ใครรับบทแจ็ครีชเชอร์ 1 ในภาพยนตร์เวอร์ชันแรก

แค่ชื่อว่า 'Jack Reacher: Never Go Back' ก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากบู๊และความเก๋าของนักแสดงนำเลยนะ ในฐานะแฟนหนังแอ็กชันที่ชอบสังเกตเคมีบนจอ ฉันจะบอกว่านักแสดงนำของภาค 2 ก็คือ Tom Cruise ในบทแจ็ค รีชเชอร์ กับ Cobie Smulders ในบทเมเจอร์ซูซาน เทิร์นเนอร์ การเล่นของทั้งคู่เติมเต็มกันดีมากๆ — Cruise ยังคงเป็นตัวละครที่นิ่ง แต่แฝงด้วยพละกำลัง ส่วน Smulders เอาความเด็ดขาดและอารมณ์ที่ซับซ้อนเข้ามา ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้มีมิติขึ้นไปอีก นอกจากสองคนนี้แล้ว ยังมีนักแสดงสมทบที่โดดเด่นอย่าง Danika Yarosh ที่รับบทเป็นตัวละครเด็กสาวซึ่งมีบทบาทสำคัญ และ Robert Knepper ที่มีลักษณะการเล่นเป็นตัวร้ายที่จดจำได้ โดยรวมแล้ว ถาจะสรุปว่าภาคนี้เน้นที่คู่หูนำ ซึ่งทั้ง Tom Cruise และ Cobie Smulders เป็นแกนกลางของเรื่อง ถ้าชอบความตึงเครียด แบบมีฉากต่อสู้และการตามล่า ภาคนี้ให้ความคุ้มค่าในแง่นักแสดงนำชัดเจน

ดิฉันยังจำความรู้สึกตอนดูเทรลเลอร์ของหนังภาคสองได้ดีเพราะสิ่งแรกที่กระโดดเข้ามาคือใบหน้าคุ้นเคยของนักแสดงนำ — Tom Cruise — ผู้ยังคงรับบทแจ็ค รีชเชอร์ใน 'Jack Reacher: Never Go Back' อย่างเด่นชัด การเป็นแฟนหนังแอ็กชันทำให้ฉันสนใจการแสดงระดับร่างกายของเขา รายละเอียดอย่างท่าทางการต่อสู้และการเคลื่อนไหวในฉากไล่ล่านั้นเตะตาเหมือนในหนังสายลับเรื่องอื่นที่เขาเล่น เช่น 'Mission: Impossible - Fallout' แต่ในบทแจ็ค รีชเชอร์ Cruise เลือกโทนการเล่นที่หนักแน่นกว่า แสดงความเป็นคนที่พูดน้อยแต่มีแรงขับเคลื่อนภายใน จนฉากเผชิญหน้าเล็ก ๆ หลายฉากทำให้รู้สึกว่าเขาอยู่กับบทนี้จริง ๆ ไม่ใช่แค่หน้าที่นักแสดงเท่านั้น ทั้งภาพลักษณ์และการเคลื่อนไหวทำให้เขายังคงเป็นชื่อเดียวที่ผู้ชมจะนึกถึงเมื่อพูดถึงตัวละครรีชเชอร์

บอกตรงๆ ว่าตอบสั้นๆ ได้เลย — ในภาพยนตร์ล่าสุดของแฟรนไชส์ที่ออกฉายเป็นเรื่องสุดท้ายบนจอใหญ่ ชื่อภาพยนตร์คือ 'Jack Reacher: Never Go Back' (2016) และบท แจ็ค รีชเชอร์ นั้นรับบทโดย ทอม ครูซ ผมโตมากับหนังแอ็กชันฮอลลีวูดแบบคลาสสิก จึงชอบมองการแคสติ้งจากมุมของการเล่าเรื่องและการตลาด ทอม ครูซเข้ามาเติมสไตล์ของตัวเองให้กับตัวละคร ทำให้ภาพยนตร์สองภาคที่เขาเล่นมีจังหวะและโทนที่ต่างจากนิยายต้นฉบับ เรื่องนี้จึงถูกนับว่าเป็นผลงานภาพยนตร์ล่าสุดที่หลายคนนึกถึงเมื่อพูดถึงฉบับจอใหญ่ ถ้าต้องพูดถึงความประทับใจส่วนตัว ผมคิดว่าแง่มุมการแสดงของครูซทำให้ภาพยนตร์เข้าถึงกลุ่มผู้ชมวงกว้างได้ดี แม้ว่าบางคนในกลุ่มแฟนหนังสือจะมีมุมมองที่ต่างออกไป แต่นั่นก็ทำให้เกิดการถกเถียงที่สนุกระหว่างแฟนๆ ได้ดี

