Home / อื่น ๆ / ระหว่างที่เราหายไป / บทที่ 1: “ความยินดี” ที่ปลายนิ้ว

Share

ระหว่างที่เราหายไป
ระหว่างที่เราหายไป
Author: Wanderer

บทที่ 1: “ความยินดี” ที่ปลายนิ้ว

Author: Wanderer
last update publish date: 2026-05-22 13:50:28

แสงไฟนีออนสีส้มหม่นจากป้ายโฆษณาริมถนนสาทรสาดลอดผ่านบานกระจกของร้านกาแฟที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง กระทบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า “ปลาย” ชายหนุ่มวัย 34 ปี นั่งจ้องหน้าจอแมคบุ๊กที่เปิดโปรแกรมพิมพ์เอกสารค้างไว้ เคอร์เซอร์กะพริบเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังเยาะเย้ยความว่างเปล่าในหัวของเขา

บนหน้าจอคือบรีฟงานจากแบรนด์อาหารเสริมคอลลาเจนที่ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่ไปกว่า ‘กินแล้วขาวใส มั่นใจสู้กล้อง’ มันคืองานชิ้นเล็กๆ ที่เอเจนซี่หน้าใหม่โยนมาให้ฟรีแลนซ์อย่างเขารับช่วงต่อ ปลายถอนหายใจลากยาว เขาเป็นก็อปปี้ไรเตอร์มาสิบปี เคยฝันถึงงานคราฟต์ที่ได้รางวัลคานส์ไลอ้อนส์ (Cannes Lions) ฝันถึงแคมเปญที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมคนในสังคม แต่ความเป็นจริงในคืนนี้ เขากำลังพยายามคิดคำคล้องจองตื้นๆ เพื่อแลกกับค่าจ้างหมื่นห้าพันบาทที่ต้องรอเครดิตเทอมอีก 60 วัน

‘ยังไม่ถึงเวลาของเราหรอก... เดี๋ยวจังหวะมันก็มาเอง’

ปลายบอกตัวเองด้วยประโยคนี้ซ้ำๆ มาตั้งแต่ตอนอายุยี่สิบห้า จนตอนนี้ตัวเลขสามสิบสี่ขยับเข้ามากดทับบนบ่า เขาปลอบใจตัวเองด้วยคำว่า ‘อิสระ’ และ ‘การเป็นนายตัวเอง’ แต่นานวันเข้า เส้นแบ่งระหว่างความติสต์กับการไม่มีใครจ้างก็เริ่มเลือนลางลงทุกที

ปลายนิ้วที่ควรจะพิมพ์ก๊อปปี้โฆษณา กลับเลื่อนไปกดเปิดแท็บเบราว์เซอร์ใหม่โดยสัญชาตญาณ เขาเข้าสู่โซเชียลมีเดีย—ดินแดนที่ทุกคนมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

โพสต์แรกที่เด้งขึ้นมาบนฟีดคือรูปภาพของ “ต้น” เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนนิเทศฯ ที่ BU ต้นในชุดสูทลำลองที่ดูตัดเย็บมาอย่างดี ยืนยิ้มกว้างอยู่ตรงกลางวงล้อมของลูกทีม มือข้างหนึ่งถือถ้วยรางวัล B.A.D Awards แคปชั่นเขียนด้วยความถ่อมตัวตามสไตล์คนเก่งที่รู้ว่าตัวเองเก่ง: ‘งานนี้จะสำเร็จไม่ได้เลยถ้าไม่มีทีมที่ดี ขอบคุณทุกคนที่อดทนกับความเอาแต่ใจของผมนะครับ เราเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น’

ปลายจ้องมองรอยยิ้มของเพื่อนรัก ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับก่อตัวขึ้นในช่องท้อง มันหนักอึ้งและเย็นเฉียบ มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือ ‘ความอิจฉา’ ที่ถูกบดบังด้วยคำว่ามิตรภาพ ปลายกับต้นเคยนั่งกินเบียร์กระป๋องริมฟุตบาทและวิจารณ์งานโฆษณายุคเก่าด้วยกัน เคยฝันว่าจะตั้งเอเจนซี่ด้วยกัน แต่ตอนนี้ ต้นคือ Executive Creative Director (ECD) ของเอเจนซี่ข้ามชาติ ส่วนเขายังนั่งคิดสโลแกนคอลลาเจนอยู่ในร้านกาแฟตอนตีหนึ่ง

ปลายกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ บังคับมุมปากให้ยกขึ้นแม้จะไม่มีใครเห็น ก่อนจะพิมพ์คอมเมนต์ลงไปว่า

“ยินดีด้วยนะมึง สุดยอดตลอดกาล นัดฉลองกันหน่อยโว้ย!”

