ใครเป็นนักแสดงนำในแจ็ครีชเชอร์2?

แฟนหนังแอ็กชันที่ติดตามแฟรนไชส์นี้มานาน ฉันมองว่าแกนกลางของเรื่องคือตัวเอกมากกว่าพล็อตที่เปลี่ยนไปมา ในแง่ของภาพยนตร์ฉบับที่ออกฉายแล้ว ตัวละครนำในสองภาคแรกรับบทโดย Tom Cruise — เขาเป็นหน้าเป็นตาของเวอร์ชันภาพยนตร์ และทำให้คนทั่วไปจดจำชื่อ 'แจ็ครีชเชอร์' ในแบบภาพยนตร์ได้ชัดเจน นักแสดงหญิงที่โดดเด่นจากภาคแรกคือ Rosamund Pike ซึ่งรับบทเป็นคู่กรณีสำคัญ ขณะที่ภาคสองมีนักแสดงอย่าง Cobie Smulders เข้ามารับบทสำคัญด้วย ส่วนผู้ร้ายในภาคแรกที่หลายคนจำได้คือ Werner Herzog ที่มาบทหนักหน่วงและต่างสีจากนักแสดงฮอลลีวูดทั่วไป ถ้ามองเรื่องภาคสาม ณ ตอนนี้ยังไม่มีการประกาศนักแสดงนำสำหรับ 'แจ็ครีชเชอร์ 3' อย่างเป็นทางการ ดังนั้นชื่อที่หลายคนคาดหวังว่าจะกลับมาหรือมีการเปลี่ยนแปลงจึงยังคงเป็นข่าวลือและความหวังมากกว่าเป็นข้อเท็จจริง แต่เท่าที่ฉันตามดู คนดูมักจะพูดถึงสองทิศทางชัดเจนคือ ให้ Tom Cruise กลับมาเป็นแกนหลักอีกครั้งหรือเลือกรีแคสต์บทนำให้ใกล้เคียงกับคาแรกเตอร์จากนิยายมากขึ้น สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเป็นทางเลือกไหน เรื่องนี้ก็ยังคงน่าติดตาม—และฉันเองก็ยังลุ้นว่าโทนและเคมีของนักแสดงชุดใหม่จะพาแฟรนไชส์ไปทางไหน

แค่ชื่อว่า 'Jack Reacher: Never Go Back' ก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากบู๊และความเก๋าของนักแสดงนำเลยนะ ในฐานะแฟนหนังแอ็กชันที่ชอบสังเกตเคมีบนจอ ฉันจะบอกว่านักแสดงนำของภาค 2 ก็คือ Tom Cruise ในบทแจ็ค รีชเชอร์ กับ Cobie Smulders ในบทเมเจอร์ซูซาน เทิร์นเนอร์ การเล่นของทั้งคู่เติมเต็มกันดีมากๆ — Cruise ยังคงเป็นตัวละครที่นิ่ง แต่แฝงด้วยพละกำลัง ส่วน Smulders เอาความเด็ดขาดและอารมณ์ที่ซับซ้อนเข้ามา ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้มีมิติขึ้นไปอีก นอกจากสองคนนี้แล้ว ยังมีนักแสดงสมทบที่โดดเด่นอย่าง Danika Yarosh ที่รับบทเป็นตัวละครเด็กสาวซึ่งมีบทบาทสำคัญ และ Robert Knepper ที่มีลักษณะการเล่นเป็นตัวร้ายที่จดจำได้ โดยรวมแล้ว ถาจะสรุปว่าภาคนี้เน้นที่คู่หูนำ ซึ่งทั้ง Tom Cruise และ Cobie Smulders เป็นแกนกลางของเรื่อง ถ้าชอบความตึงเครียด แบบมีฉากต่อสู้และการตามล่า ภาคนี้ให้ความคุ้มค่าในแง่นักแสดงนำชัดเจน

