Home / โรแมนติก / รักลวงแค้น / ตอนที่ 1 — วันที่ฉันถูกทิ้ง

Share

รักลวงแค้น
รักลวงแค้น
Author: สายธารลับ

ตอนที่ 1 — วันที่ฉันถูกทิ้ง

last update publish date: 2026-08-07 21:11:44

เสียงแก้วไวน์กระแทกพื้นดังสนั่นกลางห้องอาหาร

เพล้ง!

เศษแก้วแตกกระจายไปทั่วพื้น น้ำสีแดงเข้มไหลนองราวกับหยดเลือด

ณิชายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ดวงตาคู่สวยสั่นระริก ขณะที่มองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

ธาม

สามีของเธอ

ผู้ชายที่เธอรักมาตลอดเจ็ดปี

ผู้ชายที่เมื่อวานยังโอบกอดเธอและบอกว่า

“สุขสันต์วันครบรอบนะณิชา ฉันอยากอยู่กับเธอแบบนี้ไปจนแก่”

แต่วันนี้…

เขากลับนั่งอยู่ตรงข้ามเธอด้วยสีหน้าเย็นชา

ไม่มีรอยยิ้ม

ไม่มีความอ่อนโยน

ไม่มีแม้แต่ความรักที่เธอเคยเห็นในดวงตาคู่นั้น

ธามเลื่อนซองเอกสารสีขาวมาตรงหน้า

“เซ็นซะ”

ณิชามองซองนั้น ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

“อะไร?”

“ใบหย่า”

คำสองคำสั้น ๆ กลับเหมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจ

“หย่า?”

เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะคิดว่าเขากำลังล้อเล่น

“ธาม…นี่มันไม่ตลกนะ”

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น”

“แต่เมื่อวาน…”

เสียงของณิชาสั่น

“เมื่อวานเรายังฉลองครบรอบแต่งงานด้วยกันอยู่เลย”

ธามไม่ตอบ

“นายยังบอกฉันว่าอยากอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต…”

“ฉันโกหก”

คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของณิชาหายไปทันที

เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“นายว่าอะไรนะ?”

ธามเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึก

“ทุกอย่างที่ฉันเคยพูดกับเธอ เป็นเรื่องโกหก”

“…

“ความรักก็โกหก”

“…”

“การแต่งงานก็โกหก”

น้ำตาเริ่มคลอในดวงตาของณิชา

“แล้วทำไม…”

เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ทำไมนายถึงแต่งงานกับฉัน?”

ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น

“เพื่อแก้แค้น”

ณิชานิ่งงัน

“แก้แค้น?”

“ใช่”

“แก้แค้นใคร?”

ธามมองเธอตรง ๆ

“พ่อของเธอ”

เพียงได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าของณิชาก็ซีดลง

“พ่อฉันทำอะไร?”

“เธอไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้?”

“ฉันไม่รู้!”

ณิชาลุกขึ้นยืน

“ถ้าพ่อฉันทำอะไรผิด นายก็บอกฉันสิ!”

ธามหัวเราะในลำคอ

“สามปีที่แต่งงานกันมา เธอไม่เคยถามฉันเลยเหรอว่าทำไมฉันถึงเกลียดครอบครัวเธอ?”

“ฉันคิดว่า…”

“คิดว่าฉันรักเธอ?”

ณิชาพูดไม่ออก

ธามหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ

ปึก!

“เปิดดู”

มือของณิชาสั่นขณะหยิบเอกสารขึ้นมา

ภาพถ่ายหลายใบตกลงตรงหน้า

ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น

ภาพรถที่พังยับเยิน

เอกสารการโอนเงิน

และรายงานการสอบสวนคดีเมื่อสิบปีก่อน

ณิชามองเอกสารเหล่านั้นทีละหน้า

หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่จริง…”

“นี่คือหลักฐานว่าพ่อของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อฉัน”

“ไม่จริง!”

เธอส่ายหน้าแรง ๆ

“พ่อฉันไม่มีวันทำแบบนั้น”

“หลักฐานอยู่ตรงหน้าแล้ว”

“ต้องมีอะไรผิดพลาด!”