พิมพ์จบเขาก็กดเอนเทอร์ ปิดท้ายด้วยอีโมจิรูปไฟลุกสามดวง นั่นคือสิ่งที่คนเป็นเพื่อนควรทำ... ใช่ไหม? การแสดงความยินดีที่ถูกเคลือบด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่บอกว่า ‘ฉันร่วมยินดีกับความสำเร็จของนาย’ แม้ในใจจะกำลังตั้งคำถามว่า ‘แล้วเมื่อไหร่จะถึงตากูบ้างวะ?

เขาเลื่อนฟีดต่อไป ถัดมาคือโพสต์จาก LinkedIn ของ “แพร” อดีตคนรักที่เลิกรากันไปเมื่อห้าปีก่อน แพรในลุคผู้บริหารหญิงรุ่นใหม่ โพสต์บทความยาวเหยียดเกี่ยวกับ ‘การ Disrupt วงการครีเอทีฟด้วย AI และ Data-Driven Marketing’ แพรคือ Founder ของสตาร์ทอัพที่ดูเจิดจ้าที่สุดในรุ่น มีข่าวลงสื่อแทบทุกไตรมาส ปลายอ่านผ่านๆ เห็นคีย์เวิร์ดอย่าง Synergy, Agile และ Mindset เต็มไปหมด เขาแค่นหัวเราะในลำคอ แพรดูไปไกลเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึงแล้วจริงๆ

และปิดท้ายด้วยไอจีสตอรี่ของ “บิว” เพื่อนอีกคนในกลุ่ม ‘สี่ทิศ’ บิวเรียนจบอาร์ตไดเร็กชั่นมาด้วยฝีมือที่เก่งกาจที่สุดในรุ่น แต่กลับทิ้งทุกอย่างไปเปิดโฮมสเตย์และร้านกาแฟดริปเล็กๆ ที่แม่ริม เชียงใหม่ สตอรี่ของบิวมีแค่เสียงนกร้อง ต้นไม้สีเขียว และหยดน้ำกาแฟที่ค่อยๆ ไหลผ่านฟิลเตอร์ช้าๆ พร้อมแคปชั่นสั้นๆ ว่า ‘หายใจ’

ปลายมองสตอรี่นั้นแล้วรู้สึกถึงความย้อนแย้งในตัวเอง ใจหนึ่งเขามองว่าบิวคือคนที่ไม่ทะเยอทะยาน ยอมแพ้ต่อสนามแข่งขันในกรุงเทพฯ แต่อีกใจหนึ่ง เขากลับอิจฉาความสงบในแววตาของบิวผ่านรูปถ่ายเหล่านั้น—ความสงบที่ปลายไม่เคยค้นพบในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยบรีฟงานและการถูกเปรียบเทียบ

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ดังขัดจังหวะภวังค์ หน้าจอแสดงชื่อ ‘Mama’

“ปลาย น้าสมรเพิ่งไลน์มาอวดว่าลูกพี่ลูกน้องเราได้โปรโมทเป็นผู้จัดการแบงก์แล้วนะ เงินเดือนเฉียดแสนแล้ว... เมื่อไหร่ลูกจะเลิกเป็นฟรีแลนซ์สักที หางานประจำทำเถอะลูก 34 แล้วนะ ความมั่นคงมันสำคัญนะลูก”