นึกถึงความแตกต่างระหว่างสองภาคแล้วผมจะนึกถึงภาพรวมของทีมสร้างก่อนเลย — การเปลี่ยนผู้กำกับส่งผลชัดเจนต่อโทนของหนัง ฉันรู้สึกว่าการย้ายจากผู้กำกับของภาคแรกไปสู่ผู้กำกับคนใหม่ทำให้ 'Jack Reacher' ในภาคสองกลายเป็นสัตว์คนละแบบ ผู้กำกับภาคแรกเน้นความเป๊ะของจังหวะและการสืบสวนที่คมเหมือนนิยายแปล ส่วนภาคสองเลือกเติมความสัมพันธ์และฉากแอ็กชันแบบฉากใหญ่ขึ้น นั่นเป็นผลจากการเปลี่ยนทีมเขียนบทและแนวทางการกำกับที่ต่างกัน คอนเซปต์หลักยังคงเป็นตัวละครเดียวกัน แต่รายละเอียดการเล่าเรื่องและจังหวะเล่าเปลี่ยนไปเยอะ การคัดเลือกนักแสดงก็เป็นอีกจุดที่เห็นความต่างชัดเจน — ทอม ครูซกลับมารับบทนำเหมือนเดิม แต่ผู้ร่วมแสดงหลักเปลี่ยนไป บทบาทหญิงนำของภาคแรกไม่ได้กลับมาและมีหน้าใหม่เข้ามาแทน ทำให้เคมีระหว่างตัวละครหลักเปลี่ยนไปด้วย ฉากแอ็กชันบางท่อนถูกออกแบบมาให้โชว์สเกลและความเป็นบล็อกบัสเตอร์มากขึ้น ต่างจากสไตล์ที่เน้นการไล่ล่าเชิงจิตวิทยาในภาคแรก พอคิดถึงการเปลี่ยนแปลงทั้งหมด ฉันมักเปรียบเทียบกับหนังแนวสายลับอื่น ๆ ที่เปลี่ยนผู้กำกับแล้วอารมณ์เปลี่ยน เช่น 'The Bourne Identity' ที่การสลับทีมสร้างก็ทำให้แต่ละภาคมีรสชาติไม่เหมือนกัน สรุปแล้วการเปลี่ยนทีมงานใน 'Jack Reacher' ภาคสองไม่ได้ทำให้หนังแย่ลงเสมอไป แต่ทำให้มันกลายเป็นเวอร์ชันที่ต่างออกไปจากของเดิมอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียตามมาด้วย

การที่ตัวละครอย่างแจ็ค รีชเชอร์ถูกนำมาทำเป็นซีรีส์ทำให้แฟนหลายคนอยากรู้ว่าใครจะเป็นคนสวมบทนี้ และฉันก็ชอบคำตอบที่ออกมา — นักแสดงที่รับบทแจ็ค รีชเชอร์ในซีรีส์คือ Alan Ritchson โดยเฉพาะในซีรีส์เรื่อง 'Reacher' ที่ออกฉายในสตรีมมิ่ง ความแข็งแกร่งและรูปลักษณ์ที่ตรงตามโครงร่างจากนิยายทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาเหมาะสมกับบทนี้มากกว่าใคร ในสองสามฉากแรกฉันชอบการเดิน การเคลื่อนไหว และวิธีเขาใช้ภาษากายเพื่อบอกนิสัยของตัวละคร แทนที่จะพึ่งบทพูดเพียงอย่างเดียว ฉากบู๊จึงดูลื่นไหลและมีน้ำหนัก เหมือนกับภาพในหน้าหนังสือที่ฉันคาดไว้ ทั้งยังแตกต่างจากการตีความแจ็ค รีชเชอร์ในภาพยนตร์เวอร์ชันก่อนหน้า ซึ่งให้ความรู้สึกคนละแบบ การเลือก Alan มาเป็นตัวเอกของซีรีส์จึงรู้สึกเหมือนการคืนรูปลักษณ์ของตัวละครให้กับต้นฉบับ ซึ่งสำหรับฉันแล้วเป็นการตัดสินใจที่น่าสนับสนุนและทำให้เรื่องราวมีรสชาติมากขึ้น

