หน้าหลัก / โรแมนติก / รักลวงแค้น / ตอนที่ 1 — วันที่ฉันถูกทิ้ง

แชร์

รักลวงแค้น
รักลวงแค้น
ผู้แต่ง: สายธารลับ

ตอนที่ 1 — วันที่ฉันถูกทิ้ง

ผู้เขียน: สายธารลับ
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-07 21:11:44

เสียงแก้วไวน์กระแทกพื้นดังสนั่นกลางห้องอาหาร

เพล้ง!

เศษแก้วแตกกระจายไปทั่วพื้น น้ำสีแดงเข้มไหลนองราวกับหยดเลือด

ณิชายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ดวงตาคู่สวยสั่นระริก ขณะที่มองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

ธาม

สามีของเธอ

ผู้ชายที่เธอรักมาตลอดเจ็ดปี

ผู้ชายที่เมื่อวานยังโอบกอดเธอและบอกว่า

“สุขสันต์วันครบรอบนะณิชา ฉันอยากอยู่กับเธอแบบนี้ไปจนแก่”

แต่วันนี้…

เขากลับนั่งอยู่ตรงข้ามเธอด้วยสีหน้าเย็นชา

ไม่มีรอยยิ้ม

ไม่มีความอ่อนโยน

ไม่มีแม้แต่ความรักที่เธอเคยเห็นในดวงตาคู่นั้น

ธามเลื่อนซองเอกสารสีขาวมาตรงหน้า

“เซ็นซะ”

ณิชามองซองนั้น ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

“อะไร?”

“ใบหย่า”

คำสองคำสั้น ๆ กลับเหมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจ

“หย่า?”

เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะคิดว่าเขากำลังล้อเล่น

“ธาม…นี่มันไม่ตลกนะ”

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น”

“แต่เมื่อวาน…”

เสียงของณิชาสั่น

“เมื่อวานเรายังฉลองครบรอบแต่งงานด้วยกันอยู่เลย”

ธามไม่ตอบ

“นายยังบอกฉันว่าอยากอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต…”

“ฉันโกหก”

คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของณิชาหายไปทันที

เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“นายว่าอะไรนะ?”

ธามเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึก

“ทุกอย่างที่ฉันเคยพูดกับเธอ เป็นเรื่องโกหก”

“…

“ความรักก็โกหก”

“…”

“การแต่งงานก็โกหก”

น้ำตาเริ่มคลอในดวงตาของณิชา

“แล้วทำไม…”

เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ทำไมนายถึงแต่งงานกับฉัน?”

ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น

“เพื่อแก้แค้น”

ณิชานิ่งงัน

“แก้แค้น?”

“ใช่”

“แก้แค้นใคร?”

ธามมองเธอตรง ๆ

“พ่อของเธอ”

เพียงได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าของณิชาก็ซีดลง

“พ่อฉันทำอะไร?”

“เธอไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้?”

“ฉันไม่รู้!”

ณิชาลุกขึ้นยืน

“ถ้าพ่อฉันทำอะไรผิด นายก็บอกฉันสิ!”

ธามหัวเราะในลำคอ

“สามปีที่แต่งงานกันมา เธอไม่เคยถามฉันเลยเหรอว่าทำไมฉันถึงเกลียดครอบครัวเธอ?”

“ฉันคิดว่า…”

“คิดว่าฉันรักเธอ?”

ณิชาพูดไม่ออก

ธามหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ

ปึก!

“เปิดดู”

มือของณิชาสั่นขณะหยิบเอกสารขึ้นมา

ภาพถ่ายหลายใบตกลงตรงหน้า

ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น

ภาพรถที่พังยับเยิน

เอกสารการโอนเงิน

และรายงานการสอบสวนคดีเมื่อสิบปีก่อน

ณิชามองเอกสารเหล่านั้นทีละหน้า

หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่จริง…”

“นี่คือหลักฐานว่าพ่อของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อฉัน”

“ไม่จริง!”

เธอส่ายหน้าแรง ๆ

“พ่อฉันไม่มีวันทำแบบนั้น”

“หลักฐานอยู่ตรงหน้าแล้ว”

“ต้องมีอะไรผิดพลาด!”

ณิชาน้ำตาไหล

เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

ไม่เคยรู้ว่าครอบครัวของเธอกับธามมีอดีตที่เลวร้ายถึงเพียงนี้

“แล้วนาย…”

เธอเงยหน้ามองเขา

“นายแต่งงานกับฉันเพราะเรื่องนี้จริง ๆ เหรอ?”

