ผมรู้สึกว่าทีมงานเลือกใช้จังหวะภาพช้าและซาวด์ที่เงียบลงในช่วงสำคัญ เพื่อเปิดพื้นที่ให้การแสดงของนักแสดงได้สื่อสารด้วยสายตาและจังหวะหายใจ ซึ่งทำให้อารมณ์ซับซ้อนขึ้นโดยไม่ต้องพูดมาก นึกไปถึงฉากการไล่ล่าในภาพยนตร์อย่าง 'Children of Men' ที่การเคลื่อนกล้องและการเลือกช่วงเสียงทำหน้าที่แทนคำอธิบาย เชิงเทคนิคแล้วตอนจบของ 'The Last of Us' ทำหน้าที่แบบเดียวกัน คือชวนให้รู้สึกมากกว่าจะอธิบาย และนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมฉากนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวผม
ได้โปรดอย่าทำให้ความรักของเรา เป็นดั่งโศกนาฏกรรมของจูเลียตเลย
Please don't make our love like the tragedy of Juliet
"ได้โปรดพระผู้เป็นเจ้า ช่วยบอกข้าที
ข้าจะต้องทำอย่างไรให้ความปรารถนานั้นเป็นจริง?
มันช่างเป็บปวด ทรมานและทำได้เพียงร่ำไห้กับท้องฟ้ายามค่ำคืน
หากแม้ว่าคำสาบานแห่งรักนั้นยังไม่แน่นอน
ข้าก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว"
ครั้งสุดท้ายที่เห็นหน้ากันคือเราเพียงแค่จูบลา
ครั้งสุดท้ายที่ยิ้มให้กันคือเราเพียงแค่กำลังโกหกผู้คนมากมาย
ครั้งสุดท้ายที่เราจับมือกันคือตอนที่เขานั้นกำลังทุกข์ใจ
แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนก็ตาม เราก็ไม่เคยแม้แต่จะบอกว่ารักกัน
...จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก็ตาม...