การที่ตัวละครอย่างแจ็ค รีชเชอร์ถูกนำมาทำเป็นซีรีส์ทำให้แฟนหลายคนอยากรู้ว่าใครจะเป็นคนสวมบทนี้ และฉันก็ชอบคำตอบที่ออกมา — นักแสดงที่รับบทแจ็ค รีชเชอร์ในซีรีส์คือ Alan Ritchson โดยเฉพาะในซีรีส์เรื่อง 'Reacher' ที่ออกฉายในสตรีมมิ่ง ความแข็งแกร่งและรูปลักษณ์ที่ตรงตามโครงร่างจากนิยายทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาเหมาะสมกับบทนี้มากกว่าใคร ในสองสามฉากแรกฉันชอบการเดิน การเคลื่อนไหว และวิธีเขาใช้ภาษากายเพื่อบอกนิสัยของตัวละคร แทนที่จะพึ่งบทพูดเพียงอย่างเดียว ฉากบู๊จึงดูลื่นไหลและมีน้ำหนัก เหมือนกับภาพในหน้าหนังสือที่ฉันคาดไว้ ทั้งยังแตกต่างจากการตีความแจ็ค รีชเชอร์ในภาพยนตร์เวอร์ชันก่อนหน้า ซึ่งให้ความรู้สึกคนละแบบ การเลือก Alan มาเป็นตัวเอกของซีรีส์จึงรู้สึกเหมือนการคืนรูปลักษณ์ของตัวละครให้กับต้นฉบับ ซึ่งสำหรับฉันแล้วเป็นการตัดสินใจที่น่าสนับสนุนและทำให้เรื่องราวมีรสชาติมากขึ้น

แฟนหนังแอ็กชันที่ติดตามแฟรนไชส์นี้มานาน ฉันมองว่าแกนกลางของเรื่องคือตัวเอกมากกว่าพล็อตที่เปลี่ยนไปมา ในแง่ของภาพยนตร์ฉบับที่ออกฉายแล้ว ตัวละครนำในสองภาคแรกรับบทโดย Tom Cruise — เขาเป็นหน้าเป็นตาของเวอร์ชันภาพยนตร์ และทำให้คนทั่วไปจดจำชื่อ 'แจ็ครีชเชอร์' ในแบบภาพยนตร์ได้ชัดเจน นักแสดงหญิงที่โดดเด่นจากภาคแรกคือ Rosamund Pike ซึ่งรับบทเป็นคู่กรณีสำคัญ ขณะที่ภาคสองมีนักแสดงอย่าง Cobie Smulders เข้ามารับบทสำคัญด้วย ส่วนผู้ร้ายในภาคแรกที่หลายคนจำได้คือ Werner Herzog ที่มาบทหนักหน่วงและต่างสีจากนักแสดงฮอลลีวูดทั่วไป ถ้ามองเรื่องภาคสาม ณ ตอนนี้ยังไม่มีการประกาศนักแสดงนำสำหรับ 'แจ็ครีชเชอร์ 3' อย่างเป็นทางการ ดังนั้นชื่อที่หลายคนคาดหวังว่าจะกลับมาหรือมีการเปลี่ยนแปลงจึงยังคงเป็นข่าวลือและความหวังมากกว่าเป็นข้อเท็จจริง แต่เท่าที่ฉันตามดู คนดูมักจะพูดถึงสองทิศทางชัดเจนคือ ให้ Tom Cruise กลับมาเป็นแกนหลักอีกครั้งหรือเลือกรีแคสต์บทนำให้ใกล้เคียงกับคาแรกเตอร์จากนิยายมากขึ้น สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเป็นทางเลือกไหน เรื่องนี้ก็ยังคงน่าติดตาม—และฉันเองก็ยังลุ้นว่าโทนและเคมีของนักแสดงชุดใหม่จะพาแฟรนไชส์ไปทางไหน