รายชื่อนักแสดงหลักของหนังเรื่อง 'Jack Reacher: Never Go Back' ที่คนพูดถึงกันบ่อยมีทั้งนักแสดงชื่อคุ้นและคนที่เข้ามาเติมพลังให้ฉากแอ็กชันอย่างชัดเจน Tom Cruise ยังคงเป็นหน้าเป็นตาในบท Jack Reacher โดยเอาพลังและเสน่ห์แบบฮีโร่สายบู๊มาผสมกับความนิ่งที่ทำให้ตัวละครมีน้ำหนัก ส่วน Cobie Smulders รับบทเป็นตัวละครสำคัญที่ขับเคลื่อนพล็อตให้มีมุมทางทหารและความเป็นผู้นำ ขณะที่ Aldis Hodge ถูกวางให้เป็นหนึ่งในตัวละครฝ่ายสนับสนุนที่เสริมบรรยากาศความจริงจังของเรื่องไปอีกระดับ ในแง่ของตัวโกงกับตัวละครรอบข้าง Robert Knepper มีเสน่ห์แบบคนร้ายที่จำง่าย และ Patrick Heusinger กับ Holt McCallany ก็ปรากฏเป็นตัวละครเสริมที่ช่วยขับเน้นโทนของหนังให้หนักแน่นขึ้น นอกจากนั้นยังมีนักแสดงรุ่นใหม่อย่าง Danika Yarosh ที่ทำให้แทรกมิติครอบครัวและความอ่อนไหวเข้าไปในเรื่องโดยไม่ทำลายจังหวะแอ็กชัน ทั้งหมดนี้รวมกันทำให้รายชื่อนักแสดงของหนังเรื่องนี้ค่อนข้างบาลานซ์ระหว่างดาราดังกับหน้าใหม่ และเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้หนังยังดูมีสีสันแม้จะยึดโครงเรื่องแนวลุย ๆ แบบเดิมก็ตาม

ไม่มีอะไรเซอร์ไพรส์เท่ากับการที่คนยิงถูกตั้งชื่อเป็น 'ตัวร้าย' ตั้งแต่ต้นเรื่อง แต่ความจริงกลับซับซ้อนกว่านั้นมาก ฉันดู 'Jack Reacher' หลายรอบแล้ว และภาพรวมที่ชัดเจนคือ: คนยิงที่ถูกจับและถูกตั้งข้อหาเป็นชายชื่อเจมส์ บาร์ (James Barr) — เขาเป็นอดีตพลทหารและเป็นผู้ที่ยิงใส่อพาร์ตเมนต์จนมีผู้เสียชีวิตหลายคน แต่หนังพาเราไล่เบาะแสจนเผยว่าเขาถูกวางกรอบให้เป็นแพะ ในตอนท้ายตัวบงการตัวจริงโผล่ออกมา: ชายผู้มั่งคั่งและมีอิทธิพลที่จ้างทีมมืออาชีพเพื่อทำเหตุการณ์ให้ดูเหมือนเป็นการก่อการโดยอิสระ ผู้บงการคนนี้ (ในภาพยนตร์ตัวละครที่ทำหน้าที่บงการถูกถ่ายทอดโดยโทนและบุคลิกแบบเย็นชา) มีแรงจูงใจทางการเงินและการปกปิด—เขาต้องการทำลายหลักฐานหรือทำให้ผู้ที่มีข้อมูลเป็นภัยเงียบหายไป เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองและระบบที่รองรับการกระทำผิดนั้น มุมมองแบบแฟนสืบสวนที่ดูเรื่องนี้หลายครั้งบอกว่าเค้าคือผู้ร้ายตัวจริงเพราะเขาใช้ทรัพยากรและคนจำนวนมากเพื่อวางแผนให้เหตุการณ์ออกมาเป็นเรื่องของมือปืนเดี่ยว นี่ไม่ใช่แค่การสังหาร แต่เป็นการจัดฉากเพื่อล้มหลักฐานและเอาตัวเลขความเสี่ยงออกจากโต๊ะพิจารณา — แรงจูงใจจึงไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่เป็นการรักษาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและอำนาจ ซึ่งทำให้การเปิดเผยความจริงต้องแลกด้วยชีวิตของคนอื่น

