บอกเลยว่าตัวละครที่แฟนๆ มักยกให้เป็นที่ชื่นชอบมากที่สุดใน 'ไปยาลใหญ่' คือ “ตัวเอก” ของเรื่อง แต่ไม่ได้เป็นคนเดียวที่ทำให้แฟนคลับหลงรัก—ผมว่าความเข้มข้นมาจากการเขียนตัวละครแบบมีมิติ ไม่ได้เป็นเพียงฮีโร่ใสสะอาดหรือแค่คนเก่งสุด เรื่องราวเบื้องหลังที่เจ็บปวดและการตัดสินใจที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ทำให้ผู้ชมรู้สึกเชื่อมโยง ตัวเอกในเรื่องมีทั้งช่วงเวลาที่ทำให้เราร้องไห้และช่วงที่ทำให้เราหัวเราะจนลืมโลกไปชั่วคราว
ผมชอบที่เขาไม่ใช่ฮีโร่สมบูรณ์แบบ—มีข้อบกพร่อง มีความวางแผนพลาด แล้วก็ต้องเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้น ซึ่งทำให้ฉากพีคๆ มีน้ำหนักมากขึ้น ฉากหนึ่งที่แฟนๆ ส่งต่อกันบ่อยคือการเผชิญหน้ากับอดีตที่เคยทำร้ายเขา ที่นั่นความเป็นมนุษย์ของตัวละครถูกเปิดออกอย่างหมดจด คล้ายกับความรู้สึกที่เจอใน 'One Piece' เวลาที่ตัวละครถูกทดสอบด้วยหัวใจมากกว่าพลัง
สุดท้ายความนิยมไม่ได้มาจากความเก่งหรือพล็อตเพียงอย่างเดียว แต่มาจากเคมีระหว่างตัวเอกกับตัวประกอบ สายสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น—เพื่อนร่วมทาง
วายร้ายที่มีเหตุผล—ทั้งหมดช่วยขับให้ตัวเอกโดดเด่นขึ้น ผมมักจะคิดถึงบทพูดเล็กๆ ที่ทำให้ฉัน
เงยหน้าจากหน้าจอ และนั่นแหละคือเหตุผลที่คนส่วนใหญ่ยกตัวเอกเป็นตัวละครโปรด แต่ก็ยินดีเห็นคนอื่นๆ ในเรื่องได้รับความรักไม่แพ้กัน