ณิชาน้ำตาไหล

เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

ไม่เคยรู้ว่าครอบครัวของเธอกับธามมีอดีตที่เลวร้ายถึงเพียงนี้

“แล้วนาย…”

เธอเงยหน้ามองเขา

“นายแต่งงานกับฉันเพราะเรื่องนี้จริง ๆ เหรอ?”

ธามไม่ตอบ

ณิชาก้าวเข้าไปหาเขา

“แล้วตลอดสามปีที่ผ่านมา…”

เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“นายเคยรักฉันบ้างไหม?”

ความเงียบปกคลุมห้องอาหาร

นานหลายวินาที

ก่อนธามจะตอบอย่างเย็นชา

“ไม่เคย”

หัวใจของณิชาแตกสลาย

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้ม

“แม้แต่ครั้งเดียว?”

“ไม่”

“ตอนที่ฉันป่วย นายเฝ้าฉันทั้งคืน…”

“เพราะฉันไม่อยากให้เธอตายก่อนที่ฉันจะได้เห็นครอบครัวเธอเจ็บปวด”

ณิชาตัวชา

“ตอนที่ฉันร้องไห้เพราะคิดว่านายจะทิ้งฉัน…”

“ฉันก็แค่แสดงละคร”

“ตอนที่นายบอกว่า…”

เธอหยุดพูด เพราะไม่สามารถเอ่ยคำว่า รัก ออกมาได้อีกแล้ว

ธามลุกขึ้น

“เซ็นใบหย่า”

เขาหันหลังให้เธอ

ณิชามองแผ่นหลังของชายที่เธอรักสุดหัวใจ

ก่อนจะรีบเดินเข้าไปคว้าแขนเขาไว้

“ธาม…”

เขาหยุด แต่ไม่ได้หันกลับมา

“ฉันไม่รู้ว่าพ่อฉันทำอะไร”

น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด

“ถ้าพ่อฉันผิดจริง ฉันจะหาความจริงให้ได้”

มือเล็กกำแขนเสื้อเขาแน่น

“แต่ขอร้อง…”

“อย่าเพิ่งทิ้งฉันได้ไหม?”

ธามค่อย ๆ แกะมือเธอออก

“ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องอยู่กับลูกสาวของคนที่ฆ่าพ่อฉัน”

ณิชาสะอึก

“แต่ฉันไม่ได้ทำ…”

“เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”

ธามหันกลับมา

แววตาของเขาเย็นชาอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“แค่หายไปจากชีวิตฉันก็พอ”

มือของณิชาค่อย ๆ ตกลงข้างตัว

ธามเดินออกไป

ประตูบ้านปิดลงเสียงดัง

ปัง!

ณิชายืนนิ่งอยู่กลางห้องอาหาร

เพียงไม่กี่นาที… ชีชีวิตแต่งงานสามปีของเธอก็พังลงอย่างไม่มีชิ้นดี แต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าใบหย่า.. คือเธอได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง

ณิชาหันกลับไป

ผู้หญิงสองคนกำลังยืนอยู่ตรงประต฿ มิริน เพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจที่สุด และ พิมพ์ดาว น้องสาวต่างมารดาของเธอ ทั้งสองคนมองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด ณิชาเช็ดน้ำตา

“พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?”

มิรินเดินเข้ามาช้า ๆ

“ฉันก็แค่อยากมาดู…”

เธอยิ้ม

“วันที่เธอถูกทิ้งกับตาตัวเอง”

ณิชาขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอะไร?”ฃ

พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ

“พี่ณิชานี่น่าสงสารจริง ๆ”

“พิมพ์ดาว…”

“ทั้งที่สามีไม่รัก แถมพ่อก็เป็นฆาตกร”

“หยุดพูดถึงพ่อฉัน!”

ณิชาตะโกน

มิรินกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม

“เธอยังไม่รู้อีกเหรอ?”

“รู้อะไร?”

มิรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดภาพหนึ่งให้เธอดู ณิชามองภาพนั้นแล้วตัวแข็ง เพราะคนในภาพ คือพ่อของเธอ

กำลังยืนอยู่กับชายคนหนึ่งในคืนก่อนที่พ่อของธามจะเสียชีวิต

“นี่…”

มิรินก้มลงกระซิบข้างหูเธอ

“ความจริงยังมีอีกเยอะ”

เธอถอยออกมา

“แต่ฉันคิดว่า…”

รอยยิ้มของมิรินเย็นเยียบ

“เธอควรเตรียมใจไว้ดีกว่า”

ณิชามองผู้หญิงสองคนตรงหน้าหัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างหวาดกลัว

เธอไม่รู้เลยว่า…

คนที่กำลังทำลายชีวิตเธอ ไม่ได้มีแค่ธาม

และสิ่งที่เธอกำลังจะค้นพบต่อจากนี้ จะทำให้เธอเสียใจยิ่งกว่าการถูกสามีทิ้งเสียอีก

เพราะความจริงคือ คนที่เธอไว้ใจที่สุด อาจเป็นคนที่แทงเธอจากข้างหลังมาตลอด

— จบตอนที่ 1 —

ตอนต่อไป: “ความลับของคืนที่พ่อฉันตาย”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 28 : เด็กที่ถูกเลือกให้ตาย

    เสียงฝนตกกระทบกระจกดังต่อเนื่อง ซ่า… ซ่า… ซ่า… ณิชานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้านหลัง ใบหน้าของเธอยังคงซีดจากเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้น เธอไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอน เพียงจ้องชายชราตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ชายชราคนนั้นนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ท่าทางสุขุมและเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวลูบกรอบรูปเก่าอย่างแผ่วเบา “คุณเป็นใคร?” ณิชาถามอีกครั้ง น้ำเสียงแข็งขึ้น “แล้วต้องการอะไรจากฉัน?” ชายชราเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ฉันชื่อ อธิคม” เขาพูดช้า ๆ “และสิ่งที่ฉันต้องการ…” สายตาของเขาเลื่อนไปยังภาพถ่ายในมือ “คือความจริง” ณิชาหัวเราะอย่างขมขื่น “ความจริง?” เธอส่ายหน้า “ตลอดชีวิตฉันมีแต่คนใช้คำนี้เพื่อหลอกฉัน” รอยยิ้มของอธิคมหายไปเล็กน้อย “งั้นฉันจะไม่หลอก” เขาวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ “ฉันจะให้เธอเห็นด้วยตาตัวเอง” เด็กสองคนในคืนเดียวกัน อธิคมเปิดแฟ้มเก่าออก ด้านในมีเอกสารจำนวนมาก ภาพอัลตราซาวนด์ ใบรับรองการคลอด และภาพเด็กทารกสองคน ณิชามองภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง “นี่คือ…” “เธอแ

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 27 : พ่อที่ไม่เคยรู้จัก

    ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออกจนสุด ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะหนักแน่น กึก… กึก… กึก… เขาสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้ม ดวงตานิ่งเย็นจนแทบอ่านความรู้สึกไม่ได้ แม้ภายในห้องจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เขากลับสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ณิชายืนมองชายคนนั้น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยิน “คุณ…” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “เป็นใครกันแน่?” ชายคนนั้นหยุดยืนห่างจากเธอไม่กี่เมตร ก่อนมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาของเขาแข็งกร้าวในตอนแรก… แต่เพียงชั่วครู่เดียวก็อ่อนลง ราวกับคนที่กำลังมองสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต “ฉันชื่อ ภาคิน” ณิชาชะงัก “แต่…” เธอหันไปมองภาคินอีกคนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างสับสน “เมื่อกี้คุณก็เรียกเขาว่าภาคิน” ชายตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ “นั่นไม่ใช่ชื่อจริงของฉัน” เขาถอดนาฬิกาจากข้อมือออกช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ “ชื่อที่แท้จริงของฉันคือ อัครเดช” วรเมธที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นตกตะลึงทันที “อัครเดช…” เขาพึมพำราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 26 — คนตายที่กลับมา