เรื่องนี้ต้นตออยู่ที่นิยายชื่อ 'One Shot' ของลี ไชลด์ ซึ่งเป็นเล่มที่เก้าที่มาเล่าเรื่องยิงเป้าหมายจากระยะไกลและการตามสืบของรีชเชอร์ ฉันยังชอบที่พอรู้ว่าหนังดัดแปลงมาจากเล่มนี้แล้ว มุมมองแบบนิยายสืบสวนก็ยังชัดเจนแม้หนังจะย่อเนื้อหาและปรับจังหวะให้กระชับขึ้น ในฐานะแฟนแนวสืบสวนที่อ่านเล่มต่าง ๆ ของตัวละครนี้มาตลอด ความแตกต่างที่สะดุดตาคือการนำเสนอรูปลักษณ์ของแจ็ค รีชเชอร์—ในหนังมุมมองถูกย่อให้เข้าถึงคนดูได้เร็วขึ้น ขณะที่นิยายให้รายละเอียดทางกายภาพและความเป็นอดีตทหารของเขาลึกกว่า นอกจากนี้บางฉากในหนังถูกย้ายตำแหน่งหรือตัดทอนเพื่อรักษาจังหวะ ทำให้ความลุ่มลึกด้านจิตวิทยาบางส่วนหายไป แต่ก็แลกกับความตึงเครียดที่ถ่ายทอดบนจอได้ทันที อ่านแล้วผมรู้สึกว่าการดัดแปลงแบบนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือหนังทำให้คนที่ไม่เคยอ่านเข้าถึงพล็อตหลักได้ง่าย ส่วนข้อเสียคือแฟนเดิมอาจรู้สึกว่ารายละเอียดที่ทำให้ตัวละครมีมิติค่อย ๆ หายไป แต่โดยรวมทั้งนิยาย 'One Shot' และหนังภาคแรกต่างมีเสน่ห์ของตัวเอง เหมือนกันแต่ไม่เหมือนกัน — เป็นการตีความที่เลือกจุดเน้นต่างกันและนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมแฟน ๆ ถึงชอบพูดคุยเปรียบเทียบกันจนถึงทุกวันนี้

การเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือรูปลักษณ์และโทนอารมณ์ของตัวเอกกับเรื่องราวโดยรวม ซึ่งทำให้ผมรู้สึกว่าหนังกับหนังสือเดินคนละความเร็ว ในหนัง 'Jack Reacher' ตัวเลือกนักแสดงอย่างทอม ครูซ ทำให้ภาพลักษณ์ของรีเชอร์เปลี่ยนไปจากที่อ่านในหนังสือ 'One Shot' มาก—นิยายวาดรีเชอร์เป็นชายตัวสูงใหญ่ เดินเข้ามาแล้วมีพลังเงียบที่ชัดเจน ในขณะที่ภาพยนตร์เน้นให้เขาดูคล่องแคล่วและเป็นฮีโร่แอ็กชันที่เข้าถึงง่ายกว่า ซึ่งส่งผลต่อความรู้สึกที่ผมมีต่อการตัดสินใจและการกระทำของเขา อีกด้านคือโครงเรื่องถูกย่อและปรับให้เป็นหนังบล็อกบัสเตอร์ เช่นการตัดรายละเอียดของกระบวนการสืบสวนและปมย่อยหลายอย่าง เพื่อให้เหลือความตึงเครียดแบบฉับไว ฉากเปิดคดียิงกลางเมืองยังคงมีพลัง แต่รายละเอียดเชิงสืบสวนเชิงลึกที่ทำให้หนังสือมีความเป็นนิยายอาชญากรรมชั้นยอดถูกลดทอนลงไป ทำให้ผมรู้สึกว่าหนังมอบความมันส์แบบภาพยนตร์มากกว่าความซับซ้อนเชิงวิเคราะห์ของต้นฉบับ

ชื่อคนที่แต่งเพลงประกอบของ 'Jack Reacher: Never Go Back' คือ Joe Kraemer และผลงานของเขาในเรื่องนี้มีเอกลักษณ์ที่จับอารมณ์ระหว่างความเงียบกับแรงระเบิดได้ดี ในฐานะแฟนหนังสายดนตรีประกอบ ผมชอบวิธีที่เขาใช้ธีมซ้ำ ๆ อย่างละเอียดอ่อน เพื่อเสริมความตึงเครียดในฉากตามหาและไล่ล่า เสียงเครื่องสายที่ค่อย ๆ ก่อตัว กลายเป็นจังหวะหนักแน่นตอนแอ็กชัน ซึ่งทำให้ฉากที่ดูเรียบ ๆ กลับมีพลังมากกว่าแค่เสียงระเบิดหรือเพลงจังหวะเร็ว ผมยังคิดว่า Kraemer แสดงให้เห็นทักษะในการเขียนเมโลดี้ที่จำง่ายแต่ไม่ฉูดฉาด พอได้ฟังซาวด์แทร็กย่อย ๆ หลังดูหนังแล้ว กลับรู้สึกว่ามันติดหูและสร้างบรรยากาศได้ยาวนานกว่าที่คิด — เสียงแบบนี้ทำให้ฉากสำคัญยังคงวนอยู่ในหัวหลังหนังจบ

