Alamat Ng Pinya Novels & Stories

Chantria Nakapunta na ako sa bahay nina Gab noon pero hindi ko pa rin mapigilan talaga ang mamangha. Pwedeng makasama ang bahay nila sa pinakamagandang residential sa buong Pilipinas, kung hindi man sa buong mundo.

Sabi ko habang nag-uunat ng aking dalawang kamay “Oh! By the way Nay, are you alone here? “Hindi Iha may apo ako.Teka lang, nasaan na ba ang Batang iyon? “Nanay, niabot na po ba si Mam Pia? narinig naming sigaw ng dalaga habang papasok sa loob ng bahay. "Oo, sulod na ngari para ipailha taka." "Pia, siya 'yong apo ko 1st year high school na yan hindi lang halata dahil maliit. Nasa Manila naman ang mama n'ya dahil iniwan sila ng magaling na lalake kaya kumakayod sa malayo ang ina nang may pang suporta sa anak." “Hello po ate Pia! Tama nga po ang sabi sa akin ni lola na ang ganda-ganda n'yo po.Tingnan mo kahit walang make-up ang ganda pa rin ninyo." manghang sabi ni Mina sa akin.

"I used to believe that I came from pineapple when I was a kid." Binaling niya ulit ang tingin papunta sa akin. "I was nine years old. May tamin kasing apat na pinya sa garden ng foundation noon. Tatlo sa apat na pinya ang may bunga, ang isa wala. Ayun... naisip kong doon ako galing." A smile broke on his face.

P23 bawat isa sa atin. I typed so fast and sent that right away. Wala na akong pera, e. Ang layo ng bahay namin. Hindi ko pwedeng lakarin. Although P23.5 dapat iyong hati namin, binuo ko na lang. I immediately read their consecutive replies. Hala wala akong pera. Antonnia, nasa Camiguin ako ngayon. SK kasi ako kaya need nila. Thankyou kaso wala rin akong pera now.

biglang sabi ni Mathilda. “Las Piñas!” ulit na sabi nang matanda sa mataas na boses. “Nasa Las Piñas lang pala pero hirap na hirap pa rin kayong hanapin siya!” Hindi nakaimik ang dalawa. Tama naman ito. Nasa iisang lugar—at hindi naman iyon kalayuan pero hindi pa rin nila magawang matunton ang dalaga. “Ano na ang plano n’yo? Baka nakalilimot kayo na nasa bingit pa rin nang pagbagsak ang NexTech Solutions, lalo ka na...” makahulugang ngumiti si Arnulfo kay Mathilda.

"Mawalang galang na ho, pero mas maganda ho sana kung uuwi na lang ako. Hindi ko na ho ipipilit sa anak n'yo na walang bayag ang pagiging Ama sa anak ko. Hindi rin ho ako intrisado kung ano ang meron kayo at kung tatanongin n'yo ako kung sino ako? My name is Natalia Punongbayan! From the City of Dreams Manila! Na may kasabihan na; Sa bansang mahal ang bigas gayundin ang gas, maraming mandurugas, marami ring PATATAS... PILIPINAS!! And I thank you!" Matapos ko 'yon sabihin ay sumulyap pa ako kay Argo na umiiling lang sa'kin bago taas noo ko silang tinalikuran. Parang may stiff neck pa nga ang leeg ko habang naglalakad palabas ng bahay.

“Parang gusto ko ng pinya.” “Okay. Madali lang iyon.” “Pero walang mata.” Napatitig si Brent. “Ha?” “Pinya,” seryoso niyang sabi. “Pero ayokong may mata.” Ilang segundo siyang tinitigan ni Brent. Pagkatapos ay dahan-dahang tumayo, kinuha ang cellphone, at seryosong-seryosong nagsalita. “Anong gagawin mo?” tanong niya.

Ipinanganak si Minna sa Siquijor, isa isang maliit na probinsya roon. May simpleng pamumuhay, walang building na makikita o infrastructure. Dahil sobrang hirap ng buhay, ang layunin ng bawat tao roon ay makalayo. Pumunta sa siyudad, magtrabaho sa pabrika o makipagsapalaran sa Kamaynilaan.

Nakatira doon si Aling Minda na siyang katiwala niya. "Let's go?" yaya niya nang i-park ang sasakyan sa tapat ng bahay. Bungalow house lang iyon at may tatlong silid lang. Ang silid na gamit niya ay may sariling banyo sa loob. "Your house is beautiful," papuri ni Olive nang umupo sila sa veranda. Nagpahain siya kay Aling Minda ng pagkain.

--- Kinabukasan Maghapon naghanap ng impormasyon si Patricia tungkol sa tinitirhan ni Martina. Hindi na ito naninirahan sa kanilang lumang mansyon kundi sa isang maliit na bahay sa labas ng siyudad—mas tahimik, mas payapa, at malayo sa mata ng publiko.