ดิฉันชอบพูดถึงการแคสต์ที่สร้างความฮือฮาได้เสมอ—ทอม ครูซคือคนที่รับบทแจ็ค รีชเชอร์ในภาพยนตร์เวอร์ชันแรก 'Jack Reacher' (ฉบับปี 2012) เมื่อดูครั้งแรก ผมรู้สึกว่าการเลือกนักแสดงแบบนี้เป็นการตัดสินใจที่กล้าพอสมควร เพราะตัวหนังสือในนิยายวาดภาพรีชเชอร์เป็นคนสูงใหญ่และเงียบสงบ แต่ครูซนำความเฉียบคมและความเป็นสตาร์เข้ามาอย่างชัดเจน การแสดงของเขาทำให้ตัวละครเคลื่อนไหวไวและฉลาดเฉือน ฉากที่เขาสอบสวนและคุมจังหวะบทสนทนาทำได้แน่นมาก แม้ว่าผู้ชมบางกลุ่มจะไม่เห็นด้วยกับสรีระ แต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเสน่ห์แบบครูซช่วยขับเคลื่อนหนังในเชิงพาณิชย์ ความรู้สึกส่วนตัวคือผมมองการคัดเลือกครั้งนั้นเป็นการทดลองที่สำเร็จในระดับหนึ่ง—มันเปิดโอกาสให้คนที่ไม่ใช่แฟนหนังสือได้รู้จักตัวละครนี้ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับภาพในหัวจากหนังสือ ความต่างเรื่องรูปร่างยังเป็นประเด็นที่ถกเถียงได้ต่อเนื่อง

คนที่ติดตามนิยายแนวทริลเลอร์ชวนลุ้นคงคุ้นกับชื่อ Lee Child เป็นอย่างดี เหล่าหนังสือ 'แจ็ครีชเชอร์' เริ่มต้นขึ้นจากนิยายเล่มแรกชื่อ 'Killing Floor' ซึ่งวางขายในปี 1997 และนั่นเป็นจุดกำเนิดของตัวละครอดีตทหาร MP ที่ชอบเดินทางไปไหนต่อไหนอย่างไม่ยึดติด ในการอ่านของฉัน Lee Child ไม่ได้เป็นแค่ชื่อปากกาเท่านั้น แต่เป็นแบรนด์งานเขียนที่มีสไตล์ชัดเจน: ประโยคสั้น กระชับ และจังหวะการเล่าเรื่องที่ดันให้ความตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ จนคนอ่านแทบหายใจไม่ทัน การใช้ชื่อปากกา Lee Child จริง ๆ แล้วคือการใช้ชื่อที่คนอ่านจำง่าย แต่เบื้องหลังผู้เขียนมีชื่อจริงว่า James Dover Grant ซึ่งเป็นคนสก็อตที่ผันตัวมาเป็นนักเขียนแนวนี้ ไม่ควรพลาดสังเกตว่าช่วงหลัง ๆ งานชุดนี้มีการเปลี่ยนผ่านทางการเขียนด้วย น้องชายของเขาเข้ามาช่วยร่วมเขียนในบางเล่ม เช่นงานร่วมที่มีชื่อเสียงคือ 'The Sentinel' ซึ่งเป็นสัญญาณว่าซีรีส์ยังคงเดินหน้าต่อ แม้ว่าจะมีการส่งไม้ต่อบ้างก็ตาม เรื่องราวของรีชเชอร์ยังคงมีกลิ่นอายเดิม ๆ แต่ก็มีความสดใหม่จากมือเขียนร่วม ที่สำคัญคือชื่อ Lee Child ยังคงเป็นตัวแทนของนิยายระทึกขวัญที่อ่านแล้วติดใจสำหรับแฟน ๆ อย่างฉัน