บอกตามตรงว่าภาคสองให้ความรู้สึกต่างออกไปตั้งแต่โทนภาพและการเล่าเรื่องเลย เพราะงานชิ้นนี้เปลี่ยนจากจริตสืบสวนแบบค่อยเป็นค่อยไปไปสู่บล็อกบัสเตอร์ที่เน้นการไล่ล่าและการปะทะแบบชัดเจน การเปลี่ยนแปลงสำคัญที่เด่นมากคือผู้กำกับคนละคน ทำให้น้ำหนักระหว่างปริศนาและแอ็กชันสลับกัน ใน 'Jack Reacher' ภาคแรกจะเป็นสไตล์นิ่งๆ สืบสวน จับเงื่อนงำ เชื่อมโยงตรรกะของคดี ส่วนภาคสอง 'Jack Reacher: Never Go Back' ผลักให้เรื่องมีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น—มีประเด็นความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับตัวละครหญิงและประเด็นครอบครัวที่เข้ามา ทำให้บทมีมิติด้านอารมณ์มากขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยการลดทอนช่วงเวลาที่ให้คนดูได้คิดต่อ นอกจากนี้โครงฉาก แอ็กชัน และการจัดวางซีเควนซ์ในภาคสองดูใหญ่ขึ้น เหมาะกับตลาดหนังเชิงผจญภัยทันสมัย แต่คนที่ชอบความลึกของคดีอาจรู้สึกว่าภาคสองไม่คมเท่าภาคแรก สรุปคือถ้าตามหาการสืบสวนเชิงตรรกะมากกว่า ภาคแรกตอบโจทย์กว่า แต่ถาอยากดูหนังที่ใส่ไทม์ม์ของอารมณ์และฉากแอ็กชันเยอะขึ้น ภาคสองก็สนุกในแบบของมัน

ไม่มีอะไรเซอร์ไพรส์เท่ากับการที่คนยิงถูกตั้งชื่อเป็น 'ตัวร้าย' ตั้งแต่ต้นเรื่อง แต่ความจริงกลับซับซ้อนกว่านั้นมาก ฉันดู 'Jack Reacher' หลายรอบแล้ว และภาพรวมที่ชัดเจนคือ: คนยิงที่ถูกจับและถูกตั้งข้อหาเป็นชายชื่อเจมส์ บาร์ (James Barr) — เขาเป็นอดีตพลทหารและเป็นผู้ที่ยิงใส่อพาร์ตเมนต์จนมีผู้เสียชีวิตหลายคน แต่หนังพาเราไล่เบาะแสจนเผยว่าเขาถูกวางกรอบให้เป็นแพะ ในตอนท้ายตัวบงการตัวจริงโผล่ออกมา: ชายผู้มั่งคั่งและมีอิทธิพลที่จ้างทีมมืออาชีพเพื่อทำเหตุการณ์ให้ดูเหมือนเป็นการก่อการโดยอิสระ ผู้บงการคนนี้ (ในภาพยนตร์ตัวละครที่ทำหน้าที่บงการถูกถ่ายทอดโดยโทนและบุคลิกแบบเย็นชา) มีแรงจูงใจทางการเงินและการปกปิด—เขาต้องการทำลายหลักฐานหรือทำให้ผู้ที่มีข้อมูลเป็นภัยเงียบหายไป เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองและระบบที่รองรับการกระทำผิดนั้น มุมมองแบบแฟนสืบสวนที่ดูเรื่องนี้หลายครั้งบอกว่าเค้าคือผู้ร้ายตัวจริงเพราะเขาใช้ทรัพยากรและคนจำนวนมากเพื่อวางแผนให้เหตุการณ์ออกมาเป็นเรื่องของมือปืนเดี่ยว นี่ไม่ใช่แค่การสังหาร แต่เป็นการจัดฉากเพื่อล้มหลักฐานและเอาตัวเลขความเสี่ยงออกจากโต๊ะพิจารณา — แรงจูงใจจึงไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่เป็นการรักษาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและอำนาจ ซึ่งทำให้การเปิดเผยความจริงต้องแลกด้วยชีวิตของคนอื่น