    ไฟในห้องใต้ดินสว่างขึ้นอีกครั้งณิชายืนนิ่ง ร่างกายเย็นเฉียบราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า…คือคนที่เธอเห็นว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน“เป็นไปไม่ได้…”วรเมธพึมพำ สีหน้าซีดเผือดอรนภาถึงกับถอยหลัง“นาย…”ชายคนนั้นยิ้ม“ไม่ได้เจอกันนานนะ อรนภา”ณิชามองเขาริมฝีปากสั่น“คุณ…คือ…”เขาค่อย ๆ เดินออกจากเงามืดภาคิน อดีตหุ้นส่วนของวรเมธ และเป็นชายที่ทุกคนเชื่อว่าถูกเผาเสียชีวิตในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน แต่วันนี้เขายืนอยู่ตรงหน้า มีชีวิต และกำลังมองณิชาด้วยสายตาแปลกประหลาด เหมือนคนที่เฝ้ารอเธอมานานหลายปีคนที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่“ภาคิน…”วรเมธกำปืนแน่น“ฉันเห็นศพนายกับตาตัวเอง”ภาคินหัวเราะเบา ๆ“นายเห็นศพของคนอื่น”“ฉันเป็นคนจัดฉากทั้งหมด”“ทำไม?”“เพราะถ้าฉันไม่ตาย…”ภาคินมองไปยังณิชา“เด็กคนนี้จะไม่มีวันปลอดภัย”ณิชาขมวดคิ้ว“ฉันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”ภาคินไม่ได้ตอบทันทีเขาเดินเข้ามาใกล้“เธอจำฉันไม่ได้จริง ๆ สินะ”ณิชาส่ายหน้า“ฉันไม่เคยพบคุณ”“ผิดแล้ว”ภาคินยิ้มเศร้า“เธอเคยพบฉัน”“ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก”ความทรงจำที่หายไปทันใดนั้น ภาพบางอย่างผุดขึ้นในหัวของณิชาเสียงเด็กหัวเร

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 25 : อย่าตายเพราะฉัน

    “ธาม!”เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินร่างของธามล้มลงในอ้อมแขนของเธอ เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากเสื้อบริเวณสีข้าง“ธาม…ลืมตาสิ”ณิชาพยายามเขย่าตัวเขา น้ำตาไหลไม่หยุด“อย่าหลับนะ…”ธามขยับเปลือกตาเล็กน้อย“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”เธอรีบกุมมือเขาแน่น“นายต้องไม่เป็นอะไร”ธามพยายามยิ้ม“ร้องไห้ทำไม…”“ก็เพราะนายกำลังจะตาย!”“ฉันยังไม่ตาย…”เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา“ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ”ณิชาส่ายหน้าอย่างร้อนรน“ไม่ต้องทำอะไรแล้ว”“แค่รอดก็พอ…”คนที่ยิงธามเสียงฝีเท้าดังขึ้นชายปริศนายังคงยืนอยู่หน้าประตูปืนในมือของเขาเล็งมาทางณิชาอีกครั้ง“ส่งตัวเธอมา”ธามพยายามลุกขึ้น“อย่า…”ณิชาหันไปมอง“นายบาดเจ็บอยู่!”“อย่าให้มันแตะต้องเธอ”ธามพูดทั้งที่แทบไม่มีแรงชายปริศนาหัวเราะ“ยังจะปกป้องเธออีก?”เขายกปืนขึ้น“ทั้งที่เธอคือสาเหตุที่ครอบครัวนายต้องพัง?”ณิชานิ่ง“หมายความว่าอะไร?”ชายคนนั้นตอบ“เธอเกิดมาเพื่อทำลายทุกอย่าง”“ไม่จริง!”ธามตะโกน“เธอไม่ได้ทำอะไร!”ชายปริศนาไม่สนใจนิ้วของเขากำลังจะเหนี่ยวไกแต่—ปัง!เสียงปืนอีกกระบอกดังขึ้นปืนในมือของชายคนนั้นกระเด็นออกไปวรเมธยืนอยู่ด