ธามไม่ตอบ

ณิชาก้าวเข้าไปหาเขา

“แล้วตลอดสามปีที่ผ่านมา…”

เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“นายเคยรักฉันบ้างไหม?”

ความเงียบปกคลุมห้องอาหาร

นานหลายวินาที

ก่อนธามจะตอบอย่างเย็นชา

“ไม่เคย”

หัวใจของณิชาแตกสลาย

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้ม

“แม้แต่ครั้งเดียว?”

“ไม่”

“ตอนที่ฉันป่วย นายเฝ้าฉันทั้งคืน…”

“เพราะฉันไม่อยากให้เธอตายก่อนที่ฉันจะได้เห็นครอบครัวเธอเจ็บปวด”

ณิชาตัวชา

“ตอนที่ฉันร้องไห้เพราะคิดว่านายจะทิ้งฉัน…”

“ฉันก็แค่แสดงละคร”

“ตอนที่นายบอกว่า…”

เธอหยุดพูด เพราะไม่สามารถเอ่ยคำว่า รัก ออกมาได้อีกแล้ว

ธามลุกขึ้น

“เซ็นใบหย่า”

เขาหันหลังให้เธอ

ณิชามองแผ่นหลังของชายที่เธอรักสุดหัวใจ

ก่อนจะรีบเดินเข้าไปคว้าแขนเขาไว้

“ธาม…”

เขาหยุด แต่ไม่ได้หันกลับมา

“ฉันไม่รู้ว่าพ่อฉันทำอะไร”

น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด

“ถ้าพ่อฉันผิดจริง ฉันจะหาความจริงให้ได้”

มือเล็กกำแขนเสื้อเขาแน่น

“แต่ขอร้อง…”

“อย่าเพิ่งทิ้งฉันได้ไหม?”

ธามค่อย ๆ แกะมือเธอออก

“ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องอยู่กับลูกสาวของคนที่ฆ่าพ่อฉัน”

ณิชาสะอึก

“แต่ฉันไม่ได้ทำ…”

“เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”

ธามหันกลับมา

แววตาของเขาเย็นชาอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“แค่หายไปจากชีวิตฉันก็พอ”

มือของณิชาค่อย ๆ ตกลงข้างตัว

ธามเดินออกไป

ประตูบ้านปิดลงเสียงดัง

ปัง!

ณิชายืนนิ่งอยู่กลางห้องอาหาร

เพียงไม่กี่นาที… ชีชีวิตแต่งงานสามปีของเธอก็พังลงอย่างไม่มีชิ้นดี แต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าใบหย่า.. คือเธอได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง

ณิชาหันกลับไป

ผู้หญิงสองคนกำลังยืนอยู่ตรงประต฿ มิริน เพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจที่สุด และ พิมพ์ดาว น้องสาวต่างมารดาของเธอ ทั้งสองคนมองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด ณิชาเช็ดน้ำตา

“พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?”

มิรินเดินเข้ามาช้า ๆ

“ฉันก็แค่อยากมาดู…”

เธอยิ้ม

“วันที่เธอถูกทิ้งกับตาตัวเอง”

ณิชาขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอะไร?”ฃ

พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ

“พี่ณิชานี่น่าสงสารจริง ๆ”

“พิมพ์ดาว…”

“ทั้งที่สามีไม่รัก แถมพ่อก็เป็นฆาตกร”

“หยุดพูดถึงพ่อฉัน!”

ณิชาตะโกน

มิรินกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม

“เธอยังไม่รู้อีกเหรอ?”

“รู้อะไร?”

มิรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดภาพหนึ่งให้เธอดู ณิชามองภาพนั้นแล้วตัวแข็ง เพราะคนในภาพ คือพ่อของเธอ

กำลังยืนอยู่กับชายคนหนึ่งในคืนก่อนที่พ่อของธามจะเสียชีวิต

“นี่…”

มิรินก้มลงกระซิบข้างหูเธอ

“ความจริงยังมีอีกเยอะ”

เธอถอยออกมา

“แต่ฉันคิดว่า…”

รอยยิ้มของมิรินเย็นเยียบ

“เธอควรเตรียมใจไว้ดีกว่า”

ณิชามองผู้หญิงสองคนตรงหน้าหัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างหวาดกลัว

