Attitude Caption For Profile Tagalog Novels & Stories

Nagtagal kami ng ilang minuto sa ganoon. "Sobra akong nahihiya kay Brielle. Dahil hindi ko nagawa ang pangako ko sa kaniya. Nasaktan kita ulit. Kaya I'm deserve this. Deserve kong maranasan nag paghihinayang, Lanche. And you deserve to be happy," nakangiting sabi ko kahit na sobrang sakit sa dibdib. Gusto ko na rin ilabas ang lahat. Ayoko nang magtago. Mas maganda yung mailabas ko ang lahat para madali na akong maka-move on.

labis ang papuri sa kanya ng matanda kaya hindi mawala rin sa kanya ang buong katapatan rin dito. "Maraming salamat po, Mr. Rodelio," masaya niyang tugon. "Wala sinuman ang nakakaya ang katigasan ng ulo ng aking apo kundi ikaw lang. Kaya, sana hindi mawala ang mataas na pagtingin ko sa'yo bilang tagapagbantay niya. Alam mo naman siguro ang kahihinatnan kapag nabigo ako sa'yo, right?"

tanong ko "ano yun Mr.montaire "what do you like about it? tanong ko at agad naman itong napahinga ng malalim "10 years old ako nung iniwan kami ni papa. car accident lage niya kung binibilhan ng tower na laruan at sinabe ko sa kanya na balang araw ipupunta ko sila ni mama dito pero hindi nangyare dahil sa accident nayun. at isa sa mga reason kaya gustong gusto kung makapunta dito dahil sabe ni papa kagaya ko raw ang paris sobrang ganda kaya binabalik balikan pero simula nung nawala sila pareho. parang hindi nako naniniwala dun dahil hindi naman na sila babalik para pagmasdan ako. kaya salamat Mr.montaire dahil pinunta niyo ko dito habang buhay ko kayong pasasalamatan sa ginawa niyo" saad ni

sagot niya na kinangiti ko. "Salamat kung ganoon." I said smilingly. "For what?" he asked. "For walking with me." I said. "Assuming." Sabi niya na kinakunot ng noo ko. "Hindi ako assuming. I'm just grateful na naisip mo ring maglakad. Atlist may kasama ako." I said explaining my side. Assuming ka diyan! Pero pwede rin. Bigla akong napangiti sa naisip.

Pangalan pa lang mukhang pamatay na! "Plano MO! Sana naman ay sinama mo ako sa plano mo dahil magkasama tayong pupunta roon! Feeling ko ay hindi na ako makakauwi ng buhay!" reklamo ko sa kaniya. "Hindi ba't gustong-gusto mo ang mga ganoong adventure, Katty?" tanong niya na lalong nagpabuwisit sa akin. "Gustong-gusto? Seryoso ka ba diyan? Halos isuka ko na nga ang lahat ng organ ko dahil sa mga rides na pamatay na iyan!"

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

“Salamat!” "Salamat at dumating sila nang dumating sila," sabi ni Ted, huminga ng malalim para kumalma. "Ayokong isipin kung ano ang maaaring mangyari kung hindi man." Namuhay siya sa isang mapanganib na buhay, at alam niya kung gaano kasasama ang maaaring mangyari.

Sabihin pa nila na pahalata ka masyado at affected sa nangyayari. Sa affected naman talaga ako. “Excuse me, di ko pa kasi nagagawa yung assignment ko. Mauna na ako.” At bago pa nga naman makatayo, napa-aching ako. “Excuse me.” Kinuha ko na yung gamit ko, at umalis. @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Pero naka off ito. "Hi Miss." Umangat ang aking ulo nang may nakatayo sa aking harapan. Tatlong lalaki na parang mga tambay ang itsura. "Sama ka sa amin, magugustuhan mo ito."nakangising saad na may hikaw sa ilong. Tumayo ako at tumalikod na pero may humawak sa braso ko. "Let me go!"ani ko. "Wow pare, mayaman! English."nakangising saad naman ng isa na namumula ang mga mata.