Bantay Ng Computer Shop Novels & Stories

To be specific, napunta ito sa public schools, at sa probinsya! Nanlamig ang batok ko. Hindi dahil sa nawalang pera, damn money and sales! I don’t care about them. Nanigas ako sa kinatatayuan ko dahil sa mensaheng iniwan ng hacker. Bago tuluyang mag-normal ang lahat, nag-freeze ulit ang screen. Isang huling window ang lumitaw. Isang animated na bata, kunot-noo kong pinakatitigan ang bata, ang bakit hawig niya ang batang nakita ko sa picture?

Nagliwanag ang kan'yang mata na itinuro ang isang shop sa tapat lamang ng coffee shop kung nasaan kami. Isa iyong kiddie shop. Bago pa man ako makatanggi ay malaki ang ngiting tumayo na siya at kinuha pa ang laptop na aking dala. Pipigilan ko sana siya kaya lang ay nauna na itong maglakad sa akin. Sinundan ko siya at nag-iisip nang palusot hanggang sa loob ng shop. Tumingin siya ng mga laruang pambata at ipinakita sa akin.

Nang wala nang mapili ay napagdesisyunan ko nang bayaran ang mga kinuha ko. "Php 56, 600.00, Madame," the cashier informed. Kinuha ko ang purse ko at inilabas doon ang aking card. Tipid akong ngumiti habang iniaabot iyon sa babae. She swiped it on the machine and the receipt automatically printed after. Ito lang siguro ang masasabi kong advantage sa pagiging Dagsinal. Mayaman ang pamilya namin kaya naman hindi mahirap sa akin na bumili ng mga bagay na gusto ko.

sabi ni tita "Actually tita malaki naman na rin improvement ni Niko. He's not bully anymore." "Good to know that. Mukhang good influence ka sa anak ko." "Thank you tita." "Anong course mo?" "Same po kami tita. IT din po." "Ah nice. Bihira lang kasi ang mga babaeng IT." "Lumaki po kasi ako na computers, cables at kung ano ano pa pong equipments for IT ang nakikita ko so IT po kinuha ko and may company din po kami. We sell different types of computers, cellphones, cables and equipment for networking. Don po kasi mahilig si dad."

Nang sumikat araw sa Italya ay siya namang pag-alis ko Nakatanggap ako ng report mula kay Benj na na-track down na ng bago naming technical team kung saan nanggaling ang malware na nakapasok sa system namin. At hindi na ako nagulat nang sabihin niyang nasa isang computer shop iyon. Mas lalo kong nakompirma ang hinila ko nang ibigay niya ang address, at kapareho iyon sa address ng computer shop na pinasukan ni Tarinio no'ng una ko siyang sundan. Sinabi ko kay daddy na may trabaho akong dapat ayusin at mabuti nalang ay pinakawalan niya ako.

Umiling-iling pa ako, tila hindi makapaniwala habang nanatiling nakatakip ang halos kalahati ng katawan ko sa screen ng computer. Natigil lang ako nang tumayo sa likod ko ang server ng computer shop. "Ah, Miss. Five minutes na lang ang natitira sa oras mo. Magsasara na rin kami kaya hindi kami magpapa-extend," aniya at umalis na. Binalikan ko agad ang screen ng computer saka binura na ang picture na iyon sa chatbox ko. Umayos ako ng upo at binasa ang isa pa niyang chat.

Binuhay n'ya ang kan'yang computer at kung may anong kinalikot doon. Maya-maya lang nakapasok na s'ya sa system ng underworld na walang nakaka- detect kahit na ang kapatid n'yang may computer braincells. "Orris I want you to negotiate something to Mr. Manuel Siao," basag n'ya sa katahimikan sabay angat ng tingin sa binata na mataman palang nakatingin sa kan'ya. "Manuel Siao? The head of the cartel from Morocco?" paniguradong tanong nito.

Nagtayo rin kasi ng computer shop si Liz at si RJ din ang pinagbabantay doon. Nabawi niya lang pansamantala ang bata nang bigyan niya ng malaking halaga si Liz nang mangutang ito sa kan’ya. At hindi niya na pinabayaran, pero anito, ‘hiram’ lang niya si RJ. Kukunin uli ito sa kan’ya. At ngayon nga, heto, napipinto na naman ang pag-angkin nito kay RJ. Pahihirapan uli ito lalo at may karamdaman na pala ang asawa nito.

Matigas ang ekspresyon ng mukha ko ng barilin ko siya sa dibdib, dalawang putok pa ang ginawa ko. Mabilis akong lumapit sa counter ng department store ng makita ko ang isang empleyadong babae na nagtatago sa ilalim ng lamesa. Nanginginig na ito sa takot. Mabilis akong lumapit sa kanya at kaagad na hinarap ang computer na kung saan ay naka konekta sa mga cctv. Napayuko ako ng magpaputok ang isang kalaban mula sa pintuan, dahilan kung bakit gumanti ako ng putok dito.

“Mamaya na… Five minutes pa.” Naramdaman ni Kit ang pagdagan sa kanya ng matalik na kaibigan at kasamahan sa trabaho, “Ayoko nga. Lagi namang nae-extend yang five minutes mo eh. Ano tayo, nasa computer shop? Bumangon ka na. Baka magalit pa yung kliyente natin, kaltasan pa yung makukuha natin.”