อนกับอดีต ถูกบรรยายด้วยรายละเอียดความคิดและความสองจิตสองใจอย่างละเมียด ฉากเดียวกันในซีรีส์กลายเป็นการพูดคุยสั้น ๆ หรือมอนตาจแทน ทำให้ความเปราะบางภายในใจที่นิยายปลูกไว้หายไปบ้าง ฉันรู้สึกว่าการสูญเสียมุมมองเชิงภายในนี้เปลี่ยนโทนเรื่อง จากดราม่าภายในเป็นดราม่าภายนอกที่เน้นเหตุการณ์มากกว่า นอกจากนี้ จังหวะเรื่องในนิยายเดินช้ากว่า มีพื้นที่ให้บทบาทรองและความทรงจำเล็กๆ แต่ละฉากจึงมีความหมายมากกว่า ขณะที่ซีรีส์มักต้องเร่งไปยังจุดไคลแม็กซ์เพื่อให้เหมาะกับเวลาออกอากาศ ผลลัพธ์คือบางความสัมพันธ์ที่ในหนังสือค่อยๆ ก่อร่าง กลายเป็นความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างฉับพลันบนจอ ซึ่งทำให้ความอินในบางช่วงลดลงไป แต่ก็แลกมาด้วยภาพและเสียงที่ช่วยสร้างบรรยากาศใหม่ ๆ ได้ดีในแบบของมันเอง

เอาจริงๆเลย เรื่องนี้ทำให้ฉันติดใจตั้งแต่บทแรกจนจบ เพราะผู้เขียนที่อยู่เบื้องหลังงานชิ้นนี้คือ 'มณีจันทร์ เรืองเดช' ผู้แต่งแนวโรแมนซ์ดราม่าที่ถนัดการขับเน้นความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและตัวละครมีมิติ การใช้ภาษาของมณีจันทร์อบอุ่นแต่แฝงไปด้วยบาดแผล ทำให้การเล่าเรื่องรักต้องห้ามใน 'เล่ห์ลวงรักต้องห้าม' ไม่ใช่แค่เรื่องรักทั่วไป แต่กลายเป็นบทเรียนเกี่ยวกับการตัดสินใจ ความผิดหวัง และราคาที่ต้องจ่ายเมื่อความลับถูกเปิดเผย บรรยากาศของนิยายเล่มนี้ค่อนข้างเข้มข้นและมีเลเยอร์ของความลวงอยู่รอบตัวตัวละครหลัก ทั้งการใช้เล่ห์กลเพื่อปกปิดความจริงและแรงดึงดูดที่ห้ามไว้ไม่ได้ระหว่างสองคนที่ถูกสังคมหรือสถานการณ์กดดันให้อยู่ห่างกัน มณีจันทร์ตั้งใจขังผู้อ่านไว้ในความไม่แน่นอนด้วยมุมมองสลับจากตัวละครหนึ่งไปยังอีกตัวละครหนึ่ง ทำให้เราเข้าใจเหตุผลของทั้งสองฝ่ายโดยไม่จำเป็นต้องให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นคนผิดเพียงฝ่ายเดียว ฉากสำคัญหลายฉากไม่ได้มีแค่ความหวานหรือดราม่าแบบค้อนโดยตรง แต่แฝงด้วยความเจ็บปวดแบบเงียบ ๆ ที่ทำให้ตัวละครฝังใจไปอีกนาน สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือการวางบทสนทนาและจังหวะการเปิดเผยความจริงของมณีจันทร์ เธอไม่รีบร้อนในการเฉลยปม แต่ก็ไม่ปล่อยให้คนอ่านเบื่อ ความสัมพันธ์ที่ดูเป็นไปไม่ได้กลับมีเหตุผลรองรับอยู่เสมอ ทุกบทบาทมีความหมาย ตั้งแต่ตัวละครรองที่ดูเหมือนไม่สำคัญในช่วงแรก แต่กลับเป็นกุญแจสำคัญต่อจุดเปลี่ยนของเรื่อง นอกจากนี้สำนวนบางช่วงยังมีความละมุนและแฝงไปด้วยภาพที่ชวนให้นึกถึงเพลงเก่า ๆ หรือบรรยากาศเมืองเล็ก ๆ ซึ่งช่วยเพิ่มอารมณ์ให้เรื่องราวรักต้องห้ามนั้นมีความเป็นมนุษย์และเข้าถึงได้มากขึ้น โดยรวมแล้ว 'เล่ห์ลวงรักต้องห้าม' ของมณีจันทร์ เรืองเดช เป็นงานที่อ่านแล้วให้ความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความระทม เสียดาย และความหวัง แม้ตอนจบอาจไม่ได้สะใจคนที่อยากได้บทสรุปชัดเจน แต่ความไม่ลงตัวบางอย่างกลับทำให้เรื่องยังคงวนเวียนอยู่ในหัวต่อหลังปิดปก นี่เป็นงานที่ฉันกลับไปหยิบอ่านซ้ำได้บ่อย ๆ เพราะมีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เปิดขึ้นทุกครั้งเมื่อกลับมาอ่านใหม่ และนั่นทำให้ฉันรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครมากขึ้นเรื่อย ๆ

