And So It Goes Tattoo

“I don’t know how,” I whispered. “Can you show me? Please, daddy.” He should have said no. Instead, he said, “Lie back and open those pretty legs. Let daddy take care of that for you.” When I shattered all over his fingers he looked at me like I was the most devastating thing he’d ever seen and said, “That’s my sweet girl.” Three days later he put me on a plane to London and didn’t look back. ----- She has spent three years across an ocean trying to unlearn her Stepfather; his voice, his hands, the way he said her name like it cost him something. She almost managed it. Then he called to say he was getting married again and he needed her home. Now she’s back in Boston, sleeping under his roof, watching him plan a future with someone else, and pretending she doesn’t still want him the way she did at nineteen. He is doing the same, pretending. Controlling. Building walls and calling it protection. But three years haven’t changed what’s between them. If anything, the distance made it worse. He sent her away once to save her from him. This time, she isn’t leaving. Some things are wrong in every way that matters, and still impossible to stop.

"หัวใจของฉันมันอาจจะหมดรักนายไปตั้งนานแล้วก็ได้กระทิง ที่ผ่านมามันอาจจะเป็นความรู้สึกผูกพันธ์ ฉันถึงยังอยู่กับนาย" "เลิกรักผู้ชายคนนั้นได้ไหม กลับมารักฉันเหมือนเดิมเถอะนะ ผู้ชายคนนั้นรักเธอได้ไม่ถึงครึ่งที่ฉันรักเธอหรอกนะ" "แต่เขาไม่เคยทำให้ฉันต้องเสียใจหรือร้องไห้เพราะผู้หญิงเหมือนกับที่นายเคยทำกับฉันนะกระทิง" เธอเจ็บเพราะเขามามาก ไม่อยากกลับไปเจ็บซ้ำ ๆ เหมือนเดิมอีกแล้ว

This marks the third year since Alan Cohen and I became mates, and today's finally the day of the Luna ceremony. As the ceremony begins, Alan takes my hand. But then he hesitates, refusing to move forward. I'm still trying to make sense of it when my adoptive sister, Eden Parker, suddenly breaks into the mind-link. She says she's just ended a failed mate bond with another Alpha and will be back within the hour. That's when I see a flicker of a smile on Alan's face. Then, without a second glance, he lets go of my hand and walks away. I turn to my adoptive brother, Dexter Parker, and my adoptive father, Hank Parker, hoping for some kind of comfort, only to realize they've already left the ceremony with Alan. And just like that, I became the joke of the entire pack. Eden sends me a photo. She's glowing beside Alan, her arm looped through Dexter's, with Hank beaming next to them. That's when I give up. I reach out through the mind-link to my birth father. "Dad, I'm ready to return to the Bloodmoon Pack."

Tierney Chandler left her small town—and perfect fiancé—years ago to chase down her dreams. Years later, the town’s still small, her dreams are mostly still dreams, and her ex is still perfect. Maybe it’s time to ditch her failing dreams pick up where she left off…Jack Elliott is a baker making his dreams come true one pie at a time. Years ago, those dreams included Tierney. At least until his annoyingly perfect cousin stole her away. Now, he’s got a second chance, and he’s determined not to waste it. Can Jack convince Tierney that he’s the dream she’s been waiting for?

-กราฟ- คิดยังไงกับปั้นหยาเหรอครับ? ไซต์หมากระเป๋าแบบนั้นห่างไกลคำว่าสเปคของผมเยอะ ที่เห็นควงๆ ก็แค่เอามาแก้ขัดกับ...แก้แค้น -ปั้นหยา- อย่าถามว่าฉันคิดยังไงกับไอ้พี่กราฟอีกนะคะ ไอ้เฮงซวยที่ทั้งชีวิตมีแต่กราฟความเลวระยำแบบนั้นเอาไปทำหมันเถอะค่ะ อย่าปล่อยให้ไปแพร่พันธ์ที่ไหนเลย!

"อื้อออ ซี๊ดด กระแทกแรงๆ เลยค่ะที่รัก อ๊ะ อ๊ะ" ปัง! "แอล!" "เฮ๊ย! เข้ามาทำไมวะ" "ยังกล้าถามอีกเหรอ ฉันมากกว่าไหมที่ต้องถามนายว่ากำลังทำบ้าอะไร" "ซี๊ดดด เอากันอยู่ไง ไม่มีตาดูรึไง" "ก็เพราะมีตาดูไง ถึงได้ถาม นายทำแบบนี้ได้ยังไง นายคบกับฉันแต่มาเอากับผู้หญิงคนอื่นนี่นะ!" "ก็เธอไม่ให้ฉันเอา ฉันก็ต้องมาเอากับคนอื่นสิวะ รู้แล้วก็รีบออกไปสักที ขัดจังหวะฉิบ"

จะมารักอะไรในวันที่เธอเดินออกมา ทำไมตอนที่เราสองคนอยู่ด้วยกันเขาจึงไม่เห็นคุณค่า นี่สินะที่เรียกว่าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา

“เธอจะเอาเท่าไหร่ว่ามา?” “ระ…เรื่องอะไรคะ?” “ฉันต้องการให้เธอเลิกกับลูกชายของฉัน” “เลิกเหรอคะ?” คำพูดของหญิงตรงหน้าทำริมฝีปากบางเล็กเม้มเข้าหากัน เข็มอัปสรไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้

I was married to Gideon Strathmore for eight years, but he was unfaithful, bringing home different women. The 100th, Vesper Quinn, smirked at me and turned to him, saying, "This is your useless wife, huh?" Gideon leaned back in his chair and lazily nodded. Emboldened by his attitude, she strutted over and patted my cheek. "Listen closely to what a real woman sounds like." That night, moans filled the living room. I couldn't escape them. The next morning, Gideon ordered me to breakfast as usual. I refused, unwilling to be his puppet any longer. He forgot our marriage was based on a contract, and it was due in three days.

"Earth cries when sun sets. If I am Earth will you be my sun?" I was a liar, but even liars deserve a love story. Everything turned into pure chaos when Bright, an alpha, started chasing after Win, an omega; who was unknown to him, hiding a huge secret. The alpha was such a charm, after all. Maybe Win's heart cells started betraying him. But past lies started haunting him. His actions turned into arrows which were dipped in pure poison piercing his heart in the most painful way. Would Win be able to resist Bright? Will they have their own love story? Even if that happens.. will it be a sweet one? Or end with tragedy?