ปลายถอนหายใจหนักกว่าเดิม ความกดดันจากครอบครัวคือภาพสะท้อนที่ชัดเจนที่สุดว่าสังคมไม่ได้วัดคุณค่าของคุณที่ ‘ความสุข’ แต่วัดที่ ‘ตำแหน่ง’ และ ‘ตัวเลขในบัญชี’ การบอกผู้ใหญ่ว่าการเป็นฟรีแลนซ์คือการไขว่คว้าอิสระ เป็นเรื่องที่เสียเวลาเปล่าสำหรับวัฒนธรรมที่เชิดชูคนมีหน้ามีตา มีงานประจำที่เบิกค่ารักษาพยาบาลให้พ่อแม่ได้

เขาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อตัดรำคาญและรักษาหน้าตัวเอง

“ผมสบายดีม้า งานโปรเจกต์ช่วงนี้เงินดีกว่างานประจำเยอะ ม้าไม่ต้องห่วงหรอก ไว้เดี๋ยวเดือนหน้าโอนเงินไปให้เพิ่มนะ”

เขาโกหก…..เงินในบัญชีเขาตอนนี้เหลืออยู่ไม่ถึงสามหมื่นบาทด้วยซ้ำ

ขณะที่ปลายกำลังจะพับหน้าจอแล็ปท็อปเพื่อยอมแพ้ให้กับค่ำคืนนี้ โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้นมาเบอร์ที่โชว์บนหน้าจอทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว

‘ต้น (ECD)’

ปลายปล่อยให้สายเรียกเข้าดังอยู่สามครั้ง เพื่อไม่ให้ดูเหมือนว่าเขากำลังว่างหรือรอคอยสายจากใคร ก่อนจะสไลด์หน้าจอกดรับพร้อมกับปรับน้ำเสียงให้ดูตื่นตัวและร่าเริงตามสไตล์เพื่อนฝูง

“ไงมึง ท่าน ECD! เพิ่งไปคอมเมนต์ยินดีด้วยในเฟซบุ๊กเมื่อกี้เลย ฉลองอยู่ร้านไหนวะเนี่ย” ปลายทักทาย เสียงของเขาฟังดูเป็นธรรมชาติจนน่ากลัว

แต่เสียงที่ตอบกลับมากลับไม่สดใสอย่างที่คิด มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ถูกซ่อนไว้ใต้ภาพลักษณ์สวยหรูบนโซเชียล

“ปลาย... มึงคิวว่างป่าววะช่วงนี้”

ปลายชะงักไปนิดหนึ่ง อีโก้ในตัวสั่งให้เขาเล่นตัว “ก็... ตึงๆ อยู่ว่ะ มีโปรเจกต์ของแบรนด์อาหารเสริมค้างอยู่ มึงมีไรวะ”

“กูมีพิตช์งาน (Pitching) ตัวใหม่... แบรนด์รถยนต์ระดับชาติเลย งบมหาศาลที่สุดเท่าที่เอเจนซี่กูเคยทำมา” เสียงของต้นเริ่มมีประกายของความเครียดผสมกับความหวัง “กูอยากได้คนช่วย... และกูไม่ไว้ใจเด็กในทีมกูเลยว่ะ กูต้องการคนที่รู้ใจกู คนที่กูไม่ต้องมานั่งสอนเบสิก... กูต้องการมึงว่ะปลาย”

หัวใจของปลายเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งบีต คำว่า ‘งบมหาศาล’ และ ‘แบรนด์รถระดับชาติ’ คือตั๋วใบสำคัญที่จะดึงเขาให้ขึ้นมาผงาดในวงการได้ มันคือโอกาสที่เขาบอกตัวเองว่า ‘รอเวลา’ มาตลอดสิบปี

“งานใหญ่ขนาดนั้น เอเจนซี่มึงไม่มีคนทำหรือไงวะ” ปลายแกล้งถามเพื่อหยั่งเชิง

“มี... แต่กูอยากได้มึง” ต้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ปลายขนลุก “กูโทรหาแพรแล้ว แพรจะเข้ามาช่วยดูพาร์ท Data & Tech ให้ สตาร์ทอัพแพรกำลังต้องการโปรไฟล์งานสเกลนี้ไปต่อยอด... แล้วกูก็เพิ่งคุยกับบิว มันตกลงจะบินลงมาจากเชียงใหม่เพื่อมารับหน้าที่อาร์ตไดเร็กชั่นให้โปรเจกต์นี้ชั่วคราว”