ตั้งแต่เห็นชื่อ 'เล่ห์รักยัยตัวร้าย' ในตารางออกอากาศ ฉันก็อยากรู้เรื่องราวต้นทางทันทีและเริ่มจินตนาการว่ามันมาจากแหล่งไหน ในมุมมองของแฟนหนังสือ ฉันมักเจอกรณีที่ละครไทยแนวโรแมนติก-คอเมดี้หลายเรื่องมีต้นฉบับเป็นนิยายออนไลน์หรือเล่มพิมพ์มาก่อน แล้วถูกย่อ ปรับจังหวะ และเติมฉากให้เข้ากับสื่อทีวี สำหรับ 'เล่ห์รักยัยตัวร้าย' ที่ฉันตามอยู่ เสียงจากวงในและแฟนคลับชี้ว่าเคยมีนิยายต้นฉบับในรูปแบบออนไลน์ที่ได้รับความนิยม ทำให้ผู้สร้างเอาโครงเรื่องหลักมาแต่งเติมให้เข้ากับซีซันทีวี เช่น การขยับเส้นโค้งตัวละครให้รวดเร็วขึ้น เพิ่มมุกปมขบขัน และปรับบทพูดให้สดกว่าเวอร์ชันต้นฉบับ สิ่งที่ฉันชอบคือการสังเกตว่าการดัดแปลงเปิดพื้นที่ให้ตัวละครรองได้โดดเด่นขึ้น ฉากที่ในนิยายอาจบรรยายความคิดในใจอย่างยาว กลับกลายเป็นฉากสั้น ๆ ที่เน้นภาพและภาษากายซึ่งทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ผลที่ได้คือคนดูใหม่อาจชอบเวอร์ชันทีวีมากกว่า แต่คนอ่านเล่มต้นฉบับจะมีความชอบแบบต่างกัน การเปรียบเทียบทั้งสองเวอร์ชันสำหรับฉันจึงเป็นความสนุกที่ไม่เหมือนใครและทำให้รักทั้งสองรูปแบบในแบบของมันเอง

ตรงไปตรงมาเลย เรื่อง 'เล่ห์ลวง' อาจจะหมายถึงงานหลายชิ้นที่ใช้ชื่อนี้ จึงตอบแบบเจาะจงได้ยากถ้าไม่ระบุเวอร์ชัน แต่โดยทั่วไปฉบับละครหรือภาพยนตร์ที่ใช้ชื่อนี้มักมีทั้งกรณีที่ดัดแปลงจากนิยายและกรณีที่เป็นบทต้นฉบับของผู้เขียนบทเอง วิธีสังเกตง่าย ๆ คือดูเครดิตตอนต้นหรือท้ายเรื่อง—ถ้ามีคำว่า 'ดัดแปลงจากนิยายของ' หรือบอกชื่อผู้แต่งนิยาย แปลว่าเอาเนื้อหาจากหนังสือมาแปรรูป ถ้าเครดิตแสดงชื่อผู้เขียนบทเท่านั้น มักเป็นบทต้นฉบับ แม้บางครั้งโปรดักชันจะโฆษณาว่า ‘‘อิงจากเรื่องจริง’’ หรือ ‘‘ได้แรงบันดาลใจจาก’’ แต่ก็ไม่เท่ากับการดัดแปลงเต็มรูปแบบจากหนังสือหนึ่งเล่ม เมื่อเป็นงานที่ดัดแปลงจากหนังสือ มักจะเห็นรูปแบบการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง เช่น การย่อพล็อตให้กระชับเพราะเวลาในหน้าจอจำกัด การตัดหรือรวมตัวละครเพื่อลดความซับซ้อน การเพิ่มซับพล็อตหรือฉากเพื่อให้เข้ากับรสนิยมผู้ชมโทรทัศน์ และบางครั้งตอนจบก็ถูกปรับให้เหมาะกับตลาดมากขึ้น ตัวอย่างสากลที่คุ้นกันคือกรณีของ 'Harry Potter' ที่บางฉากหรือรายละเอียดในหนังสือถูกตัดทอนเพื่อให้หนังเดินเรื่องได้ราบรื่น หรือ 'The Lord of the Rings' ที่ตัดตัวละครบางตนออกไปเพื่อไม่ให้เนื้อเรื่องล้นหน้าจอ วิธีอ่านระหว่างบรรทัดของการดัดแปลงคือตรวจสอบว่าสาระสำคัญของตัวละครหรือธีมหลักยังคงอยู่ไหม และการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นส่งผลต่ออรรถรสของเรื่องแค่ไหน ส่วนมุมมองส่วนตัว ฉันมักจะตื่นเต้นกับงานดัดแปลงที่รักษาจิตวิญญาณของต้นฉบับไว้แต่ทำให้เรื่องเล่าเหมาะกับสื่อภาพเคลื่อนไหว บางครั้งการปรับเปลี่ยนที่ฉันไม่ชอบก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เวอร์ชันหนังหรือซีรีส์รู้สึกห่างจากความรู้สึกตอนอ่านหนังสือ แต่ในขณะเดียวกัน เวอร์ชันดัดแปลงที่ทำได้ดีสามารถเปิดโลกของนิยายให้คนที่ไม่เคยอ่านได้รู้จักและกลับไปหาเวอร์ชันต้นฉบับด้วยความอยากรู้อยากเห็น สำหรับใครที่สงสัยจริง ๆ กับงานชื่อ 'เล่ห์ลวง' ที่กำลังพูดถึง แค่ดูเครดิตหรือบทสัมภาษณ์ผู้สร้างจะบอกได้ค่อนข้างชัด และสำหรับฉันแล้ว ไม่ว่าจะดัดแปลงหรือไม่ ถ้าเรื่องเล่าและตัวละครทำงานได้ ฉันก็พร้อมจะเข้าไปเชียร์และคุยถึงรายละเอียดแบบยาว ๆ ได้เลย