เธอไม่รู้เลยว่า…

คนที่กำลังทำลายชีวิตเธอ ไม่ได้มีแค่ธาม

และสิ่งที่เธอกำลังจะค้นพบต่อจากนี้ จะทำให้เธอเสียใจยิ่งกว่าการถูกสามีทิ้งเสียอีก

เพราะความจริงคือ คนที่เธอไว้ใจที่สุด อาจเป็นคนที่แทงเธอจากข้างหลังมาตลอด

— จบตอนที่ 1 —

ตอนต่อไป: “ความลับของคืนที่พ่อฉันตาย”

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • รักลวงแค้น   ตอนที่21 : กระสุนที่ยิงใครบางคน

    ปัง!เสียงปืนระเบิดขึ้นในห้องใต้ดินณิชากรีดร้อง“ธาม!”ชายหนุ่มพุ่งเข้าหาเธอทันทีโดยไม่ทันคิด ร่างของเขาบังเธอไว้แต่เมื่อทุกคนตั้งสติได้…ไม่มีใครล้มลง กระสุนไม่ได้ถูกยิงใส่ใครมันเจาะเข้าไปในผนังด้านหลัง ภาคภูมิยังคงถือปืนแต่สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“ทุกคนออกไปจากที่นี่!”วรเมธตะโกน“เดี๋ยวนี้!”ธามมองภาคภูมิ“คุณยิงทำไม?”ภาคภูมิไม่ตอบเขากลับหันไปมองประตูเหล็กด้านหลัง“มันมาแล้ว…”ณิชาขมวดคิ้ว“ใคร?”ภาคภูมิพูดเบา ๆ“คนที่ฉันพยายามหนีมาตลอดสิบปี”---กระสุนที่ไม่ได้ยิงใส่คนธามมองรอยกระสุนบนกำแพง ก่อนสังเกตเห็นบางอย่าง“เดี๋ยว…”เขาเดินเข้าไปใกล้“กระสุนไม่ได้ยิงใส่เรา”ภาคภูมิพยักหน้า“ฉันยิงใส่กล้อง”ทุกคนเงียบ บนเพดานมีกล้องวงจรปิดตัวเล็กติดอยู่ ไฟสีแดงกำลังกะพริบ“ถ้ากล้องยังทำงาน…”ภาคภูมิพูด“คนที่อยู่ข้างนอกจะเห็นทุกอย่าง”ณิชามองเขา“ใคร?”ภาคภูมิยังไม่ทันตอบเสียงหัวเราะก็ดังผ่านลำโพง“เก่งมาก…”เสียงผู้หญิงอรนภา“ยังฉลาดเหมือนเดิมนะ ภาคภูมิ”ภาคภูมิกำปืนแน่น“แก…”อรนภาหัวเราะ“สิบปีแล้วนะ”“ทำไมยังไม่ยอมตายเสียที?”---ความจริงที่ภาคภูมิไม่เคยบอกณิ

  • รักลวงแค้น   ตอนที่20 :ฝาแฝดของแม่

    “ผู้หญิงคนนั้น…คือฝาแฝดของเธอ” คำพูดของวรเมธทำให้ธามนิ่งค้าง เขาหันกลับไปมองอรอนงค์ “แม่มีฝาแฝด?” อรอนงค์ไม่ได้ตอบทันที ใบหน้าของเธอซีดลงราวกับเห็นอดีตที่พยายามฝังมานานกำลังย้อนกลับมาอีกครั้ง “อรนภา…” เธอพูดชื่อนั้นออกมาเบา ๆ “เธอตายไปแล้ว” วรเมธส่ายหน้า “เธอไม่ได้ตาย” “ฉันเห็นกับตา!” “สิ่งที่เธอเห็น…” วรเมธมองอรอนงค์ด้วยสายตาหนักอึ้ง “คือศพของผู้หญิงอีกคน” --- ฝาแฝดที่ไม่มีใครพูดถึง ณิชารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก “ถ้าอรนภายังมีชีวิตอยู่ แล้วทำไมทุกคนถึงคิดว่าเธอตาย?” อรอนงค์หลับตา “เพราะแม่เป็นคนทำให้ทุกคนเชื่อแบบนั้น” ธามหันขวับ “แม่?” “ใช่” เสียงของอรอนงค์สั่น “หลังจากเกิดเรื่องกับวรเมธ แม่ต้องหายตัวไป เพราะอรนภาตามล่าแม่” “ทำไม?” “เพราะแม่รู้ความจริง” “ความจริงอะไร?” อรอนงค์มองลูกชาย “อรนภาไม่ได้ต้องการเงิน” เธอหยุด “เธอต้องการแก้แค้นวรเมธ” วรเมธกำมือแน่น “และฉันรู้ว่าทำไม” --- ความแค้นเมื่อยี่สิบปีก่อน วรเมธเดินไปหยิบแฟ้มเก่าจากชั้นวาง “ก่อนที่ฉันจะพบอรอนงค์…” เขาเปิดแฟ้ม “ฉันเคยมีคู่หมั้น” ณิชาชะงัก “อรน

