Bantay Ng Computer Shop Novels & Stories

CHAPTER THIRTY-seven RASHEEQA's POINT of VIEW "Sa kotse na lang ako maghihintay." paalam ko kay Spruce habang papunta kami sa counter para bayaran 'tong pinamili namin. Kakatapos lang namin mamili at atat na atat na akong makaalis dito. Konti na lang talaga at hello manila na ako maya-maya. "Sigurado ka?"

si Alex. Makikipaglaro ako, at hahayaan kang magpanggap na may pera ka. Malapit nang mabubunyag ang katotohanan. Pagkatapos ay kailangan mong ibigay sa akin ang Class 6.” Umakyat ang lahat sa ikalawang palapag, at sinalubong ng manager sina Alex at Billy sa counter. tanong ni Alex kay Billy.“Oo naman. Sa tingin mo ba babalik ako sa aking salita sa harap ng napakaraming tao?" Ngumisi si Billy. "Gayunpaman, kung humingi ka ng awa sa akin, maaari kong isaalang-alang na palayain ito, para hindi mo ipahiya ang iyong sarili dito tulad ng ginawa mo sa unibersidad." Kumpiyansa siya na si Alex ay magsisimulang kabahan pagkatapos bumili ng limang pagkain at aaminin ang pagkatalo nang mas maaga kaysa

"May-ari ka ba ng computer?" “Oo.” Nagtaka siya sa non sequitur question. “Well, nasa computer industry ako. Kung nagmamay-ari ka ng computer kung gayon, ikaw ay, sa katunayan, isang kliyente din." "Hindi mo ba naisip na medyo nababanat iyon?" Tumayo siya sa tabi niya. Itinaas niya ang isang braso na nag-aanyaya sa kanya na manguna sa karamihan, na pumuwesto sa likuran niya.

She did all naughty things which made me curse everytime. Pagkatapos ko siyang ibilanggo roon, I stayed at my condo then let my men guard her in the mansion since there, mas panatag ako. The security is trustworthy and high-tech. Hindi ito basta-basta makakalabas roon. Tinungo nito ang pintuan at tanging ulo lang ang idinungaw when Aling Berta knocked at the door to hand her the phone at tumango naman ito rito. Kalmante itong naglakad patungo sa vanity mirror bago itinapat ang cellphone sa tainga.

Bale ang bahay kasi nila parang nakapatong sa bundok at sa unahan, puro na kahoy ang makikita. Kaya wala silang kapitbahay. Parang exclusive for Shein lang talaga ang bundok na ito. “Hindi po ba tayo pagagalitan ma’am Lay?” tanong ko. “Hindi naman magagalit ang asawa ko,” sagot niya na ikinalaki ng mata ko. What? Kay Mr. Shein ang bundok na ito? Pwede pala mabili ang bundok? “Bakit ba naisipan niyo manguha ng honey sa puno? E pwede namang bumili nalang,” reklamo ni tita na naka astronaut attire na para hindi siya makagat ng bee kung sakali man.

Fresh from batya ang mukong. Bigla tuloy siya nahiya sa sarili niya. Shocks! bakit ba hindi man lang muna siya naligo bago bumaba? May ibang tao nga pala dito, at wala siya sa bahay nila sa Australia. Naka pantulog pa siya, at wala man lang suot na bra! Dang! Agad na dinampot ni Zam ang laptop at cellphone na nasa table. Pero, nahihirapan ata siya dahil may yogurt at fresh milk din siyang hawak. Ano ba 'yan!

banta ko sa kanya. "You don't ask me what to buy!" sabi nito at binabaan ako ng telepono. talaga namang! Napakataray ng babae na 'to. Di ko alam bakit kami nag click na dalawa. Wala rin namang computer shop dito para makapag open ako ng F******k at makibalita kahit papano. Lumabas na ako at naabutan ko sina nanay na naghahanda ng pagkain.

Sabi niya sabay upo sa harap ng computer. "Sa mall," Sagot ko. Naalala ko yung text ni Andrea saakin bago nangyari lahat to. "Maraming mall Zantyr," Seryosong sabi niya. Sinabi ko naman ang eksaktong mall na pinuntahan nila Andrea. Sinimulan na niyang iaccess ang mga CCTV. Biglang tumunong ang cellphone niya dahil sa tawag kaya sinagot niya ito at nag on siya ng loudspeaker para marinig habang may ginawa siya. Habang nakatitig sa screen nagsalita siya.

Ang laki siguro ng circle of friends ni mama. Napunta kami sa isang computer shop kung saan may ilang mga naglalaro ng online games. Maingay ang ilan sa kanila na para bang magkakalayo sila samantalang magkakatabi lang naman ang mga upuan nila.

“Tito, tara sa computer shop, magpagawa tayo ng sticker.” Napahawak siya sa batok niya. “Aba, hindi pa ba tapos ang ganap?” “Last na ito, saka ‘di ba sabi, sasamaham mo muna ako palagi kapag lalabas ako?” Napangiti siya at nagbuntong-hininga. “Okay fine.” Makalipas ang ilang minuto, nakarating na kami sa isang maliit na computer shop sa may kanto. Pinaupo ako sa isang upuan habang ang graphic artist ay nagtitingin ng mga design sa screen.