โดยรวมแล้ว 'เล่ห์รักนักล้วง' ดูเหมือนจะมีต้นตอมาจากโลกของนิยายออนไลน์มากกว่าจะเป็นงานเขียนขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ส่วนตัวแล้วผมอ่านความเชื่อมโยงระหว่างบทและโครงเรื่องกับรูปแบบนิยายออนไลน์มาเยอะ — ตัวละครมีมิติแบบที่นักอ่านในเว็บนิยายชอบเห็น คือความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เผาไหม้ไปพร้อมกับการเปิดเผยอดีตและความลับ ซึ่งมักเกิดจากการดัดแปลงจากต้นฉบับที่มีความยาวพอให้เล่าเรื่องเชิงลึกได้ ส่วนการปรับเปลี่ยนที่เห็นในเวอร์ชั่นหน้าจอ เช่น ตัดซีนบางอย่างหรือเพิ่มฉากโรแมนติกชัดๆ ก็เป็นวิธีการมาตรฐานที่ผู้สร้างใช้เมื่อย่อจากหน้าเล่มลงสู่ละครโทรทัศน์หรือซีรีส์ สรุปแบบคนที่ชอบอ่านนิยาย: ถ้ามองจากโครงเรื่องและจังหวะการเปิดเผยข้อมูล ผมคิดว่าเวอร์ชั่นจอมีร่องรอยการดัดแปลงจากนิยายมากกว่าจะเป็นงานต้นฉบับใหม่ แต่ก็ยังมีการปรับแต่งให้เหมาะกับคนดูโทรทัศน์ ซึ่งทำให้บางฉากรู้สึกต่างจากที่อ่านในต้นฉบับอยู่ดี

ตลอดเวลาที่อ่าน '9 ทำนองจังหวะรัก' ฉันทึ่งกับการเล่าเรื่องที่ละเอียดอ่อนและการผูกธีมดนตรีเข้ากับความสัมพันธ์ ซึ่งทำให้คิดว่าเรื่องนี้เหมาะกับการดัดแปลงสื่อภาพยนตร์หรือซีรีส์มากกว่าหนังยาวเพราะจังหวะเรื่องและตัวละครต้องการพื้นที่หายใจ ผมมองว่ายังไม่มีการประกาศการดัดแปลงอย่างเป็นทางการที่แพร่หลายตามสื่อหลักในวงกว้าง ถ้านำไปสร้างจริง การเลือกฟอร์แมตจะสำคัญมาก: ซีรีส์แบบหลายตอนจะทำให้ซีนดนตรีและการพัฒนาตัวละครไหลลื่นได้ดีกว่า ส่วนภาพยนตร์อาจต้องย่อเนื้อหาและตัดรายละเอียดไปเยอะ ซึ่งเสน่ห์บางอย่างอาจหายไปได้ อีกมุมหนึ่งที่ชอบคิดคือโปรดักชันต้องลงทุนด้านเสียงและเพลงอย่างจริงจัง คอนเสิร์ตฉากหลังและการบันทึกเสียงที่เนียนจะยกระดับงานได้ทันที ตัวอย่างที่เห็นผลคือ 'ฮอร์โมน วัยว้าวุ่น' ที่การใช้เพลงและซาวด์แทร็กช่วยสร้างอารมณ์ฉากวัยรุ่นได้ดี ทำให้เชื่อว่าถ้าโปรเจกต์นี้ได้รับการสนับสนุนอย่างถูกต้อง มันจะกลายเป็นผลงานที่ดูแล้วอินได้ไม่ยาก ท้ายที่สุด ในฐานะแฟนผมยังเฝ้ารอติดตามข่าวอยู่และหวังว่าจะได้เห็นทีมสร้างที่เข้าใจละเอียดอ่อนของต้นฉบับมารับหน้าที่ ถ้ามาเป็นซีรีส์สักตอนละ 45 นาทีหลายตอน จะยอมรับการรอคอยนี้อยู่ดี

คนในวงการบันเทิงมีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับกระบวนการดัดแปลงผลงาน แต่ว่าตามที่ฉันตามอ่านและคุยกับเพื่อนๆ ในชุมชน ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการว่า 'ใส่รักป้ายสี' ถูกดัดแปลงเป็นละครหรือซีรีส์ ฉันเชื่อว่ามีหลายเหตุผลที่อาจทำให้ยังไม่เกิดการดัดแปลง—ลิขสิทธิ์ที่อาจยังไม่ได้ตกลงกัน ความเหมาะสมกับมาตรฐานแพลตฟอร์มต่างๆ และความต้องการงบประมาณกับการคัดนักแสดงที่ตอบโจทย์แฟนเดิม เรื่องนี้เป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจเพราะแฟนคลับเหนียวแน่นและเสียงเรียกร้องมีมาก แต่กระบวนการสร้างโปรดักชันต้องคิดทั้งตลาดและความเสี่ยง การเปรียบเทียบกับโปรเจกต์ระดับใหญ่เช่น 'Game of Thrones' ทำให้เห็นว่าแม้ผลงานจะได้รับความนิยม แต่การดัดแปลงให้สำเร็จจริงๆ ต้องใช้เวลาพอสมควร โดยรวมฉันยังคงติดตามข่าวสารอย่างใกล้ชิด และถ้ามีการประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อไร น่าจะเห็นการเคลื่อนไหวในโซเชียลของผู้เขียนหรือสำนักพิมพ์ก่อนเป็นสัญญาณแรก

ตั้งแต่เห็นชื่อเรื่อง 'คำลวงแสนรัก' ครั้งแรก ความอยากเห็นเวอร์ชันจอใหญ่มันก็กระตุ้นในหัวตลอด เล่าย่อ ๆ ว่า ณ ตอนนี้ ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการว่าหนังสือเล่มนี้ถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์ แต่สิ่งที่ชัดเจนคือแฟน ๆ ให้ความสนใจอย่างมากและมีเสียงเรียกร้องจากโซเชียลอยู่บ่อย ๆ การจะนำงานวรรณกรรมมาสู่จอไม่ได้ขึ้นอยู่แค่ความนิยมเท่านั้น เรื่องสิทธิ์การตีพิมพ์ ทีมผู้สร้าง การปรับบทให้เข้ากับแพลตฟอร์ม และงบประมาณล้วนมีบทบาท ฉันคิดว่า 'คำลวงแสนรัก' มีองค์ประกอบที่เหมาะกับละครทีวีแนวโรแมนติกดราม่าเพราะมีปมความสัมพันธ์ ตัวละครที่ชัด และบรรยากาศซึ่งสามารถขยายเป็นซีซันได้ แต่ถ้าผู้สร้างอยากทำหนังยาวก็ต้องเลือกโฟกัสฉากสำคัญและตัดเส้นเรื่องย่อยออก จินตนาการส่วนตัวก็วิ่งไปไกลถึงการคัดนักแสดงที่มีเคมีและการใช้ดนตรีประกอบที่ช่วยยกอารมณ์ขึ้น ถ้ามันเกิดขึ้นจริง จะเป็นครั้งที่ดีในการเห็นรายละเอียดบางอย่างถูกตีความใหม่จากตัวหนังสือ แต่ก็กลัวว่าบางมู้ดดี ๆ ในเล่มอาจถูกตัดทอนจนเปลี่ยนอรรถรสไปบ้าง สรุปคือยังไม่มีเวอร์ชันทางการ แต่ความเป็นไปได้ยังเปิดกว้างและน่าติดตาม