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 19 : บ้านของคนตาย

    บ้านหลังเก่า…สถานที่ที่ทุกคนคิดว่าเป็นจุดจบของเรื่องราวเมื่อสิบปีก่อนแต่วันนี้…มันกำลังกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความจริงทั้งหมด---กลับสู่สถานที่แห่งความทรงจำเสียงรถจอดลงหน้าบ้านเก่าณิชามองตัวอาคารที่ถูกทิ้งร้างกำแพงบางส่วนยังมีรอยไหม้หน้าต่างแตกสนามหญ้าแห้งตายที่นี่เคยเป็นบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแต่ในคืนหนึ่ง…มันกลับกลายเป็นสถานที่ที่พรากทุกอย่างไปจากทุกคนธามยืนนิ่ง“ฉันไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย”ณิชามองเขา“นายกลัวเหรอ?”ธามส่ายหน้า“ไม่”เขาหยุด“ฉันแค่ไม่อยากจำ”ณิชาจับมือเขาเบา ๆ“ครั้งนี้นายไม่ได้อยู่คนเดียว”ธามมองมือของเธอก่อนพยักหน้า---ประตูที่เปิดรอประตูบ้านเก่าถูกเปิดอยู่แล้วทุกคนหยุด“มีคนเข้ามาก่อนเรา”ธามพูดภาคภูมิมองเข้าไปด้านในสีหน้าเปลี่ยนไป“เป็นไปไม่ได้…”ณิชาหันไป“อะไร?”“บ้านหลังนี้…”ภาคภูมิกำมือ“ถูกเผาทำลายไปแล้ว”อรอนงค์พูดเบา ๆ“แต่มีคนสร้างมันขึ้นมาใหม่”ทุกคนเดินเข้าไปภายในบ้านไม่มีฝุ่นเหมือนมีคนดูแลอยู่ตลอดเวลาบนโต๊ะกลางห้องมีรูปถ่ายเก่าวางอยู่เป็นรูปครอบครัววรเมธอรอนงค์ธามวัยเด็กและ…เด็กผู้หญิงอีกคนมิริน---จดหมายจากวรเมธ

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 18 : คนตายที่ส่งข้อความ

    โทรศัพท์ในมือของธามสั่น ข้อความบนหน้าจอยังคงแสดงอยู่ “เกมเพิ่งเริ่มต้น” ผู้ส่ง… วรเมธ ชายที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปแล้วสิบปี ไม่มีใครพูดอะไร เพราะไม่มีใครกล้ายอมรับความเป็นไปได้นั้น --- คนตายที่ยังมีชีวิต “เป็นไปไม่ได้…” ณิชาพูดเบา ๆ “พ่อของธามตายไปแล้ว” ธามมองโทรศัพท์ “ฉันเห็นเขานอนอยู่ตรงนั้น” “ฉันก็เห็น” อรอนงค์พูดขึ้น เสียงของเธอสั่น “แต่…” ทุกคนหันไปมอง “แม่ไม่เคยเห็นศพเขา” ธามชะงัก “อะไรนะ?” อรอนงค์หลบสายตา “หลังจากคืนนั้น มีคนบอกแม่ว่าวรเมธเสียชีวิต” “แต่แม่ไม่เคยได้เห็นร่างของเขา” ความเงียบเข้าปกคลุม ณิชาหันไปมองแม่ของตัวเอง “แม่ก็เหมือนกันใช่ไหม?” อรทัยพยักหน้า “ใช่” “ทุกคนแค่เชื่อ…” เธอพูดเบา ๆ “เพราะมีคนทำให้เราเชื่อ” --- หลักฐานจากโทรศัพท์ ธามเปิดดูข้อมูลในโทรศัพท์ พบว่ามีไฟล์ซ่อนอยู่ ชื่อไฟล์: “ความจริงก่อนวันตาย” เขากดเปิด เป็นคลิปวิดีโอ ภาพของวรเมธปรากฏขึ้น ชายวัยกลางคนที่ทุกคนคิดว่าจากไปแล้ว กำลังนั่งอยู่ในห้องมืด “ถ้าใครกำลังดูคลิปนี้…” เสียงของเขาดังขึ้น “แสดงว่าฉันไม่สามารถกลับไปเปิดเผยความจริงได้” ธา