ปลายเบิกตากว้าง กลุ่มสี่ทิศ... แก๊งเพื่อนสนิทที่เคยร่วมหัวจมท้ายกันสมัยทำธีสิสกำลังจะกลับมารวมตัวกันอีกครั้งในรอบเกือบสิบปี

“มึง... เอาจริงดิ?” ปลายถามย้ำ

“เอาจริงดิวะ... ขาดแค่มึงคนเดียว ปลาย” ต้นย้ำ “มาทำด้วยกันเถอะวะ เหมือนสมัยก่อนไง... แต่ครั้งนี้เราจะชนะของจริง”

ปลายมองภาพสะท้อนของตัวเองบนกระจกสีชาของร้านกาแฟ เขามองเห็นผู้ชายวัยสามสิบสี่ที่กำลังหลงทาง ชายที่อิจฉาเพื่อน อิจฉาแฟนเก่า อิจฉาแม้กระทั่งเพื่อนที่ทิ้งทุกอย่างไปอยู่ในป่าเขา

“...กูก็ไม่ได้ว่างมากหรอกนะ” ปลายตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พยายามรักษาระยะห่างของศักดิ์ศรี “แต่เห็นแก่มึงที่กำลังเดือดร้อน เดี๋ยวกูเจียดเวลาไปช่วยดูให้ก็ได้”

“ขอบใจมากมึง พรุ่งนี้บ่ายโมง เจอกันที่ออฟฟิศกูนะ” ต้นตัดสายไป

ปลายวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เขามองหน้าจอแมคบุ๊กที่ว่างเปล่าอีกครั้ง ก่อนจะกดบันทึกไฟล์สโลแกนคอลลาเจนโง่ๆ นั้นแล้วพับหน้าจอลง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า—ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความยินดี แต่เป็นรอยยิ้มของนักรบที่กำลังจะได้กลับลงสู่สนามรบ

สนามรบที่ศัตรูไม่ใช่เอเจนซี่คู่แข่ง แต่เป็น ‘อีโก้’ และ ‘ความสำเร็จ’ ของเพื่อนสนิทที่เขารักที่สุด

และในค่ำคืนนั้น ปลายไม่รู้เลยว่าการกลับมารวมตัวกันครั้งนี้ จะไม่มีใครรอดพ้นจากการถูกกระชากหน้ากาก ‘ไม่เป็นไร’ ที่พวกเขาสวมใส่มันมาตลอดชีวิต

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 50 (ตอนจบ): พื้นที่สำหรับ ลบศูนย์จุดห้าตลอดกาล

    เวลาตีสี่ตรง... กรุงเทพมหานครหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มแห่งความมืดมิด ท้องถนนว่างเปล่า ไร้ซึ่งความวุ่นวายของการแก่งแย่ง ตึกระฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยไฟของคนทำงานล่วงเวลา บัดนี้ดับมืดลง เหลือเพียงแสงไฟกะพริบเตือนเครื่องบินบนยอดตึกสูง นี่คือช่วงเวลาที่โลกบนดินหยุดหมุน และเป็นช่วงเวลาที่โลกใต้ดิน... เริ่มต้นมีชีวิต ณ สตูดิโอเล็กๆ ชั้นสองของร้านกาแฟโอม... แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากหน้าจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ สาดส่องกระทบใบหน้าของชายวัยสามสิบสี่และเด็กสาววัยยี่สิบสอง ปลายในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวเก่ง นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ ในมือถือแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดไปแล้ว เขาสวมแว่นตากรองแสง จ้องมองหน้าต่างอินบ็อกซ์ของเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ที่ตอนนี้มียอดผู้ติดตามเกือบสองแสนคน ข้างๆ เขา เตยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้อีกตัว เธอกำลังใช้แท็บเล็ตพิมพ์ตอบข้อความลูกเพจด้วยความตั้งใจ “พี่ปลายคะ...” เตยเอ่ยทำลายความเงียบ “เคสนี้ทักมาบอกว่า เพิ่งเรียนจบมาได้สามเดือน แต่หางานทำไม่ได้เลย พ่อแม่ก็เอาไปเปรียบเทียบกับลูกบ้านอื่นจนเขาไม่อยากตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้ว... เตยตอบเขาไปว่า ‘การตกงาน ไม่ได้แปลว่าชีวิตเราล้มเหลวนะคะ มันแปลว่

