The One That Got Away Meaning Tagalog Mga Nobela at Kwento

"SAAN TAYO pupunta?" Tanong niya sa 'asawa'. Kanina pa sila bumabiyahe. Nakalabas na sila ng bayan. "Sa rest house ni Daddy sa balakilong." Napadiretso siya nang upo. Dulo na ng San Ignacio ang balakilong. Halos dalawang oras ang biyahe don dahil sa rough road ang daan. "P-pero hindi ako nakapagpaalam sa Itay."

Nakaangat na muli ang tingin niya sa'kin na pinanlakihan ako ng mata. "Let me tell you a word you have mentioned in case you forgot." Nanliit ang mga mata ko, "You said the word 'fascinated' and fascinated in Tagalog is nakahuhumaling. So now tell me Summer, how can you let out the word you've spoken awhile ago?" Ngumiwi siya. Kagat ang ibabang labi and I found her cute doing that mannerism. "I-I can't believe I am dealing with the bipolar De La Haye. Hindi ka lang pala nakakatakot, mayabang ka rin."

dagdag pa ng abogado habang ibinigay sa kanya ang isang pulang passbook. Daniella didn’t give a damn at how much money she has in the passbook. She was deaf to all the good news and all she could think about was that one reckless night with a total stranger. Para sa mana ay gumawa siya ng bagay na pang habangbuhay ang konsekwensya. Hindi lang reckless night iyon kundi isang bangungot! Nagkasala siya. Sa mata ng Diyos at tao, isa siyang maysala. And she knew very well that karma is a bitch!

Ang nangangati niyang mga palad na nais h****n ang kaharap. Akapin—nang sobrang higpit. “Lene—” Mariin siyang pumikit. Halos hingalin: habol-habol ang hiningang tila’y anumang sandali’y makakaalpas mula sa kanyang kapit. [ makakaalpas - to escape ] Hindi na nito naituloy ang sasabihin. Hindi na niya ito ipinagpatuloy pa sa pagsasalita nang agaran niyang h******n ang magkabilang balikat nito at kulungin ang nanlalamig nitong katawan sa kanyang mga bisig.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

"Sa susunod, alagaan mo ang girlfriend mo, pre." I creased my forehead and looked at him confusedly. "What?" I asked. "Baka maagaw," huling sabi niya bago nag-lakad paalis. Maagaw? Tsk, naagaw na nga eh. ---- 💫

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Bahagyang nag-init ang pisngi ni Paris, awtomatiko siyang umatras rito upang bawiin ang distansyang sinakop nito. “Pero hindi ba dapat ay maayos mo akong sinabihan ng tungkol dito? I wasn’t ready. Nabibigla ako at masyado kang nagiging mabilis, Theon. Nakakalimutan mo atang dalagang Pilipina ako.” “Oh love, hindi lang ikaw ang nabibigla rito. I hope you know what you’re doing,” makahulugang wika nito. She pursed her lips. “I don’t want to upset your Lola, Theon. Kung siguro ay mas naging mapang-unawa ka lamang ay hindi naman siguro ito mangyayari,” patama niya sa ginawa nito kay Jenna Mae.

O naghahallucinate kaya? "Miss? You don't know? Okay. Thank you." Pinaandar na nito ang kotse nito, leaving a trail of dust on it's wake. He called her Miss. Three times. Not Hope. Not Hopie. He wasn't Rain. Malamang pinaglalaruan lang siya ng kanyang mga mata. She just missed him so much kaya akala niya nakita niya ito... Wala sa sariling sumakay siya sa bus nang dumating iyon. Pero nang umandar ang bus at lingunin niya ang pinanggalingang bus stop, binaha ng alaala ang kanyang memorya.

[“Wala kang awa!” Tumawa nang malakas ang babae. Mas inilapit pa niya ang kaniyang bibig sa microphone ng kaniyang cell phone. “Hindi naman sa wala akong awa. Ayoko lang talaga ng pinagbabantaan ako at pinagtataksilan. I'm giving you a chance to save yourself. You will have an additional pay from me. Gamitin mo iyon para makalabas ng bansa. It's up to you kung saan mo gustong lumipat pero ito ang tatandaan mo, sa oras na lumabas ka na ng Pilipinas, hindi mo na ako kilala. We never talk. We never see each other. Maliwanag ba?” Sumandal siya sa kaniyang office chair.