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 24 : ความลับของวรเมธ

    “คราวนี้…เธอหนีฉันไม่ได้แล้ว”เสียงของวรเมธดังขึ้นกลางห้องใต้ดินทุกคนหยุดนิ่งแม้แต่ธามเองก็ยังไม่เคยเห็นสายตาของชายที่เขาเรียกว่าพ่อแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ปืนในมือของวรเมธถูกเล็งตรงไปยังอรนภาแต่คนที่น่ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่คนถือปืนเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา…ชายสวมเสื้อคลุมสีดำที่ไม่มีใครรู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร“วรเมธ…”เสียงนั้นทำให้วรเมธตัวแข็ง“อย่าหันมา”ชายปริศนาพูด“ถ้านายหันมา คนแรกที่จะตายคือธาม”ธามกำหมัดแน่น“แกเป็นใคร?”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“อีกไม่นานนายก็จะรู้”คนที่วรเมธไม่กล้าเผชิญหน้าอรนภามองชายคนนั้นแววตาที่เคยหวาดกลัวกลับเปลี่ยนเป็นความแค้น“ในที่สุด…”เธอพูด“นายก็ออกมาเอง”วรเมธหันไปมองอรนภา“เธอรู้จักเขา?”“รู้”อรนภาตอบ“เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตของพวกเราพังทั้งหมด”ณิชามองชายปริศนา“แล้วเขาเป็นใคร?”อรนภากำหมัดแน่นก่อนพูดชื่อที่ทำให้วรเมธหน้าซีด“เขาคือ ศรัณย์”ธามขมวดคิ้ว“ใคร?”วรเมธตอบแทน“อดีตหุ้นส่วนของฉัน”ศรัณย์หัวเราะ“อดีตหุ้นส่วน?”“นายยังเรียกฉันแบบนั้นอีกเหรอ?”เขาก้าวออกจากเงามืด“ฉันคือคนที่สร้างบริษัทนั้นขึ้นมาพร้อมกับนาย”“แต่วันที่มันประสบคว

  • รักลวงแค้น   ตอนที่23 :คนที่อยู่เหนืออรนภา

    “พ่อ!”ณิชาทรุดลงข้างร่างของภาคภูมิ มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะพยายามกดบาดแผลที่หน้าอกของเขาเอาไว้เลือดอุ่น ๆ ซึมผ่านนิ้วของเธออย่างรวดเร็ว“อย่าหลับนะพ่อ…ได้ยินหนูไหม?”ภาคภูมิพยายามลืมตาริมฝีปากซีดขยับอย่างยากลำบาก“ณิชา…”“หนูอยู่นี่”น้ำตาของเธอไหลลงบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว“พ่อจะต้องไม่เป็นอะไร”ภาคภูมิจ้องมองลูกสาวราวกับอยากจดจำใบหน้านั้นเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย“อย่า…เชื่อใคร…”“อะไรนะ?”“แม้แต่…”เขาพยายามพูดต่อ แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงลง“พ่อ!”ณิชาตะโกนธามรีบเข้ามาประคองเธอ“ณิชา เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่!”“แต่เขายังไม่ฟื้น!”“ถ้าอยู่ต่อ เขาจะตายจริง ๆ!”น้ำเสียงของธามเด็ดขาดจนเธอต้องยอมแต่ก่อนที่ทั้งคู่จะพาภาคภูมิออกไป…เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น“ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารจริง ๆ”อรนภายืนอยู่ตรงปลายห้องในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์แต่สีหน้าที่เคยมั่นใจกลับเปลี่ยนไปเธอกำลังหวาดกลัวคนที่อรนภากลัวธามมองเธออย่างระแวง“คนที่โทรหาเธอคือใคร?”อรนภาไม่ตอบ“ฉันถามว่าใคร?”เขาก้าวเข้าไปอรนภาถอยหลังหนึ่งก้าวเป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นว่า…ผู้หญิงที่ควบคุมทุกอย่างมาตลอดกำลังกลัวใครบางคน“ฉันไม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status