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 49: แกลเลอรีลบศูนย์จุดห้า

    บ่ายวันอาทิตย์กลางเดือนธันวาคม... อากาศกรุงเทพมหานครเย็นลงเล็กน้อย โกดังเก่าที่ถูกรีโนเวตเป็นอาร์ตแกลเลอรีอินดี้ย่านเจริญกรุง คลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับร้อยคนที่ต่อแถวยาวเหยียดออกไปถึงริมถนน พวกเขาไม่ได้มารอซื้อสินค้าลิมิเต็ดเอดิชัน ไม่ได้มารอดูศิลปินเกาหลี แต่พวกเขาเดินทางมาเพื่อเข้าร่วมงานนิทรรศการศิลปะที่มีชื่อว่า ‘Exhibition of the Broken: ร่องรอยของคนลบศูนย์จุดห้า’ภายในโกดังถูกจัดแสงอย่างจงใจให้มืดสลัว ผนังปูนเปลือยถูกฉาบด้วยแสงไฟสปอตไลต์ที่ส่องกระทบกรอบรูปขนาดใหญ่ที่แขวนเรียงราย มันคือนิทรรศการภาพถ่ายขาวดำฝีมือของ ‘บิว’ อดีตอาร์ตไดเรกเตอร์สายโฆษณา ที่ลั่นชัตเตอร์บันทึกวินาทีแห่งความเปราะบางของคนในโลกทุนนิยม ภาพถ่ายแต่ละใบไม่มีการรีทัชลบรอยเหี่ยวย่น ไม่มีการแต่งหน้าลบรอยคล้ำใต้ตา ทุกภาพคมชัดและเปลือยเปล่าถึงหัวใจ ใต้ภาพถ่ายแต่ละใบ มีป้ายอะคริลิกเล็กๆ สลัก ‘คำโฆษณา’ ที่เขียนโดย ‘ปลาย’ ก็อปปี้ไรเตอร์ผู้หลุดพ้นจากวงโคจรแห่งการโกหก ภาพแรกตรงทางเข้า... คือภาพเสี้ยวหน้าของ ‘กานต์’ คอนเทนต์มอดิเรเตอร์ ที่กำลังจ้องมองแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องมืดมิด แววตาของเขาดูอิดโรยแต่แฝงความเ

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 48: ตอนจบของกัปตันเจคอบ

    หกเดือนผ่านไป... สายฝนแห่งฤดูมรสุมผ่านพ้นไปแล้ว ท้องฟ้ากรุงเทพมหานครในเดือนพฤศจิกายนโปร่งใสและมีลมเย็นพัดเอื่อย บรรยากาศของเมืองหลวงยังคงเร่งรีบ ทุนนิยมยังคงหมุนกงล้อของมันไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่สำหรับฟันเฟืองบางตัว... พวกเขาได้ค้นพบจังหวะการหมุนของตัวเองแล้ว ที่ออฟฟิศ ‘สี่ทิศ ครีเอทีฟ เอเจนซี่’“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะคุณลูกค้า ทางเราคงไม่สามารถรับทำแคมเปญโฆษณายาลดน้ำหนักตัวนี้ได้ค่ะ... ใช่ค่ะ ถึงจะมี อย. แต่ก๊อปปี้ที่บรีฟมาให้เคลมว่า ‘ผอมทันใจในสามวัน’ มันเกินจริงไป และอาจสร้างค่านิยมที่ผิดให้วัยรุ่นได้ค่ะ...”รินในชุดกางเกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตคอจีนสีเอิร์ธโทน นั่งหลังตรง คุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่น้ำเสียงหนักแน่นอย่างมืออาชีพ “ค่ะ เข้าใจค่ะว่าบัดเจ็ตสิบล้าน... แต่ทางเรามีนโยบายชัดเจนเรื่องความโปร่งใสของคอนเทนต์ค่ะ ต้องขออภัยจริงๆ นะคะ ขอบคุณที่นึกถึงสี่ทิศค่ะ สวัสดีค่ะ”รินวางสายโทรศัพท์ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับต้นและแพรที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ที่โต๊ะประชุม “ปฏิเสธเงินสิบล้านไปอีกเจ้าแล้วนะพี่ต้น” รินหัวเราะเบาๆ “เดือนนี้เราปฏิเสธงานสายเทา สายโอเวอร์เคลมไปสี่งาน