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 17 : ลูกที่ถูกสลับ

    “เธอไม่ใช่ลูกของวรเมธ”ข้อความสั้น ๆ บนหน้าจอโทรศัพท์กลับทำให้ทั้งห้องเงียบงันมิรินยืนแข็ง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นจนแทบหลุด“เป็นไปไม่ได้…”เธอพึมพำ“ฉันเป็นลูกของพ่อ”ลลิตาที่เพิ่งเดินเข้ามามองลูกสาวด้วยสายตาเจ็บปวด“มิริน…”“แม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม?”มิรินหันไปทันทีแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“แม่รู้ใช่ไหม?”ลลิตาไม่ตอบ และความเงียบนั้น…คือคำตอบที่เจ็บที่สุด---ความจริงที่ถูกซ่อน“พูดมา”ธามมองลลิตา“มิรินเป็นลูกใคร?”ลลิตากำมือแน่น เธอไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาถึงวันที่ความลับที่เธอปกป้องมาตลอดยี่สิบกว่าปีจะถูกเปิดเผย“มิริน…”เธอมองลูกสาว“แม่ขอโทษ”มิรินน้ำตาคลอ“อย่าบอกนะว่า…”ลลิตาหลับตา“เธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของวรเมธ”มิรินถอยหลังเหมือนถูกผลักอย่างแรง“ไม่…”“ไม่จริง”“พ่อรักฉัน”“พ่อดูแลฉัน”“พ่อเลือกฉัน”เสียงของเธอสั่นลลิตาร้องไห้“เพราะเขาไม่รู้ความจริง”---เด็กสองคนในคืนเดียวกันลลิตาเริ่มเล่า“เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน…”“วันเดียวกับที่ธามเกิด”ทุกคนเงียบ“ฉันคลอดลูกที่โรงพยาบาลเดียวกับอรอนงค์”ธามชะงัก“หมายความว่า…”ลลิตาพยักหน้า“วันนั้นมีเด็กสองคนเกิดขึ้น”“เด็กชายหนึ่งคน”

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 16 : คืนกำเนิดของความลับ

    “เรื่องทั้งหมด…” ภาคภูมิพูดช้า ๆ “เริ่มต้นจากคืนที่นายเกิด” คำพูดนั้นทำให้ธามนิ่งงัน เขามองชายตรงหน้า คนที่เขาเคยเกลียด คนที่เขาเคยคิดว่าเป็นต้นเหตุของความพังพินาศทั้งหมด แต่วันนี้… เขากลับต้องยืนฟังความจริงจากปากของชายคนนั้น --- เด็กที่ไม่มีใครต้องการ อรอนงค์เดินเข้ามา “พอได้แล้ว ภาคภูมิ” เสียงของเธอสั่น “นายทำลายชีวิตคนมามากพอแล้ว” ภาคภูมิหัวเราะ “ฉันทำลาย?” “แล้วใครกันที่โกหกลูกมาตลอดยี่สิบปี?” ธามมองแม่ “แม่…” อรอนงค์หลบสายตา “ธาม” “ผมอยากรู้ความจริง” เธอนิ่ง “ทั้งหมด” น้ำตาเริ่มไหล อรอนงค์ถอนหายใจ “ก่อนที่ลูกจะเกิด…” เธอมองไปยังภาคภูมิ “แม่กับเขาเคยรักกัน” ธามกำมือ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้ “แต่เขาทิ้งแม่” ภาคภูมิพูดขึ้น “เพราะฉันไม่มีทางเลือก” อรอนงค์หัวเราะทั้งน้ำตา “ไม่มีทางเลือก?” “ตอนที่ฉันท้อง…” เธอมองเขา “นายหายไป” ความเงียบเข้าปกคลุม --- วันที่วรเมธเข้ามา อรอนงค์พูดต่อ “ตอนนั้นแม่อยู่คนเดียว” “จนได้เจอกับวรเมธ” ธามหลับตา ชื่อของชายที่เขาเรียกว่าพ่อ ยังทำให้เขาเจ็บปวด “เขารู้ว่าแม่มี

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status