บอกเลยว่าการกลับมาของแจ็ครีชเชอร์ใน 'Jack Reacher: Never Go Back' ทำให้ฉันนั่งตอนไม่ติดตั้งแต่ฉากเปิดจนถึงเครดิตสุดท้าย เรื่องเริ่มจากการที่รีชเชอร์เดินทางกลับไปที่สำนักงานเก่าเพื่อพบกับผู้บังคับบัญชาและกลับมาพบกับเมเจอร์ซูซาน เทอร์เนอร์ ผู้ซึ่งถูกกล่าวหาว่าทุจริตและถูกจับกุมจากหลักฐานที่คลุมเครือ ฉันชอบการตั้งฉากแบบนี้เพราะมันไม่ใช่แค่ไล่ล่าคนผิด แต่ยังเป็นการทดสอบความยุติธรรมของระบบทหารด้วย เมื่อตอนที่ทั้งคู่โดนใส่ร้ายและต้องหนีการจับกุม ประเด็นใหญ่อีกข้อคือการปรากฏตัวของเด็กสาวคนหนึ่งที่อ้างว่าเป็นลูกของรีชเชอร์ เรื่องราวก็เลยเป็นทั้งการปกป้องคนที่ถูกใส่ร้าย การค้นหาความจริงในเครือข่ายคอร์รัปชันกับบริษัทเอกชน และการที่รีชเชอร์ต้องปรับตัวกับความเป็นไปได้ของบทบาทความเป็นพ่อ ฉากจบมีการเปิดโปงกลุ่มที่อยู่เบื้องหลังการล้มเหลวของระบบและวิธีที่รีชเชอร์ใช้ความเฉียบแหลมรวมกับพละกำลังเพื่อเอาคืนให้คนที่ถูกทำร้าย สรุปคือหนังผสมความแอ็กชันและดราม่าได้ลงตัวสำหรับคนที่อยากเห็นฮีโร่ที่ไม่ยอมแพ้ต่อความอยุติธรรม

ปลายปี 2016 เป็นช่วงที่ฉันกับเพื่อน ๆ วางแผนไปดูหนังแอ็คชั่นกันบ่อย ๆ และ 'Jack Reacher: Never Go Back' ก็เป็นหนึ่งในที่เราไม่พลาด ภาพรวมที่จำได้คือหนังเข้าฉายในไทยช่วงปลายตุลาคม 2016 ประมาณสัปดาห์เดียวกับการฉายทั่วโลก ฉันไปดูรอบที่มีซับไทยซึ่งยังคงความเข้มข้นของฉากไล่ล่าและท่าทางของตัวเอกได้ดีแม้จะเปลี่ยนโทนจากภาคแรกเล็กน้อย หลังจากดูในโรงแล้ว สิ่งที่ทำให้ประทับใจคือการโปรโมทในไทยที่ค่อนข้างคึกคัก ทั้งโปสเตอร์กับตัวอย่างฉายก่อนหนังเรื่องอื่น ๆ ทำให้คนเข้าชมเยอะในสัปดาห์แรก ฉากที่ชอบมากเป็นฉากการต่อสู้ในรถซึ่งถ่ายทอดพลังของตัวละครได้ชัดเจน บรรยากาศโรงภาพยนตร์ตอนนั้นคึกคักแบบที่หาได้ยากในยุคสตรีมมิงเต็มรูปแบบ เวลาผ่านมา หนังเรื่องนี้ก็ทยอยออกแผ่นบลูเรย์และปล่อยบนบริการสตรีมมิงต่าง ๆ ในไทย ทำให้คนที่พลาดรอบโรงสามารถตามดูได้ไม่ยาก และแม้เนื้อหาจะไม่ได้เปลี่ยนความชอบของฉันต่อแนวแอ็คชั่น แต่การได้นั่งดูบนจอใหญ่กับเสียงกระหึ่มในโรงยังคงเป็นประสบการณ์ที่ต่างออกไปจากการดูที่บ้าน