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 47: งานเลี้ยงส่งบนดิน และการเติบโตใต้ดิน

    ป้าย ‘CLOSED’ ถูกพลิกแขวนไว้ที่ประตูกระจกหน้าร้านกาแฟของโอมตั้งแต่หกโมงเย็น บรรยากาศภายในร้านไม่ได้เงียบเหงา แต่กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ กลิ่นเนื้อย่างจากเตาปิกนิกที่โอมอุตส่าห์ไปยืมร้านข้างๆ มาตั้งไว้กลางร้าน และกลิ่นคราฟต์เบียร์ผสมกับกาแฟคั่วเข้ม นี่คืองานเลี้ยงฉลองที่แปลกประหลาดที่สุด... เพราะมันคืองานฉลองให้กับความสำเร็จของการ ‘รอดตาย’ และการ ‘แยกทาง’ ข่าวการช่วยชีวิตลูกเพจบนดาดฟ้าตึกร้างเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ กลายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม หน้าหนังสือพิมพ์และสำนักข่าวออนไลน์ต่างพากันตั้งคำถามถึงความกดดันของคนวัยทำงาน และยกย่องแอดมินเพจนิรนามกลุ่มนี้ แต่สำหรับกลุ่มสี่ทิศและทีมงาน... พวกเขาไม่ได้ต้องการเป็นฮีโร่ พวกเขาแค่อยากกลับมานั่งจิบเบียร์เย็นๆ ในฐานะคนธรรมดาที่ยังมีลมหายใจ ต้นในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสบายๆ ลุกขึ้นยืน เขาหยิบขวดเบียร์เปล่ามาเคาะกับแก้วใสเพื่อขอเสียง “เอาล่ะทุกคน... ในฐานะที่กูเป็นคนที่สร้างปัญหาหนักที่สุดจนเกือบพาพวกเราไปนอนคุก” ต้นหัวเราะแห้งๆ โดยมีแพรส่งสายตาค้อนให้วงใหญ่ “กูขอเป็นคนเปิดประเด็นเลยแล้วกัน”ทุกคนในวงปิ้งย่างวางตะเกี

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 46: ข้อความสุดท้าย และการไถ่บาปของกัปตัน

    หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่คืนที่เตยค้นพบความลับในสมุดโน้ตปกดำ ความสัมพันธ์ในออฟฟิศสี่ทิศไม่ได้อึดอัดขึ้น แต่มันกลับมีความเข้าอกเข้าใจที่ลึกซึ้งโอบอุ้มพวกเขาไว้ ปลายไม่ได้กลับไปทำตัวร่าเริง หรือทำตัวแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแออีกแล้ว เขายอมรับสถานะการเป็น 'คนพังๆ' ของตัวเองอย่างสมบูรณ์ และนั่นทำให้เขากลับมาเขียนก๊อปปี้งานโฆษณา (บนดิน) ให้กับบริษัทได้อย่างไหลลื่นอีกครั้ง คืนวันศุกร์... เวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาที ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนพระรามเก้าเปียกชื้นและสะท้อนแสงไฟจากท้ายรถยนต์ที่ติดหนึบ ต้น แพร บิว ปลาย และเตย เพิ่งกลับมาถึงออฟฟิศหลังจากออกไปกินหมูกระทะฉลองปิดงบโปรเจกต์ของเดือนนี้ได้สำเร็จ “เดี๋ยวกูเช็กอินบ็อกซ์เพจแป๊บนะ แล้วค่อยแยกย้ายกันกลับ” ปลายเดินไปทรุดตัวลงหน้าแท็บเล็ตส่วนกลาง เลื่อนปลดล็อกหน้าจอ แชตส่วนใหญ่เป็นข้อความระบายความเหนื่อยล้าจากงาน ซึ่งรินและเตยช่วยกันตอบไปบ้างแล้วในช่วงหัวค่ำ แต่มีข้อความหนึ่งเพิ่งเด้งขึ้นมาเมื่อสามนาทีที่แล้ว จากแอคเคานต์ที่ไม่มีรูปโปรไฟล์ ชื่อว่า **‘Moonlight_Tears’**ปลายกดเข้าไปอ่าน และเพียงแค่ประโยคแรกที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... เลือดในกายของชา

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 45: บันทึกของนักบินหนีตาย และกาแล็กซีที่สูญหาย

    สองสัปดาห์หลังจากผ่านพ้นวิกฤตสิบห้าล้านบาท... ออฟฟิศสี่ทิศกลับมาดำเนินชีวิตตามปกติ แผนงานต่างๆ ถูกจัดระเบียบใหม่ภายใต้การดูแลของริน เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ แอดมินทั้งสี่คนผลัดเปลี่ยนเวรกันตอบข้อความและรับฟังปัญหาของลูกเพจเหมือนเช่นเคย เวลาห้าทุ่มครึ่ง... สมาชิกคนอื่นๆ กลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงปลายที่นอนฟุบหลับอยู่หน้าโต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์ และเตยที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงแฟ้มเอกสารและทำความสะอาดออฟฟิศ เตยเดินถือไม้ขนไก่ปัดฝุ่นมาจนถึงโต๊ะของปลาย เธอเห็นก็อปปี้ไรเตอร์รุ่นพี่นอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใต้ตาของปลายคล้ำลึกจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน ขณะที่เตยกำลังจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมไหล่ให้ปลาย ศอกของเธอก็เผลอไปปัดโดน ‘สมุดโน้ตปกหนังสีดำ’ ที่วางหมิ่นเหม่ยอยู่ขอบโต๊ะ จนมันร่วงหล่นลงพื้นสมุดโน้ตตกลงบนพื้นพรม กระดาษด้านในเปิดกางออก เตยรีบก้มลงไปเก็บ เธอตั้งใจจะพับปิดมันเพื่อวางคืนที่เดิม แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับลายมือไก่เขี่ยของปลายที่เขียนด้วยหมึกสีดำ มันคือพล็อตนิยายไซไฟที่โอมเคยเล่าให้ฟังว่าปลายแต่งค้างไว้มาหลายปี ด้วยความ

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 8: รสชาติของความพ่ายแพ้ และเมล็ดพันธุ์แห่งคินสึงิ

    กาแฟอเมริกาโน่เย็นในแก้วทรงสูงละลายจนรสชาติจืดชืดไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่าบรรยากาศในล็อบบี้เลาจน์ของโรงแรมห้าดาวยังคงคลาคล่ำไปด้วยนักธุรกิจที่จับกลุ่มคุยกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าที่มุมกั้นความเป็นส่วนตัวมุมหนึ่ง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งจมจ่อมอยู่บนโซฟาตัวหนาอย่างเงียบงัน เวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้วนั

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 7: สมรภูมิร้อยล้านและสูทที่ไร้รอยยับ

    โถงทางเดินชั้น 50 ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางย่านเพลินจิต ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสมรภูมิเงียบสงัดสำหรับบริษัทเอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของประเทศ พรมทอหนานุ่มสีแดงเบอร์กันดีดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมด บรรยากาศเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งเรียงกันอยู่บนโซ

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 6: ศิลปะการหลบหนีและสตอรี่บอร์ดของคนบาป

    ตีสี่สี่สิบห้านาที ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากยอดเสาสัญญาณบนตึกระฟ้าที่ยืนยันว่าเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล ห้องวอร์รูมบนชั้น 42 ของเอเจนซี่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แพรนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวโดยมีเสื้อสูทขอ

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 5: ยอดภูเขาน้ำแข็งและตัวเลขที่ติดลบ

    เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้ารถยุโรปสีดำขลับดังประสานกับเสียงที่ปัดน้ำฝนซึ่งทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในห้องโดยสารที่เก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แอร์คอนดิชันเนอร์ปรับอุณหภูมิไว้ที่ 22 องศาเซลเซียส น้ำหอมปรับอากาศกลิ่นไม้หอมซีดาร์วูดให้ความรู้สึกหรูหราและเงียบสงบ แต่มันไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของผู้หญิง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status